Στις αρχές του περασμένου αιώνα, η αστυνομία της Ιταλίας είχε μια παράξενη συνήθεια. Κάθε φορά που επισκεπτόταν κάποιος ξένος επίσημος την χώρα, μάζευε προληπτικά όσους υπήρχε πιθανότητα να τον απειλήσουν, να του επιτεθούν για να τον σκοτώσουν ή απλώς να δημιουργήσουν επεισόδια. Και οι συνήθεις ύποπτοι ήταν φυσικά οι αναρχικοί.
Έτσι οι οπαδοί του Μπακούνιν και τον άλλων αναρχικών ηγετών, είχαν πάντοτε έτοιμη μια βαλιτσούλα με όλα τα χρειαζούμενα για μιαν ολιγοήμερη ή ολιγόωρη κράτηση στην Ασφάλεια, ανάλογα με την περίσταση. Κατά την δεκαετία του ’50 μάλιστα, είχε γυριστεί και μια αρκετά διασκεδαστική κωμωδιούλα, όπου η νεαρά και πανέμορφη κορούλα ζεύγους αναρχικών, ζητούσε επιμόνως να έχει κι αυτή την «βαλιτσούλα» της, καθώς είχε μόλις κλείσει τα 18.
Στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’80 και συνέχεια όμως, η αστυνομία δεν είχε τέτοιες αγενείς συνήθειες. Έτσι, μόλις τελείωνε η πορεία της επετείου του Πολυτεχνείου και καθώς το κτίριο ήταν μεν κλειστό, αλλά ουσιαστικά αφύλακτο, όλος ο κόσμος περίμενε να ακούσει στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, πως πάλι κάποιοι «αναρχοαυτόνομοι», «αντιεξουσιαστές» και άλλοι «αντί», είχαν εισβάλλει στο κτίριο και είχαν αρχίσει τον πετροπόλεμο με την αστυνομία και τις καταστροφές μέσα κι έξω από το Ίδρυμα.
