Πολυτεχνείο / Χιλιάδες κατέβηκαν στους δρόμους για τα 52 χρόνια από την Εξέγερση

Με μαζική συμμετοχή, παλμό και επίκαιρα συνθήματα, χιλιάδες διαδηλωτές τίμησαν την 52η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείο στο κέντρο της Αθήνας.

Φοιτητές, αντιστασιακοί, εκπαιδευτικοί, συλλογικότητες και πλήθος κόσμου έστειλαν μήνυμα για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Η αστυνομία εκτιμά τον αριθμό των διαδηλωτών σε περίπου 23.000, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωσή της αργότερα το βράδυ.

Όπως κάθε χρόνο, η αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου αποτέλεσε τον οδηγό της πορείας. Η νεολαία της ΠΑΣΠ, η οποία παραδοσιακά μεταφέρει τη σημαία, ξεκίνησε την πορεία της από τις πύλες του ιστορικού κτιρίου λίγο μετά τις δύο το μεσημέρι.

Το μπλοκ της σημαίας έκανε μια σύντομη στάση στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, όπου οι συμμετέχοντες έστρωσαν κόκκινα γαρύφαλλα στο άτυπο μνημείο των θυμάτων των Τεμπών, και συνέχισε προς τον τελικό προορισμό.

Η σημαία έφτασε μπροστά από την Αμερικανική Πρεσβεία λίγο μετά τις 4 το απόγευμα, ως προπομπός του κύριου όγκου της διαδήλωσης. Εκεί, οι διαδηλωτές φώναξαν συνθήματα, τήρησαν ενός λεπτού σιγή για τα θύματα του Πολυτεχνείου και έψαλλαν τον εθνικό ύμνο, πριν καλύψουν ξανά τη σημαία και αποχωρήσουν.

Πολυτεχνείο 1973. 51 χρόνια μετά

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ. Η «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη «ωμίλησεν» και οι σφαγείς αμνηστεύτηκαν ντε φάκτο

Η ατιμωρησία και η ντε φάκτο αμνήστευση ακόμη κι αυτών των λίγων που οργάνωσαν και κατηύθυναν τη σφαγή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μπορεί να συγκριθούν με τη «μεταχείριση» που είχε μεταπολεμικά και μετεμφυλιακά η συντριπτική πλειονότητα των δωσίλογων της Κατοχής

Του Ιερώνμου Λύκαρη

Μεταπολίτευση. Οταν η κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» αναγκάστηκε να έλθει αντιμέτωπη με τα εγκλήματα της χούντας, ακολούθησε την πεπατημένη. Πρόβαλε, φανερά και παρασκηνιακά, την πολιτική «μεγαλοψυχία» της ως ρεαλιστική αναγκαιότητα. Υπονόμευσε τη βαθιά πεποίθηση στη λαϊκή συνείδηση ότι η χούντα υπήρξε αμερικανικό και ΝΑΤΟϊκό σχέδιο. Με κουρελέ σημαία το δόγμα «περί ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης», τιμώρησε με ισόβια τους «πρωταίτιους», όσους δηλαδή ήταν αδύνατον να μην τιμωρήσει, και όλους τους άλλους αυτουργούς (κτηνώδεις βασανιστές, δολοφόνους, παραλίγο δολοφόνους αλλά και τραπεζίτες και δημόσιους λειτουργούς) που εγκλημάτησαν από διάφορα πόστα στο χουντικό σύστημα εξουσίας, άλλους απλώς τους απέλυσε και λίγους τους δίκασε ρίχνοντάς τους στα μαλακά, για να τους αθωώσει στο τέλος.

Η αιματηρή καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ισοδυναμεί με ατιμώρητο έγκλημα πολέμου. Η πρώτη δίκη με τους 32 κατηγορούμενους, που παραπέμφθηκαν έπειτα από μια συντομότατη για την έκταση του εγκλήματος προανάκριση, διεξήχθη από τις 16.10 έως τις 30.12.1975, σε 61 συνεδριάσεις. Κανείς κατηγορούμενος δεν παραδέχτηκε την ενοχή του, εκτός από τον γραφικό αλλά επικίνδυνο πράκτορα της ΚΥΠ, Δημήτριο Πίμπα. Στη δίκη κατέθεσαν 237 μάρτυρες κατηγορίας (22 συγγενείς νεκρών, 129 τραυματίες, 2 συγγενείς τραυματιών και 24 αυτόπτες μάρτυρες, εκ των οποίων οι 2 τραυματίες) και 49 υπεράσπισης, σύμφωνα με τα επίσημα πρακτικά.

