Ατομικά δικαιώματα εναντίον συλλογικών δικαιωμάτων

Του Σάββα Σαββίδη

ΣΕ ΜΑΡΜΑΡΕΝΙΑ ΑΛΩΝΙΑ

Καθώς βρισκόμουν για την τελευταία μου εξεταστική στη Θεσσαλονίκη (ελπίζω να είναι η τελευταία), έγινα μάρτυρας, κατά την άποψή μου πάντα, της πιο ατομικιστικής και εγωιστικής διεκδίκησης «δικαιωμάτων» που υφίσταται στους κόλπους του τάχα προοδευτικού κινήματος. Του κινήματος «GAY PRIDE». Ξεκαθαρίζω, για να μην παρεξηγηθώ, ότι το πρόβλημά μου δεν είναι η ομοφυλοφιλία.

Στο διά ταύτα. Πολλοί από όσους συμμετέχουν και υποστηρίζουν αυτού του είδους τα κινήματα συνήθως θεωρούν τους εαυτούς τους ως υπερασπιστές δικαιωμάτων απέναντι στον σωβινισμό και την πατριαρχία. Η λανθασμένη αυτή αντίληψη πηγάζει από πολύ βαθιά. Κατά την άποψή μου, έχει να κάνει με την ιδεολογία που παράγουν οι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης, είτε προέρχονται από τα δεξιά είτε από τα αριστερά. Και εξηγούμαι. Οι σημερινοί υποστηρικτές του οικονομικού φιλελευθερισμού, για να μπορέσουν να περάσουν τα σχέδια και τις αντιλήψεις τους στις εκάστοτε κοινωνίες, χρειάζονται τη βοήθεια του πολιτισμικού φιλελευθερισμού. Έτσι αναθέτουν αυτήν τη δουλειά σε ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς και του αντεθνικού μπλοκ, που έχει ως αφήγημά του το σύνθημα «κάτω τα έθνη και οι πατρίδες, ζήτω ο μηδενισμός των πάντων». Αυτή η αντίληψη, αναπόφευκτα, έχει ως στόχο την ισοπέδωση όλων των συλλογικών ταυτοτήτων, είτε εθνικών είτε θρησκευτικών είτε γλωσσικών είτε κοινωνικών, που είναι οι μόνες που μπορούν να σταθούν απέναντι στην παγκοσμιοποίηση, και στη θέση τους βάζουν ατομικά και ιδιωτικά ζητήματα, όπως η σεξουαλική επιλογή. Λες και το τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του πρέπει να γίνει σώνει και καλά δημόσιο ζήτημα, να είναι το επίκεντρο της δημόσιας ζωής και, το χειρότερο απ’ όλα, να κρίνονται οι δημοκρατικές ευαισθησίες των ανθρώπων με το αν στηρίζουν ή όχι τον τρόπο έκφρασης αυτών των «pride».

Ξύπνιοι μέσα στα όνειρα κάποιων άλλων

Του Σάββα Σαββίδη

ΣΕ ΜΑΡΜΑΡΕΝΙΑ ΑΛΩΝΙΑ

Στο αισιόδοξο εξώφυλλο της εφημερίδας Πολίτης, τότε που κέρδιζε τις εκλογές ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ήρθε να απαντήσει πολύ πρόσφατα η χαρακτηριστική χειρονομία του πρωθυπουργού της Τουρκίας Μπιναλί Γιλντιρίμ μέσα στην τουρκική βουλή. Μια χειρονομία που έχει να κάνει με το σύμβολο των ακροδεξιών εθνικιστών Γκρίζων Λύκων. Αυτό σημαίνει πολλά και, κυρίως, κατεδαφίζει τα ψεύτικα όνειρα κάποιων εθελόδουλων.

