…Μα, το είπε ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί

Του Γιάννη Τριάντη

Σπουδαιοφανείς κοινοτοπίες και ελαφρότητες

Κυκλοφόρησε και στα καθ΄ημάς ένα κείμενο του Γάλλου στοχαστή Μπερνάρ Ανρί Λεβί για την πανδημία. Συγγνώμη, αλλά κατά το μέγα μέρος του το κείμενο είναι αβαθές, κοινότοπο και κινδυνολογικό. Όχι επειδή είναι γραμμένο από τον συγκεκριμένο φιλόσοφο, που έχει δώσει απτά δείγματα ασυναρτησίας και ελαφρότητος, αλλά γιατί πάσχει απελπιστικά. Συνοπτικά λέει ο Λεβί:

. Το παρατραβάμε λίγο με την καραντίνα και τα μέτρα- Δεν πρόκειται για την χειρότερη υγειονομική καταστροφή, καθώς έχουν προϋπάρξει οι πανδημίες του 1957 και του 1968- Από το AIDS έχουν πεθάνει 25 εκατομμύρια.

. Οι παλιές πανδημίες απασχολούσαν  τα ΜΜΕ, αλλά δεν επισκίαζαν τα μεγάλα γεγονότα της εποχής (πόλεμος της Αλγερίας, υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης, επιστροφή του Ντε Γκώλ στην εξουσία).

. «Ένα γεγονός δεν είναι «ιστορικό», δεν αλλάζει τον κόσμο και δεν διαχωρίζει το πριν και το μετά παρά μόνον στο βαθμό που θα το αποφασίσουν τα ΜΜΕ μέσα στην αυτοεκπληρούμενη μέθη τους».

. Λέει κι άλλα ο Λεβί: Να σκεφτούμε ποιά προνόμια, ποια δικαιώματα και ποιες εξουσίες είμαστε να θυσιάσουμε στον βωμό του ονείρου για ένα υγιεινομικό κράτος- Και να μας πούν οι ιθύνοντες ποιο θα είναι το κόστος από την διακοπή της παραγωγής.

Σημεία και τέρατα

Του Γιάννη Τριάντη

Η Γαλλία φλέγεται! Ο Ολάντ διαλύει το κοινωνικό κράτος, ο κόσμος αντιδρά δυναμικά και η σοσιαλιστική κυβέρνηση απαγορεύει την πρόσβαση διαδηλωτών σε συγκεκριμένα σημεία της πρωτεύουσας! Σημεία και τέρατα, δηλαδή... Κι όμως. Ελάχιστες οι αναφορές από τα ελληνικά ΜΜΕ. Τα περισσότερα προτιμούν τη λιπόθυμη Βενεζουέλα, τη στιγμή που η Γαλλία του Διαφωτισμού και των δημοκρατικών παραδόσεων θυμίζει αυταρχική χώρα του Τρίτου Κόσμου. Αιδήμων σιωπή, δηλαδή, από τους ιεροφάντες του άκριτου ευρωπαϊσμού. Αυτοί είχαν τον νου τους στον Σημίτη και τις «σοφές», όπως πάντα, κουβέντες του...

Καμία πρωτοσέλιδη αναφορά –ακόμη και από την Αυγή– στα ανατριχιαστικά μέτρα του Ολάντ. Φαίνεται ότι η εφημερίδα της Αριστεράς δεν θέλει να χαλάσει τις εντυπώσεις για τη σοσιαλδημοκρατική συνάθροιση στη Ρώμη, στην οποία θα μετάσχει και ο κ. Τσίπρας. Τέλος πάντων... Εκείνο, όμως, που συγκλονίζει είναι τα μέτρα έκτακτης ανάγκης. Αυτά που είχαν επιβληθεί μετά τις επιθέσεις των τζιχαντιστών επιστρατεύονται τώρα εναντίον των διαδηλωτών! Ανησυχητική εξέλιξη. Και καταθλιπτική... Όμως τα ντελίβερι μπόις του «εκσυγχρονισμού» –αυτά που σωστά ξιφούλκησαν εναντίον του Τσίπρα, όταν έκλεισε τις προάλλες τον Εθνικό Κήπο– δεν βρήκαν ούτε μία λέξη για το άγος του Ολάντ.