Η εξουσία...

50 χρόνια Πολυτεχνείο Το λίκνο του μαζικού λαϊκού ριζοσπαστισμού

Του Ρούντι Ρινάλντι

Η φασιστική δικτατορία (1967-1974) πάγωσε από την πρώτη μέρα και για 7 χρόνια κάθε μορφή πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης στην Ελλάδα. Διέλυσε τη Βουλή, κατάργησε τα κόμματα και τις οργανώσεις, έκλεισε εφημερίδες και επέβαλε αυστηρή λογοκρισία σε όποιες συνέχισαν την έκδοσή τους, διόρισε κυρίως στρατιωτικούς και χουντικούς σε όλες τις συνδικαλιστικές ενώσεις, αθλητικά σωματεία κ.λπ., και φυσικά κυνήγησε όσους αντιστάθηκαν ή πιθανά να αντιστέκονταν. Προχώρησε σε χιλιάδες συλλήψεις αριστερών και δημοκρατικών πολιτών, σε εξορίες και εκτοπίσεις αντιπάλων της, επέβαλε κατ’ οίκον περιορισμό σε επιφανείς πολιτικούς, και γενικά κυριάρχησε ένα καθεστώς τρόμου και φόβου, με βασανιστήρια και δολοφονίες. Οργανώσεις πέρασαν στην παρανομία, ιδρύθηκαν νέες αντιστασιακές κινήσεις και πυρήνες που εξαρθρώνονταν κάθε τόσο, και έγιναν και ορισμένες δίκες.

Πολλά έχουν γραφτεί και πολλά έχουν γίνει γνωστά για τις ιδιαίτερες περιπέτειες αγωνιστών που υπέφεραν ή διώχτηκαν και βασανίστηκαν σκληρά από τη Χούντα στα κολαστήρια της Ασφάλειας, στην Μπουμπουλίνας, στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και αλλού. Έτσι δεν θα τονίσουμε ιδιαίτερα αυτές τις πλευρές. Αυτό που θέλουμε να τονίσουμε είναι το πάγωμα, ο γύψος που μπήκε σε ολόκληρο το φάσμα της πολιτικής ζωής: καταργήθηκε συνολικά η πολιτική έκφραση και ο πολιτικός λόγος, σε έναν τόπο και έναν λαό που είχε έντονο πολιτικό κριτήριο και πολιτική συμμετοχή.

Όμως η εγκαθίδρυση της φασιστικής δικτατορίας, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια, επέφερε και μια μεγάλη απογοήτευση και κρίση μέσα στις τάξεις και γραμμές του αριστερού και δημοκρατικού κινήματος. Διότι ενώ υπήρχαν πολλές ενδείξεις και πολλές προειδοποιήσεις ότι επέκειτο φασιστική δικτατορία, η Αριστερά και ο πολιτικός κόσμος ετοιμάζονταν για τις εκλογές που θα γίνονταν τον Μάιο του 1967. Είναι χαρακτηριστικό πως η αρθρογραφία της Αυγής επί μέρες επιχειρηματολογούσε στο γιατί δεν πρόκειται να γίνει πραξικόπημα. Έτσι, η Χούντα των συνταγματαρχών τους αιφνιδίασε πραγματοποιώντας το στις 21 Απριλίου του ίδιου χρόνου…  

50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. «Όφεις, ποτέ!»

Η Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθήνας στέκει με σεβασμό μπροστά στην συμπλήρωση μισού αιώνα από την εμβληματική εξέγερση του Πολυτεχνείου (17 Νοεμβρίου 1973). Εύχεται, η δίψα για ελευθερία και το αδούλωτο φρόνημα να εμπνέουν όλες τις γενιές, μακριά από κάθε υστεροβουλία, ευτελισμό εννοιών και καπηλεία θυσιών.

Το κεντρικό σύνθημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (το οποίο πλέον ακούγεται σαν στερεότυπο και από πολλούς προσπερνιέται ως κάτι παρωχημένο) διατηρεί πλήρη ζωντάνια και εξαιρετική επικαιρότητα: «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία»: και τα τρία μαζί και αδιαίρετα.

