27 Ιανουαρίου 1945: Ο Κόκκινος στρατός απελευθέρωσε το Άουσβιτς

Γράφει η δημοσιογράφος Maria Denaxa

Η Ρωσία που με τον Κόκκινο στρατό της στις 27 /01/1945, απελευθέρωσε το Άουσβιτς φέτος δεν προσκαλείται στις εκδηλώσεις μνήμης

Η Ουκρανία που από το 2014 εξυμνεί τους Ουκρανούς εθνικιστές που συνεργάστηκαν με τους Ναζί και κατέσφαξαν χιλιάδες εβραίους, θα είναι χωρίς αμφιβολία."

**

*Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς ήταν ένα από τα μεγαλύτερα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ναζιστικής Γερμανίας.

Τα ερείπια του στρατοπέδου βρίσκονται περίπου 60 χλμ. δυτικά της Κρακοβίας, κοντά στην κωμόπολη Όσβιετσιμ.

Λειτούργησε ως στρατόπεδο εξόντωσης ανθρώπων από τον Μάιο 1940 μέχρι τον Ιανουάριο 1945 (όταν απελευθερώθηκε από την Σοβιετική Ένωση, στις 27 Ιανουαρίου, 1945)

*τότε Γερμανία - σημερινή Πολωνία

Διοικητής :Ρούντολφ Ες

*Λόγω της τοποθεσίας κοντά στη βιομηχανική περιοχή της Σιλεσίας, ο Χάινριχ Χίμλερ διέταξε τον Ιούνιο του 1940 να χτιστεί στο Άουσβιτς το μεγαλύτερο συγκρότημα στρατοπέδων της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας.

Η συνολική του έκταση ανερχόταν στα 40 τ.χλμ.

Αποτελούνταν από τρία κύρια και 39 δευτερεύοντα στρατόπεδα.

Τα τρία κύρια στρατόπεδα ήταν:

Στις 30 Απριλίου του 1945 ο Κόκκινος Στρατός μπήκε στο Βερολίνο

«Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία, χρωστάει στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από ό,τι μπορεί ποτέ να πληρώσει…»

Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Η «παρέλαση των ηττημένων»: Όταν χιλιάδες αιχμάλωτοι ναζί βάδιζαν στους δρόμους της Μόσχας (βίντεο)

Ήταν μια μέρα σαν σήμερα, στις 17 Ιουλίου του 1944. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν ακόμα σε εξέλιξη, ωστόσο οι οι Σύμμαχοι κέρδιζαν πια σταδιακά έδαφος.

Πρώτη απ’ όλους, η Σοβιετική Ένωση, που είχε καταφέρει να αντέξει την «επιχείρηση Μπαρμπαρόσα» και την βάρβαρη εισβολή των στρατευμάτων της ναζιστικής Γερμανίας, που πέρασαν «από φωτιά και τσεκούρι» τις εκτάσεις που κατακτούσαν στον δρόμο προς τη Μόσχα.

Όμως πια το κλίμα γύριζε: Οι Σοβιετικοί είχαν περάσει στην αντεπίθεση και καταδίωκαν τους ναζί από τα εδάφη τους, σε μία πορεία που θα κατέληγε στο Βερολίνο και την άνευ όρων παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας.

Στάλιν: «Σύντροφοι, σας ατενίζουν οι υποδουλωμένοι λαοί της Ευρώπης» – Η ιστορική παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία 7/11/1941

Οι ρωσικές αρχές από το 2005 έχουν αποφασίσει πως η 7 /11 δεν είναι η ημέρα της Οκτωβριανής Επανάστασης και στη θέση του γιορτάζεται η ηρωική παρέλαση του Κόκκινου Στρατού το 1941 που αναχωρούσε από τη Μόσχα για το μέτωπο για να αντιμετωπίσει τους ναζί εισβολείς.

Η στρατιωτική παρέλαση που έγινε στην Κόκκινη Πλατεία στις 7 /11/1941 , δεν έγινε τυχαία. Αν και τα ναζιστικά στρατεύματα, στα πλαίσια της επιχείρησης «Τυφώνας», βρίσκονταν γύρω στα 30 χιλιόμετρα από τη Μόσχα, προσπαθώντας να καταλάβουν την πρωτεύουσα της Σοβιετικής Ενωσης, στις 6/11/1941 στον υπόγειο σταθμό του μετρό «Μαγιακόφσκαγια» πραγματοποιήθηκε εκδήλωση για την 24η επέτειο της Οχτωβριανής Επανάστασης. Στις 7 /11/1941 , τη Μέρα της Οχτωβριανής Επανάστασης πραγματοποιήθηκε η στρατιωτική παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία, στην οποία μίλησε ο Ι. Στάλιν, ενώ οι 28.400 στρατιώτες που παρέλασαν κατευθύνθηκαν απευθείας στο μέτωπο, στη δημοσιά του Βολοκολάμσκ, εκεί που η πρώτη ομάδα νέων κόκκινων στρατιωτών με εύφλεκτες φιάλες ρίχνονταν κάτω από τα γερμανικά τανκς και τα κατέστρεφαν με την αυτοθυσία τους. Ενα περίπου μήνα αργότερα, στις 6/12/1941 ξεκίνησε αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού, ταυτόχρονα σε ένα μέτωπο 1.000 χιλιομέτρων. Ο κίνδυνος για τη Μόσχα αποτράπηκε οριστικά. Ο Κόκκινος Στρατός, αφού ανέκοψε την επίθεση του γερμανικού στρατού προς τη Μόσχα, πέρασε στην αντεπίθεση και ύψωσε την κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ, αφού πρώτα είχε απελευθερώσει μια σειρά χώρες.

