Το 1991 είναι η χρονιά έναρξης των οικονομικών και άλλων κυρώσεων εναντίον του Ιράκ. Αυτές, μεταξύ άλλων απαγόρευαν τις εξαγωγές πετρελαίου και συνεχίζονταν μέσω διαφόρων ψηφισμάτων του ΟΗΕ μέχρι το 2002 που αρχίζει ο δεύτερος πόλεμος του Ιράκ. Η οικογένεια Μπους είχε και έχει τεράστια συμφέροντα στην βιομηχανία πετρελαίου.
Κατά την προεκλογική εκστρατεία του Μπους νεότερου, οι αμερικανικές εταιρίες πετρελαίου χρηματοδότησαν αφειδώς τους Μπους και Τσέινι, υπό τον όρο να ανατραπεί ο Σαντάμ Χουσεΐν, ώστε να επαναληφθούν οι εξαγωγές πετρελαίου. Την ίδια πίεση εδέχθη και ο τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας, Τόνι Μπλερ, από τις βρετανικές εταιρείες πετρελαίου και γι’ αυτό συντάχθηκε με τον Μπους στο θέμα των ανύπαρκτων όπλων μαζικής καταστροφής.
Ο λόγος ήταν, ότι το οικονομικό εμπάργκο που είχε επιβάλλει ο ΟΗΕ δεν μπορούσε να ανακληθεί όσο ο Σαντάμ ήταν στην εξουσία. Η μέθοδος των «χρωματιστών» και «λαϊκών» επαναστάσεων δεν περνούσε στο Ιράκ, οπότε η μόνη λύση ήταν η βίαιη ανατροπή του Σαντάμ.