– «Ἄρτος καρδίαν ἀνθρώπου στηρίζει» (Ψαλμ. 103:15). Είναι ουσιώδες για τον άνθρωπο το καθημερινό ψωμί. Ταυτόχρονα όμως,

– «Οὐκ ἐπ’  ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος» (Ματθ. 4:4). «Λάβετε», λοιπόν, «παιδείαν καὶ μὴ ἀργύριον, καὶ γνῶσιν ὑπὲρ χρυσίον δεδοκιμασμένον» [«Προτιμήστε την παιδεία από το ασήμι, και βάλτε την γνώση πάνω κι απ’ το εκλεκτό χρυσάφι»] (Παροιμ. 8:10). Και τελικά

– «Τῇ ἐλευθερία, ᾗ Χριστὸς ἡμᾶς ἠλευθέρωσε, στήκετε καὶ μὴ πάλιν ζυγῷ δουλείας ἐνέχεσθε» [«Μείνετε σταθεροί στην ελευθερία, για την οποία μας ελευθέρωσε ο Χριστός, και μην ξαναμπαίνετε κάτω από ζυγό δουλείας»] (Γαλ. 5:1).

Είναι χρέος των Χριστιανών ο αγώνας εναντίον κάθε είδους τυραννίας, γιατί ο άνθρωπος πλάστηκε κατ’ εικόνα και ομοίωση Θεού, προικισμένος με το νοερό και το αυτεξούσιο. Είναι πνευματικό χρέος μας η αντίσταση στο κοινωνικό κακό και η συμπαράσταση καθημερινά στον άνθρωπο της διπλανής πόρτας που αδικείται.

Η ιστορία της Εργατικής Πρωτομαγιάς

 Η Εργατική Πρωτομαγιά ή Παγκόσμια Ημέρα των Εργατών γιορτάζεται ανά τον κόσμο με διαδηλώσεις και πορείες, με σκοπό την προβολή των κοινωνικών και οικονομικών επιτευγμάτων της διεθνούς εργατικής τάξης.

Καθιέρωση της Πρωτομαγιάς H 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δευτέρας Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του Μακελειού του Σικάγο το 1886, όπου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών που διαμαρτύρονταν υπέρ της διεκδίκησης της οκτάωρης εργασίας και καλύτερων εργασιακών συνθηκών. Ωθούμενοι από τις πετυχημένες διεκδικήσεις Καναδών συντρόφων τους, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ αποφάσισαν την έναρξη απεργιακών κινητοποιήσεων την 1η Μαΐου 1886.

Βασικό τους αίτημα αποτελούσε το οκτάωρο, καθώς την περίοδο εκείνη δεν υφίστατο στις ΗΠΑ κανονιστικό εργασιακό πλαίσιο και οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να εργάζονται αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές. Στη δυναμική πορεία του Σικάγο έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι, ενώ περίπου 350.000 εργάτες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία.

Οι βίαιες συμπλοκές έλαβαν χώρα τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, στην πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών, στην οποία συμμετείχαν ενεργά μέλη του αναρχικού κινήματος. Παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία έλαβε την εντολή να διαλύσει με τη βία την κινητοποίηση.

Όλοι ενωμένοι στον αγώνα για τη Δημοκρατία και την Εθνική Ανεξαρτησία

H εποχή των εξεγέρσεών μας: Είμαστε ο κόσμος που επαναδιαμορφώνει τον εαυτό του

Μέσα στην καπιταλιστική κρίση, τα κοινωνικά κινήματα διηγούνται νέα αφηγήματα για το νόημα της ανθρώπινης ιδιότητας, αποκαλύπτοντας τη συλλογική μας δύναμη να αρνούμαστε και να δημιουργούμε.

Του Μαξ Χάιβεν* 

Η παγκόσμια πανδημία ξετυλίγεται εν μέσω ενός πλήθους εξεγέρσεων. Κάποιες είδαν τεράστιο αριθμό ανθρώπων να κατεβαίνει στους δρόμους και να αρνούνται να κυβερνηθούν, όπως η νικηφόρα απεργία των αγροτών στην Ινδία, οι προσπάθειες αντιμετώπισης του οικιστικού ζητήματος στο Βερολίνο, η μαζικότητα της αντίδρασης στην αστυνομική βία κατά των μαύρων στις ΗΠΑ και οι κινητοποιήσεις ενάντια στο νεοφιλελεύθερο καθεστώς στη Χιλή.