Κόκκινη Πλατεία: Η ιστορική ομιλία του Στάλιν στην παρέλαση της 7 Νοεμβρίου 1941 (video)

Στις 7 /11/1941, τη Μέρα της Οχτωβριανής Επανάστασης ο Στάλιν μίλησε στην Κόκκινη Πλατεία με την ευκαιρία μιας μεγαλειώδους και ταυτόχρονα ιστορικής στρατιωτικής παρέλασης προς τιμήν της Οχτωβριανής Επανάστασης.  Ο Στάλιν ενέπνευσε στο σοβιετικό λαό και στο στρατό τη σιγουριά ότι παρά τις δυσκολίες και τις πρώτες αποτυχίες, η ΕΣΣΔ θα αποκρούσει τον εισβολέα και θα νικήσει.  Μετά το τέλος της ομιλία του Στάλιν, ξεκίνησε η παρέλαση. Όσοι περνούν μπροστά από το μαυσωλείο του Λένιν κατευθύνονται απευθείας στο μέτωπο.

Η κραυγή μου δεν θα σας ξυπνήσει. Δεν ξυπνούν ποτέ οι κάτοικοι ενός νεκροταφείου...

Ulrike Marie Meinhof, 7 Οκτώβρη 1934 - 9 Μάη 1976

Κανένας δεν πρόκειται να ακούσει την κραυγή μου ούτε κανένα παράπονο μου. Όλα θα γίνουν σιωπηλά, με τακτ, για να μην χαλάσει ο μακάριος ύπνος των μακάριων κατοίκων αυτού του οργανωμένου κράτους.

Κοιμήσου ήσυχα καλοζωισμένε και αποχαυνωμένε κόσμε της μεγάλης Γερμανίας. Και σεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, οι υγιώς σκεπτόμενοι. Κοιμηθείτε ήσυχα σαν πεθαμένοι. Η κραυγή μου δεν θα σας ξυπνήσει. Δεν ξυπνούν ποτέ οι κάτοικοι ενός νεκροταφείου. Όσοι αγανακτήσουν θα ξεσηκωθούν, είμαι σίγουρη. Θα είναι εκείνοι που δουλεύουν ολημερίς, εκείνοι που τους σακατεύετε σωματικά για να μην μπορούν να σκεφτούν, όλοι οι μετανάστες: τούρκοι, ισπανοί, έλληνες, άραβες κι όλοι οι άλλοι εξαθλιωμένοι και προδομένοι της Ευρώπης και μαζί με αυτούς και οι γυναίκες που δέχτηκαν την καταπίεση, τον εξευτελισμό και την εκμετάλλευση. Όλες αυτές θα μάθουν γιατί με κρατάτε εδώ μέσα και γιατί το κράτος σας θέλει να με δολοφονήσει σα μάγισσα του μεσαίωνα. Για σας την εξουσία υπάρχουν ακόμη και σήμερα μάγισσες που πρέπει να καθηλώνονται μπροστά στους αργαλειούς, στις μηχανές, στις πρέσες, τις γραμμές παραγωγής, μέσα στο θόρυβο και τις διαταγές. Και γκάπα γκουπ πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, κινητήρας, καζάνια, φωνές και θόρυβος. Θόρυβος, φτάνει πια με τη σιωπή, πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, καζάνια, αέριο και θόρυβο. Το αέριο, βγαίνει αέριο, εμετός, αηδία. Η αλυσίδα της παραγωγής έχει το δικό της ρυθμό. Δεν υπάρχει πια χρόνος, μόνο ρυθμός. Ρυθμός.

30 Απρίλη 1945: Η Κόκκινη Σημαία της Νίκης υψώνεται στο Ράιχσταγκ!