Φυσικά, εμείς που πατάμε στη γη και βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας και πρωτίστως είμαστε ξύπνιοι μέσα στα όνειρα κάποιων άλλων, δεν ξαφνιαστήκαμε με αυτό που είδαμε. Επίσης, ξέρουμε καλά ότι στα μείζονα τουρκικά εθνικά ζητήματα, όπως το Κουρδικό, το Κυπριακό, το Συριακό και τα ελληνοτουρκικά, είτε κοσμικοί κεμαλιστές κυβερνούν είτε συντηρητικοί ισλαμιστές, η πολιτική είναι πάγια και απαράλλαχτη. Όπως φαίνεται ξεκάθαρα από το 2002 και εντεύθεν. Η σύμπραξη τελικώς με τους φασίστες Γκρίζους Λύκους, που έχει να κάνει με το δημοψήφισμα τις 16ης Απριλίου, για να επιτευχθεί, έπρεπε η πλευρά του Ερντογάν να είναι πιο σκληροπυρηνική από ποτέ στα ευαίσθητα εθνικά ζητήματα. Κάτι το οποίο κατάφερε, ειδικά όσον αφορά το Κυπριακό, το Κουρδικό και τα ελληνοτουρκικά (βλέπε Αιγαίο). Δηλαδή, στο μεν Κυπριακό κερδίζει κι άλλο έδαφος στις συνομιλίες με τα θέματα που τέθηκαν στον τραπέζι, ειδικά στο θέμα των εγγυήσεων, των εποίκων και στο εδαφικό. Στο Κουρδικό διέκοψε εδώ και καιρό την «ειρηνευτική» διαδικασία που «συμφώνησε» με τον φυλακισμένο Κούρδο ηγέτη Αμπντουλλάχ Οτσαλάν και ξεκίνησε ξανά τη γενοκτονική πολιτική στις κουρδικές περιοχές, όπως και μια πολιτική δίωξης όλων των νόμιμα εκλεγμένων βουλευτών του HDP, με αποκορύφωμα αυτήν του Σεχατίν Ντεμιρντάς. Και, τέλος, αμφισβητεί πλέον ανοιχτά τη συνθήκη της Λωζάννης και μιλά ξεκάθαρα για συνδιαχείριση και χωρισμό στη μέση για το Αιγαίο. Κάποιοι στη Λευκωσία και στην Αθήνα παραμένουν ηθοποιοί χωρίς ρόλο μπροστά σε όλα αυτά.

Η πολιτικοποιημένη απολιτικοποίηση των οπαδών

Του Σάββα Σαββίδη

Τελευταία, βλέπουμε να αναπτύσσεται μία φιλολογία γύρω από το μεταναστευτικό σε διάφορους οπαδικούς κύκλους, εντελώς ξεκομμένη από τη ρίζα της. Αστειευόμενοι θα λέγαμε έως απολίτικη. Οι  μεν «refugees welcome», οι δε «refugees go home» και «refugees not welcome». Επιφανειακές προσεγγίσεις που δεν οδηγούν σε ουσιαστικές τοποθετήσεις και προέρχονται από ιδεοληψίες καμένων εγκεφάλων. Μπροστά στα τραγικά αυτά αδιέξοδα, οι «φιλάνθρωπες καρδιές» νομίζουν πως ζουν με την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, Ενώ αυτοί που δαιμονοποιούν την κατάσταση, κάνοντας ρητορική τους κινδύνους που κρύβουν αυτές οι εισροές, συμπεριφέρονται λες και τα τρίχρονα ή τα πεντάχρονα πνιγμένα παιδιά είναι ένοπλοι τζιχαντιστές ή στυγνοί εγκληματίες.

Κερδισμένη η κατοχή από το άνοιγμα των οδοφραγμάτων

Του Σάββα Σαββίδη

Στο άκουσμα της διάνοιξης κι άλλων οδοφραγμάτων, εκτός από τα ήδη υπάρχοντα, σκεφτήκαμε κατά πόσο μπορεί να βοηθήσει αυτό την επίλυση του Κυπριακού. Φυσικά, καταλήξαμε στο συμπέρασμα, ότι όσο υπάρχει στρατός κατοχής, τα οδοφράγματα πρέπει να μένουν κλειστά, πρέπει να τονίζουν ότι αυτός ο τόπος είναι υπό κατοχή. Μπορεί να ακούγεται λίγο τρομακτικό, αλλά αν πάρουμε για παράδειγμα τον αποκλεισμό των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας, μπορούμε να καταλάβουμε το πώς βιώνουν στο πετσί τους την κατοχή, η οποία τους δημιουργεί αντικατοχικά ένστικτα.