Αλλού, στην Τσιάπας, στην Κεράλα, στη Ροζάβα και σε ένα αρχιπέλαγος μικρότερων «ζωνών υπεράσπισης», οι εξεγέρσεις λαμβάνουν σταθερότερη μορφή, γιατί οι άνθρωποι επανεφευρίσκουν ή επαναδιεκδικούν την κοινοτική ζωή. Οι ιθαγενείς σε ολόκληρο τον κόσμο αρνούνται να αφήσουν τα εδάφη και τις ζωές τους να αποτελέσουν θυσία στο βωμό του εξορυκτικού καπιταλισμού. Ο μεγάλος παγκόσμιος αγώνας ενάντια στην κλιματική αποκάλυψη που επιφέρει ο καπιταλισμός κλιμακώνεται.

Αλλες εξεγέρσεις συντελούνται, επίσης, σε επίπεδο καθημερινότητας. Μια ολόκληρη γενιά ξεσηκώνεται ενάντια στο αυταρχικό καθεστώς της δυαδικής ταυτότητας φύλου, που σφυρηλατήθηκαν στο χωνευτήρι της καπιταλιστικής και αποικιακής πατριαρχίας. Άλλοι αρνούνται να χαρακτηριστούν ως παθολογικά «ψυχικά ασθενείς» επειδή είναι ευάλωτοι ή αλληλεξαρτημένοι. Είναι αυτοί που μαζί με τους queer, φεμινιστικούς και απο-αποικιοκρατικούς αγώνες επιδιώκουν να επανεφεύρουν τον ιστό της κοινωνικότητας, της αλληλοβοήθειας και της φροντίδας και έτσι να μας βοηθήσουν όλους να οραματιστούμε τα μέλλοντα που καλούμαστε να δημιουργήσουμε.

Εξέγερση κατά της αμερικανοκίνητης χούντας

Μουσικό αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο (Μαρία Φαραντούρη-Βασίλης Λέκκας)

Ευχαριστώ τον φίλο Χάρη Κ.

Τι είναι εξέγερση;

Η Αμερική της οργής, του Φλόιντ και του Τραμπ

Της Νικόλ Λειβαδάρη

Έξι  νεκροί στις διαδηλώσεις κατά της ρατσιστικής βίας, πάνω από  4.000 συλληφθέντες, 40 πόλεις σε καθεστώς απαγόρευσης κυκλοφορίας –ανάμεσά τους και η Νέα Υόρκη-, 104.000 θάνατοι από τον κορονοϊό, 40 εκατομμύρια άνεργοι και 53 εκατομμύρια άνθρωποι αντιμέτωποι με άμεση απειλή πείνας: Είναι η Αμερική της οργής, του Τζορτζ Φλόιντ και του μεγάλου διχασμού, η Αμερική της τριπλής κρίσης – φυλετικής, οικονομικής και υγειονομικής.

Στην κραυγή αυτής της Αμερικής, ο Ντόναλντ Τραμπ απαντά κατεβάζοντας τον στρατό στους δρόμους και απειλώντας με πόλεμο την ίδια του την χώρα. Τα ξημερώματα, ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε την ενεργοποίηση ενός νόμου του 1807, του Νόμου κατά των Εξεγέρσεων (Insurrection Act), που αναθέτει στον στρατό την ευθύνη της εσωτερικής ασφάλειας και της τήρησης της τάξης – ενός νόμου, που είχε ενεργοποιηθεί για τελευταία φορά στις μεγάλες ταραχές του Λος Αντζελες το 1992. Λίγη ώρα αργότερα το Associated Press μετέδωσε πως κινείτο προς την Ουάσικγτον αερομεταφερόμενη μεραρχία για να αναλάβει την καταστολή των διαδηλώσεων που ξέσπασαν μετά την δολοφονία του αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ, ενώ στρατιωτικά ελικόπτερα πετούσαν ήδη πάνω από την αμερικανική πρωτεύουσα.

Φλεβάρης 1973...

...4.000 φοιτητές καταλαμβάνουν το κτίριο της Νομικής Αθηνών στην οδό Σόλωνος (21 Φλεβάρη)

Από την ταράτσα του κτιρίου καλούν το λαό της Αθήνας να συμπαρασταθεί στον αγώνα τους για δημοκρατικές ελευθερίες και απαγγέλλουν τον όρκο:

«Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στ' όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση: α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών, β) του πανεπιστημιακού ασύλου, γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων».