Επιλεκτικές ευαισθησίες

Του Γιάννη Τριάντη

Ανησυχεί το Συμβούλιο της Ευρώπης για την άνοδο του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας στη Γηραιά Ηπειρο. Εύλογη ανησυχία. Στη Γαλλία, ο ραφιναρισμένος Λεπενισμός διεκδικεί με αξιώσεις υψηλότατο ποσοστό. Σε κάποιες χώρες (Ολλανδία, Αυστρία) η ακροδεξιά «σκίζει». Σε άλλες, συγκυβερνά. Και στην Ελλάδα, ένα κόμμα ναζιστικών προδιαγραφών, ασήμαντο μέχρι πρότινος, μπήκε θυελλωδώς στο πολιτικό προσκήνιο. Οντως επίφοβη κατάσταση, ειδικά για την ήπειρο των δημοκρατικών κατακτήσεων.

Ιδού, όμως, το παράδοξο: ακριβώς την ώρα που το Συμβούλιο της Ευρώπης πασχίζει να βρει τρόπους ώστε να αντιμετωπιστεί η ακροδεξιά/νεοναζιστική απειλή, στη φλεγόμενη Ουκρανία ακραιφνείς ναζιστές, με αντισημιτικό πρόσημο και εν γένει απεχθείς θέσεις, όχι μόνο καταλαμβάνουν ηγετικές θέσεις στο νέο καθεστώς, αλλά τυγχάνουν απόλυτης, προκλητικής ασυλίας. Κανένας δεν είπε μια κουβέντα εναντίον τους. Κανένας! Ούτε η Ενωση ούτε το Συμβούλιο της Ευρώπης ούτε οι ΗΠΑ. Ούτε καν το άκρως ευαίσθητο Παγκόσμιο Εβραϊκό Συμβούλιο. Προφανώς, η «υπόθεση Καρυπίδη», με την οποία ασχολήθηκε -και καλά έκανε- το ΠΕΣ, είναι μείζονος σημασίας σε σύγκριση με τους Ουκρανούς νεοναζί…

Κοινό, κοινότητα, κοινοτισμός και κράτος έθνος. Οι έννοιες

Ανάπτυγμα αθλιότητος

Του Γιάννη Τριάντη

Στις αρχές του 1947 ήρθε στην Αθήνα ο Πωλ Πόρτερ, επικεφαλής μιας ομάδος Αμερικανών, προκειμένου να μελετήσει την κατάσταση της χώρας και να συντάξει σχετική έκθεση για τα οικονομικά και πολιτικά πράγματα της εποχής. Ηταν η στιγμή που οι Βρετανοί παρέδιδαν τη σκυτάλη στους Αμερικανούς επικυρίαρχους. Ενα μήνα μετά, ο Αμερικανός Πρόεδρος εξήγγειλε το «Δόγμα Τρούμαν» και η Ελλάδα περνούσε οριστικά στην «αρμοδιότητα» των ΗΠΑ…

Η ακραία βία του Μνημονίου

Του Γιάννη Τριάντη

Οταν ήρθε στην Αθήνα η Μέρκελ, είδε πλακάτ και σκίτσα να την παρομοιάζουν με τον Χίτλερ, άκουσε σκληρά συνθήματα και έζησε για λίγες ώρες σε κλίμα επιθετικής εναντίωσης και οργής.