Ήταν και ώρα 21.50 όταν ο επιλοχίας Μ. Α. Φ. Γιεγκόροφ και ο λοχίας Μ. Β. Καντάρια του σοβιετικού στρατού έστησαν την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο, τη Σημαία της Νίκης, πάνω από τον κεντρικό Τρούλο του Ράιχσταγκ. Αμέσως μετά, ο διοικητής της 3ης στρατιάς κρούσης στρατηγός Β. Ι. Κουζνετσόφ, που παρακολουθούσε προσωπικά την ιστορική μάχη κατάληψης του Ράιχσταγκ, πήρε στο τηλέφωνο το κέντρο διοίκησης και ανακοίνωσε στο στρατάρχη Ζούκοφ: «Στο Ράιχσταγκ κυματίζει η κόκκινη σημαία! Ζήτω, σύντροφε στρατάρχη!».

Ούλρικε Μάινχοφ – Η κραυγή μου δεν θα σας ξυπνήσει. Δεν ξυπνούν ποτέ οι κάτοικοι ενός νεκροταφείου

Κανένας δεν πρόκειται να ακούσει την κραυγή μου ούτε κανένα παράπονο μου. Όλα θα γίνουν σιωπηλά, με τακτ, για να μην χαλάσει ο μακάριος ύπνος των μακάριων κατοίκων αυτού του οργανωμένου κράτους.

Κοιμήσου ήσυχα καλοζωισμένε και αποχαυνωμένε κόσμε της μεγάλης Γερμανίας. Και σεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, οι υγιώς σκεπτόμενοι. Κοιμηθείτε ήσυχα σαν πεθαμένοι. Η κραυγή μου δεν θα σας ξυπνήσει. Δεν ξυπνούν ποτέ οι κάτοικοι ενός νεκροταφείου. Όσοι αγανακτήσουν θα ξεσηκωθούν, είμαι σίγουρη. Θα είναι εκείνοι που δουλεύουν ολημερίς, εκείνοι που τους σακατεύετε σωματικά για να μην μπορούν να σκεφτούν, όλοι οι μετανάστες: τούρκοι, ισπανοί, έλληνες, άραβες κι όλοι οι άλλοι εξαθλιωμένοι και προδομένοι της Ευρώπης και μαζί με αυτούς και οι γυναίκες που δέχτηκαν την καταπίεση, τον εξευτελισμό και την εκμετάλλευση. Όλες αυτές θα μάθουν γιατί με κρατάτε εδώ μέσα και γιατί το κράτος σας θέλει να με δολοφονήσει σα μάγισσα του μεσαίωνα. Για σας την εξουσία υπάρχουν ακόμη και σήμερα μάγισσες που πρέπει να καθηλώνονται μπροστά στους αργαλειούς, στις μηχανές, στις πρέσες, τις γραμμές παραγωγής, μέσα στο θόρυβο και τις διαταγές. Και γκάπα γκουπ πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, κινητήρας, καζάνια, φωνές και θόρυβος. Θόρυβος, φτάνει πια με τη σιωπή, πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, καζάνια, αέριο και θόρυβο. Το αέριο, βγαίνει αέριο, εμετός, αηδία. Η αλυσίδα της παραγωγής έχει το δικό της ρυθμό. Δεν υπάρχει πια χρόνος, μόνο ρυθμός. Ρυθμός.

Σταματήστε τις μηχανές. Ησυχία. Τι υπέροχο πράγμα η σιωπή. Ευχαριστώ δεσμοφύλακες που μου χαρίσατε αυτή την απίθανη και σπάνια απόλαυση της σιωπής. Το απόλυτο. Τι απόλαυση για όλες μου τις αισθήσεις! Σα να μοιάζει να βρίσκομαι στον παράδεισο. Δεσμοφύλακες, δικαστικοί, κομματάρχες σας αγνοώ όλους. Δεν θα μπορέσετε να με βγάλετε από εδώ μέσα τρελή εκτός κι αν με σκοτώσετε. Μα το μυαλό μου θα είναι καθαρό, θα είμαι απόλυτα υγιής κι όλοι θα ξέρουν με σιγουριά ότι εσείς είστε οι δολοφόνοι, μια κυβέρνηση ένα κράτος δολοφόνων.

Αυτά ήταν τα λόγια της Ουλρικε Μάινχοφ στην “επιστολή από τη νεκρή πτέρυγα”, όπως ονόμαζε τα λευκά κελιά, όπου την είχε φυλακίσει το γερμανικό κράτος. Αυτά τα κελιά, που στερούν από τον κρατούμενο το χρώμα, τα λογικά και την ελπίδα, δεν εφευρέθηκαν σε κάποια καθυστερημένη μουσουλμανική χώρα, αλλά στην προηγμένη Γερμανία, με τον ευρωπαικό πολιτισμό της.

Δεν ξεχνάμε τη Νίκη! 9 Μάη 1945... ο Κόκκινος Στρατός τελείωσε το ναζιστικό κτήνος!

Οταν σφίγγουν το χέρι, από την χορωδία του Κόκκινου Στρατού!