Σήμερα... υποταγή, υποτέλεια, απώλεια κάθε εθνικής πολιτικής, κυριαρχίας, ανεξαρτησίας... μια αποικία των τραπεζιτών της "Ενωμένης Ευρώπης" του 4ου Ράιχ.

Ποιο Πολυτεχνείο;

Συμπλήρωμα για τις φοιτητικές εξεγέρσεις – Alvin W. Gouldner

William Blake – Newton (1795)

Μετάφραση – Εισαγωγικό σχόλιο: Θεόδωρος Ντρίνιας

Ο Alvin W. Gouldner (1920-1980) υπήρξε το «τρομερό παιδί» της Αμερικάνικης μεταπολεμικής κοινωνιολογίας (κατά τον James Chriss, ο «τραγικός ήρωάς» της). Ξεκινώντας την διανοητική και επιστημονική του πορεία στο θεωρητικό πεδίο του λειτουργισμού, στη συνέχεια υιοθετεί στοιχεία της μαρξιστικής κριτικής και αφιερώνει ένα μεγάλο μέρος της διανοητικής του προσπάθειας σε μια σκληρή πολεμική σε βάρος της τότε κυρίαρχης θεωρίας του δομο-λειτουργισμού, του «ημίθεου» της αμερικάνικης κοινωνιολογίας Talcott Parsons. Αφού ολοκληρώσει την αποδόμηση του Parsons και της θεωρίας του, στρέφεται πλέον εναντίον του Μαρξισμού, κατηγορώντας τον για έλλειψη στοχασμού πάνω στην ίδια του την κατάσταση και την προέλευσή του ως θεωρίας προερχόμενης έξω από την εργατική τάξη, η οποία εντούτοις είναι δογματικά βέβαιη ότι κατέχει το κλειδί για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης.

Ο Gouldner, επιτιθέμενος στην κατεστημένη κοινωνιολογία αλλά και στην μαρξιστική άρνησή της, βάζει στην τελευταία φάση της διανοητικής του πορείας το φιλόδοξο στόχο για την προώθηση μιας κοινωνιολογίας που ονομάζει reflexive sociology – αναστοχαστική κοινωνιολογία («ριζοσπαστική, ιστορικά ευαισθητοποιημένη, αυτο-αναλυόμενη, κριτική, αυτόνομη, εμπειρική, κλπ.», κατά τον Νικ. Τάτση). Ασυμβίβαστος, παράτολμος θεωρητικά, απότομος και εριστικός με εχθρούς και φίλους, απέναντι σε κάθε κατεστημένο ή δυνάμει κατεστημένο (νέο και παλιό, «συντηρητικό» και «ριζοσπαστικό/κριτικό»), με απέχθεια στον ακαδημαϊκό συντεχνιασμό αλλά και στον «αντι-επιστημονισμό» των νέων ριζοσπαστικών προσεγγίσεων που εισέβαλαν με ορμή στα ακαδημαϊκά πράγματα μετά το ’70, παθολογικά προσανατολισμένος στην «αλήθεια», βίωσε την αποξένωση στην τελευταία περίοδο της ζωής του και τη σταδιακή αποσιώπηση μετά το θάνατό του. Στην Ελλάδα, όπως είναι φυσικό, το έργο του παραμένει σχεδόν ολοκληρωτικά άγνωστο στους νεώτερους.

Χρήστος Τσιγαρίδας: πάντα παρών!

Σήμερα, Πέμπτη 13 Ιούνη, στις 3 μετά το μεσημέρι, θα γίνει στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας η πολιτική κηδεία του Χρήστου Τσιγαρίδα, που άφησε την τελευταία του πνοή τη Δευτέρα 10 Ιούνη, σε ηλικία 80 ετών.

Οπως γράψαμε όταν ανακοινώσαμε το θάνατό του, η ευγενική του μορφή, η συντροφικότητα, η ανιδιοτέλεια και η ταπεινότητά του θα συνοδεύουν πάντοτε την ανάμνηση αυτού του σεμνού αγωνιστή. Ας μας επιτραπεί να τον αποχαιρετίσουμε με μερικές αναφορές στη δημόσια δράση του κατά τα τελευταία 15 χρόνια και στη σημασία που είχε αυτή η δράση για το επαναστατικό κίνημα.