Και τι έκανε; Κόντρα στις συμμορφωμένες γραβάτες του μνημονιακού καθωσπρεπισμού, αιτιολόγησε πλήρως τις αντιδράσεις των Αθηναίων. Γιατί η Μέρκελ ξέρει και ομολογεί το προφανές: οι οριακές επιλογές προκαλούν οριακή ένταση. Ουδείς -ούτε τα επί σφαγήν πρόβατα- δέχεται ασμένως ριζοτομικές αλλαγές που βυθίζουν τη ζωή του στην ανέχεια, την ένδεια, την ανασφάλεια και την απόγνωση.

Θα ήταν αφελές και α-νόητο να ζητείς από την κοινωνία να εκλογικεύει τον θυμό και να τιθασεύει την οργή της. Οταν υφίσταται εν ψυχρώ μια πρωτοφανή οικονομική βία, που φτάνει σε σημείο ολοκληρωτικού αφανισμού, θα ανταποδώσει τη βία. Οταν υπομένει επί χρόνια την εκλεπτυσμένη βία της προπαγάνδας, θα καταφερθεί βιαίως κάποια στιγμή εναντίον των φορέων της. Και όταν θεωρήσει ότι υπάρχουν υπεύθυνοι για τον εφιάλτη που βιώνει, θα στραφεί εναντίον τους. Ανέλεγκτα και τυφλά. Χωρίς διάκριση μεταξύ αδίκων και δικαίων (π.χ. πολιτικών). Η ένταση του ματαιωμένου, του κατεστραμμένου χωρίς προοπτική, εντείνει την άγρια επιθυμία για τιμωρία των υπευθύνων. Για εκδίκηση.

Συζήτηση “Η Ελλάδα σε σταυροδρόμι”

Video streaming by Ustream

Ζωντανά η εκδήλωση που οργανωνει η Κίνηση Πολιτών Άρδην με θέμα: “Η Ελλάδα σε σταυροδρόμι. Για μια εναλλακτική διέξοδο στον εκφασισμό και στην πολιτική παρακμή“. Μιλούν οι: Γιώργος Καραμπελιάς, Κίνηση Πολιτών Άρδην, Νίκος Ξυδάκης, δημοσιογράφος, Ρούντι Ρινάλντι, μέλος γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ και Γιάννης Τριάντης, δημοσιογράφος. Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο χώρο πολιτικής και πολιτισμού του ‘Αρδην, Ξενοφώντος 4, 6ος όροφος, Σύνταγμα.

(Ο ήχος αρχίζει στο 4:15 την ώρα που ξεκινά η εκδήλωση)

Ανάρτηση από: http://ardin-rixi.gr

Τα φάλτσα της Αριστεράς

Του Γιάννη Τριάντη

Εκ γενετής ρηξικέλευθη η Αριστερά -σύνθεμα ριζοσπαστικών ιδεών, διεκδικητικής εγρήγορσης και «διαρκούς ευαισθησίας»- βρίσκεται μονίμως μπροστά σε ένα οδυνηρό παράδοξο: παρ' ότι καταγωγικώς και διακηρυκτικά είναι φιλολαϊκός χώρος και μάχεται για τα «λαϊκά συμφέροντα», εν τούτοις αδυνατεί να πείσει την πλειονότητα.

Ο κόσμος τη σέβεται αλλά δεν την ακολουθεί· ιδία την άκαμπτη, «ανόθευτη» και «επαναστατική» εκδοχή της. Τι συμβαίνει και βρίσκεται μονίμως εν διαστάσει με ικανό μέρος της κοινωνίας; Γιατί δεν την εμπιστεύεται ο κόσμος; Αδυνατεί να καταλάβει τις προωθημένες θέσεις της ή μήπως ορισμένα στερεότυπα της Αριστεράς -επιτομή παγίων προοδευτικών θέσεων- είναι προδήλως αναντίστοιχα προς τις ανάγκες του κόσμου και εντελώς ασύμβατα με τις εξελίξεις και τις απαιτήσεις της «πραγματικής ζωής»;