Ο Γκεόργκι Ντιμιτρόφ και ο εθνικός μηδενισμός ( national nihilism)

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Ορισμένες φορές στην συζήτηση για την εθνική ταυτότητα και την σχέση  εργαζομένων και έθνους, δίνεται η εντύπωση ότι ο όρος "εθνομηδενισμός" ή "εθνικός μηδενισμός" αποτελεί πρόσφατη κατασκευή κάποιων εθνικιστικών κύκλων ή ακόμη της Ακροδεξιάς. Συνεπώς, όποιος υπερασπίζεται την πατρίδα από αριστερή σκοπιά είναι τραμπικός, εθνικιστής κλπ 

Και όμως, όχι !!!  

Ο όρος "εθνικός μηδενισμός" ανήκει ιστορικά στον Γκεόργκι Ντιμιτρόφ για πολλά χρόνια ηγέτη του ΚΚ Βουλγαρίας, διεθνή ηγέτη του αντιφασισμού, και επίσης για κάποιο διάστημα ηγέτη της Κομμουνιστκής Διεθνούς.

Στην Εισήγησή του στο Έβδομο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς ( Αύγουστος 1935, Μόσχα), όπου εγκαινιάσθηκε η στρατηγική του Λαϊκού  Μετώπου κατά του Φασισμού, ο Ντιμιτρόφ είπε μεταξύ άλλων, στο υποκεφάλαιο " Η ιδεολογική πάλη κατά του φασισμού" τα ακόλουθα πολύ ενδιαφέροντα:

"Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε οι ασυμφιλίωτοι αντίπαλοι, από θέση αρχής του αστικού εθνικισμού σε όλες του τις μορφές. Αλλά δεν είμαστε υποστηρικτές του εθνικού μηδενισμού (national nihilism) και ποτέ δεν θα έπρεπε να ενεργούμε με αυτόν τον τρόπο. Το καθήκον να  εκπαιδεύουμε  τους εργάτες και όλους τους εργαζόμενους στο πνεύμα του  προλεταριακού διεθνισμού αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη "καθήκοντα" κάθε κομμουνιστικού κόμματος. Αλλά κάθε ένας που ισχυρίζεται ότι αυτό του επιτρέπει, ή τον υποχρεώνει κιόλας, να περιφρονεί όλα τα εθνικά  συναισθήματα των πλατιών μαζών του εργαζόμενου λαού βρίσκεται πολύ μακριά από τον γνήσιο μπολσεβικισμό, και δεν έχει αντιληφθεί τίποτε από τις διδαχές του Λένιν για το εθνικό ζήτημα. 

Προσωπικός Αριθμός: από τον Πολ Ποτ στον Κυριάκο Μητσοτάκη

Τι είναι ο προσωπικός αριθμός; ΕΔΩ

Από Βάρδας Σκληρός

Την δεκαετία του 30' η Ολλανδία ξεκίνησε να κρατάει πληροφορίες για το θρήσκευμα κάθε πολίτη. Είχε αναπτύξει λοιπόν ένα κέντρο πληροφοριών με πρόσωπα, κατοικίες, θρησκεία και τα λοιπά. 

Ήταν πρόβλημα αυτό; Όχι βέβαια. Η Ολλανδία το έκανε για καλύτερη δημογράφηση. Δεν ενοχλούσε, δεν διαχώρισε, δεν πείραξε κανέναν.  

Στις αρχές τις δεκαετίες του 40 όμως ήρθε ένας τύπος με ένα μικρό μουστάκι. 

Και κάπως έτσι η Ολλανδία, ενώ δεν είχε συγκεντρωμένο εβραϊκό πληθυσμό, έγινε η χώρα με την μεγαλύτερη εξόντωση των Εβραίων (75% !!!) σε αναλογία με τον απόλυτο εβραϊκό πληθυσμό στην χώρα. 

Όπως καταλαβαίνεις, η παράδοση προσωπικών πληροφοριών σε ένα σύστημα επειδή είναι "αθώο" και επειδή "δεν έχεις κάτι να κρύψεις" δεν σημαίνει ότι το σύστημα αυτό θα παραμείνει "αθώο" και δεν θα θες αργότερα να κρύψεις την θρησκεία σου, τις πολιτικές σου πεποιθήσεις, την υγεία σου, την κατοικία σου κτλ.