Ο Χρήστος Τσιγαρίδας «εισέβαλε» στη δημόσια σφαίρα τον Φλεβάρη του 2003 και συνέδραμε τα μέγιστα στο σπάσιμο της τρομοϋστερίας, όταν συνελήφθη και ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή του στον ΕΛΑ. Μετά τον Δημήτρη Κουφοντίνα, που μερικούς μήνες πρωτύτερα είχε αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή του στη 17Ν, ήταν ο δεύτερος που όρθωσε ανάστημα, υπερασπιζόμενος τη δράση των οργανώσεων του ένοπλου.

Αυτή του η στάση υπήρξε καταλυτική και λόγω του προσωπικού του στάτους που έκανε σκόνη ένα κομμάτι της τρομοϋστερικής προπαγάνδας, το οποίο είχαν στήσει με μαεστρία οι αμερικάνικες και βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, με τη βοήθεια των εξωνημένων ΜΜΕ. Προσπάθησαν να  απαξιώσουν σε προσωπικό επίπεδο όσους είχαν συλληφθεί για ένοπλη δράση, ώστε μέσω αυτής της απαξίωσης να απαξιώσουν τις ιστορικές οργανώσεις του ένοπλου. Στο πρόσωπο του 65χρονου Τσιγαρίδα, ενός επιτυχημένου μηχανικού με τεράστιο κύκλο, με πέντε παιδιά και αρκετά εγγόνια, αυτή η απαξίωση σε προσωπικό επίπεδο δεν μπορούσε να σταθεί. Ο Χρήστος κέρδισε την πρώτη μάχη «άμα τη εμφανίσει του».

O ίδιος εξήγησε αργότερα ως εξής τη στάση του:

«Οταν ανέλαβα την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μου στον ΕΛΑ, αρκετοί αναρωτήθηκαν γιατί το έκανα. Oι περισσότεροι αναρωτήθηκαν καλοπροαίρετα, ακόμα και η οικογένεια μου και σχεδόν το σύνολο των γνωστών μου. Ελεγαν: “δικαστήριο είναι, μπορεί να αθωωθείς“. Αυτή η τοποθέτηση είχε προσωπικά κίνητρα. Αγνοούσαν ή ήθελαν να αγνοούν την πολιτική πραγματικότητα.. (…) Είχα αποφασίσει να αναλάβω την πολιτική ευθύνη. Το είχα ήδη ανακοινώσει στην οικογένειά μου, για να την προετοιμάσω για τη θύελλα που έρχεται. Η απόφασή μου αυτή ήταν προϊόν μιας εσωτερικής διαδικασίας. Ηταν μια ώριμη απόφαση. Κάθε άτομο δεν έχει απλώς δικαίωμα, αλλά έχει υποχρέωση να πράξει ανάλογα με τις ηθικές του αξίες. Και οι δικές μου ηθικές αξίες, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τα καθήκοντα ενός κομμουνιστή, μου επέβαλαν να ενεργήσω έτσι. Το γιατί είναι αυτονόητο.

Η Γαλλία που αγαπήσαμε και οι Μεταμοντέρνοι του ΣΥΡΙΖΑ...

Του Ηλία Παπαναστασίου

Καμιά χώρα στην Ευρωπαϊκή ήπειρο δεν σφράγισε τόσο έντονα την κοινωνική και πολιτική της εξέλιξη τα τελευταία 250 χρόνια όσο η Γαλλία. Οι επαναστάσεις και οι συμβολισμοί τους για όλους τους Ευρωπαϊκούς λαούς είναι αυταπόδεικτοι. Όλοι – της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης – καθόμαστε στα γόνατα της Γαλλίας που μας έμαθε τι σημαίνει εξέγερση, επανάσταση, λαϊκό δίκαιο, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Όλοι θυμόμαστε με άπειρο σεβασμό τον διαρκή αγώνα ενός μεγάλου λαού για την ανθρώπινη και λαϊκή ελευθερία και ισότητα, την αποφασιστική και ατρόμητη στάση του απέναντι στις κυρίαρχες τάξεις της εποχής, τον λαό που γκρέμισε Μοναρχίες και εστεμμένους, εξευτέλισε και περιποιήθηκε δεόντως Μαρίες Αντουανέττες και Λουδοβίκους, τον λαό που εισήγαγε τον Επαναστατικό Πόλεμο και την Επαναστατική Τρομοκρατία, ανάλογη του συνθήματος «Φωτιά και Τσεκούρι στους προσκυνημένους» του μεγάλου Θεοδώρου Κολοκοτρώνη στην διάρκεια της λαϊκής/εθνικής Επανάστασης του 1821. 

