Κυβέρνηση υπονομευτής των ιδανικών της Αριστεράς

Του Λάμπρου Τόκα

Την ερχόμενη Παρασκευή, συμπληρώνοντα 13 μήνες από την 25η Γενάρη που ο ΣΥΡΙΖΑ συγκρότησε- μαζί τους Ανεξάρτητους Έλληνες (ΑΝΕΛ)- την «πρώτη φορά κυβέρνηση της Αριστεράς». Οι επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ την βάφτισαν «πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς», επειδή κέρδισαν τις εκλογές, με κεντρικό του σύνθημα, την κατάργηση των αντιλαϊκών μνημονιακών πολιτικών και την υπόσχεση να εφαρμόσει μέτρα και πολιτικές (αύξηση των κατώτατου μισθού και ημερομισθίου, επαναφορά της καταργημένης 13ης σύνταξης, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ κλπ) που θα επέτρεπαν στους ανθρώπους του μόχθου και της δουλειάς να δουν «άσπρη μέρα». Δηλαδή με τη διεκδίκηση μέτρων και πολιτικών, που έχουν να κάνουν με τους στόχους και τα ιδανικά της Αριστεράς.

Οι 13 μήνες από τη μέρα που ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας ορκίστηκε πρωθυπουργός της χώρας, αποτελούν αξιόλογο χρονικό διάστημα, σχετικά με το αν η συγκεκριμένη κυβέρνηση έχει κάποια σχέση με την Αριστερά ή πρόκειται για «μια από τα ίδια», όπως λέει ο λαός μας.

Θυμηθείτε τις υπογραφές της ντροπής!

Όσοι σκέφτονται να ξαναψηφίσουν στις 25 Γενάρη ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ, ας ρίξουν μια ματιά στις επιστολές που έστειλαν οι ηγέτες των κομμάτων τους στην τρόικα (ΔΝΤ- ΕΕ- ΕΚΤ)

Του Λάμπρου Τόκα

Αν θέλετε τη «σωτηρία» και την «ανάπτυξη» της Ελλάδας- που σημαίνει και το δικό σας καλό- τότε δεν έχετε παρά να υπερψηφίσετε τους υποψηφίους των… «υπεύθυνων» και «σοβαρών» αστικών κομμάτων (ΝΔ- ΠΑΣΟΚ) και των παραφυάδων τους, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κυβερνούν τη χώρα τα τελευταία 40 χρόνια. Σ’ αυτό το μοτίβο, κινείται η προεκλογική εκστρατεία των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) που συγκυβερνούν τη χώρα στη μετά Μνημόνιο εποχή. Τα ίδια περίπου υποστηρίζουν και οι ηγεσίες των μικρότερων αστικών κομμάτων που δημιουργήθηκαν με τις αποχωρήσεις βουλευτών από τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα όπως ο ΛΑΟΣ (του Καρατζαφέρη), οι ΑΝΕΛ (του Καμένου), το ΠΟΤΑΜΙ (του Στ. Θεοδωράκη), οι ΡΙΖΕΣ (του Μπαλτάκου), το ΚΙΝΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ (του Γ. Παπανδρέου) κλπ, χωρίς όμως να αποχωριστούν και από τους δεσμούς με τις συντηρητικές και αντιδραστικές πολιτικές.