Καμιά χώρα δεν αντιμετώπισε με ανάλογη ανδρεία και θάρρος, αποφασιστικότητα και τόλμη την αντίδραση των Κυρίαρχων Προνομιούχων Τάξεων όσο οι Γάλλοι sans– culottes και οι Επαναστάτες της Μασσαλιώτιδας και κανένα έθνος δεν ξερίζωσε με τέτοια ορμή όλα τα απομεινάρια του Ancient Regime. Oπως και κανένας λαός δεν άλλαξε τόσο ριζικά τον Κοινωνικό και Πολιτικό Χάρτη της Ευρώπης όσο τα επαναστατικά στρατεύματα του μυθικού Κορσικανού κατά την διάρκεια της Ναπολεόντειας Φάσης της Γαλλικής Επανάστασης. 

Ο επαναστατημένος Χριστός

Του Θεόφιλου Φραγκόπουλου

Τα βράδια, την ώρα που ξυπνάνε τα παράθυρα 
και βγαίνουν στις κορφές των σπιτιών 
τα φώτα της προσμονής, 
σε συνοικίες λαϊκές, 
του κουρασμένου πατέρα που πλένει απ' τα χέρια του 
τον κάματο και την πονηριά της μέρας 
και μπαίνει στο δωμάτιο με τα κοιμισμένα παιδιά 
και το τρεμάμενο χαμόγελο της μάνας τους, 
κείνη την ώρα, γλιστρώντας από τις χρυσωμένες του εκκλησιές 
που τον βαστούσαν φυλακισμένο, 
κατεβαίνει ο Χριστός
 με ένα τσιγάρο στο αυτί, 
με τραγιάσκα ψαρά 
και νύχια γεμάτα λάδι της μηχανής, 
και κοιτά τα σπίτια τούτων εδώ των φτωχών 
χαμογελώντας. 

Εδώ Πολυτεχνείο

Του Προκόπη Μπίχτα

Το Πολυτεχνείο δεν είναι τα 20-30 άτομα που εξαργύρωσαν την συμμετοχή τους για χρήματα και αξιώματα. Δεν είναι ούτε οι «300 προβοκάτορες του Ρουφογάλη», ούτε οι πράκτορες που είχαν γεμίσει την Αθήνα τότε, ούτε οι σημερινοί «αριστεροί» και «επαναστάτες» κάθε απόχρωσης και εκδοχής που παπαγαλίζουν δοτά και πληρωμένα συνθήματα, εντελώς άσχετα με τα συνθήματα του Πολυτεχνείου. Δεν είναι ούτε οι καναπεδάκηδες που «φιλοσοφούν» και κριτικάρουν σε μόνιμη βάση τους πάντες και τα πάντα για να δικαιολογήσουν την αδράνεια και την αποχή τους από κάθε κοινωνικό αγώνα.

Το Πολυτεχνείο είναι ο πόθος του λαού για ελευθερία, δημοκρατία και ευημερία για όλους. Είναι εκείνοι που κλείστηκαν μέσα στο κτίριο και το προαύλιο και δεν ζήτησαν προβολή και ανταλλάγματα. Είναι εκείνοι που πετούσαν φαγητό και φάρμακα επάνω από τα κάγκελα. Είναι εκείνοι που δολοφονήθηκαν κι εκείνοι που βασανίστηκαν στα μπουντρούμια της ΕΑΤ-ΕΣΑ και της Ασφάλειας. Είναι εκείνα τα εκατομμύρια που άκουγαν το ραδιόφωνο κι έτρεχαν τα ξημερώματα για να διαβάσουν τις πρωϊνές εφημερίδες και βούρκωναν. Είναι τα εκατομμύρια που γέμισαν αγωνία και ελπίδα. Είναι αυτοί που έτρεχαν στους δρόμους και χτυπούσαν τις πόρτες ζητώντας να μάθουν «κάτι παραπάνω». Σήμερα είναι αυτοί που ακολουθούν το σύνθημα Ψωμί-Παιδεία- Ελευθερία χωρίς να χρειάζονται αναλύσεις και του δίνουν νόημα με την δράση τους όπου και όπως μπορούν, όπου υπάρχουν φτωχοί, πεινασμένοι, ξεχασμένα παιδιά, παρατημένα ορφανά και ξεσπιτωμένοι.