_____****_____

Από Δημήτρης Μπελαντής 

Το να  υπάρχει ένας  κωδικός αριθμός για το φορολογικό σύστημα η ένας για την κοινωνική ασφάλιση έχει κάποιαν  λειτουργική λογική, αν και κάποτε γινόταν να λειτουργεί το σύστημα ακόμη και χωρίς αυτό καν. Όπως και ένας συγκεκριμένος  αριθμός ταυτότητας για την ταυτοποίηση έναντι των κρατικών  αρχών.  Όμως, το να υπάρχει ένας  ενιαίος αριθμός για τα πάντα δεν έχει καμία απολύτως  λογική πέραν του ολοκληρωτικού ελέγχου και επιτήρησης των πάντων από το κρατος και τους καπιταλιστικούς  ομίλους.  Κάθε αριθμός από τους προηγούμενους συνδεόταν με βάσεις δεδομένων και σειρές προσωπικών δεδομένων των οποίων η τήρηση και επεξεργασία αφορούσε υποτίθεται  έναν επιμέρους καθορισμένο  σκοπό. Με τα πρόστιμα για τον κόβιντ που ελέγχονταν  μέσω του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης είδαμε ότι ούτε καν αυτό τηρήθηκε. Το να ενοποιηθούν τώρα όλα τα προσωπικά δεδομένα γύρω από έναν Ενιαίο Αριθμό, πέραν του ότι εγείρει πρόσθετα τεράστια ζητήματα για την ασφάλεια τους και την μη αυθαίρετη κυκλοφορία τους (δημιουργία ενός υπεραρχείου δεδομένων για τον καθένα μας) είναι ένας μηχανισμός  πολιτικού Ολοκληρωτισμού. Δεν είναι ο "666" της Αποκάλυψης, είναι η  εξουσιαστική τεχνολογία υποταγής μας στον ολοκληρωτισμό και μετατροπής των πολιτών σε υπηκόους.

Δημήτρης Μπελαντής: Ποιος εκπροσωπεί την Παλαιστίνη;

Του Δημήτηη Μπελαντή

Κατά τα τέσσερα πολιτικά  κόμματα που...

 πολύ σωστά ζήτησαν την λύση της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας - Ισραήλ, εκπρόσωπος των Παλαιστινίων είναι ο Αμπάς και πρέπει να έρθει αυτός να μιλήσει στην ελληνική Βουλή.

Όχι η Χαμάς, ο Αμπάς.

Όχι η δύναμη που εκλέχτηκε νόμιμα από τους Παλαιστίνιους στην Γάζα ως κυβέρνηση τους και που καθοδήγησε τον ηρωικό αγώνα τους. Αλλά ένας δωσίλογος ουσιαστικά ή έστω  τουλάχιστον ένας "ηγέτης"  αδιάφορος για τον λαό αυτόν.
Αυτό το δέχεται και το ΚΚΕ, που σε ανύποπτο χρόνο είχε τονίσει εμφατικά, χωρίς να το ρωτήσει κανείς, ότι διαφωνεί πολύ ιδεολογικά με την Χαμάς!!!
Με τον Αμπάς δηλαδή συμφωνεί;

Αυτή η τοποθέτηση δείχνει ότι παρά την σωστή  πρωτοβουλία τους, που μακάρι και να επεκταθεί σε άλλα πεδία της πάλης για την Παλαιστίνη (π.χ. διακοπή και οικονομικών σχέσεων με το Ισραήλ) και κυρίως να ενισχύσει την από τα κάτω κινηματική κινητοποίηση για την Παλαιστίνη, τα τέσσερα κόμματα ουσιαστικά θεωρούν όπως και η συλλογική Δύση την Χαμάς ως "τρομοκρατική οργάνωση" και όχι ως γνήσιο  εκπρόσωπο των Παλαιστινίων.
Κοιτάξτε, φίλοι των τεσσάρων κομμάτων, εδώ ο σφαγέας Νετανιάχου de facto αναγνωρίζει την Χαμάς ως εκπρόσωπο της Γάζας αφού με αυτήν διαπραγματεύεται.
Εσείς είστε δηλαδή πιο αντιΧαμάς από την ηγεσία του Ισραήλ;
Ή φοβάστε -ιδίως το ΚΚΕ- το τι  θα πει για σας η Νέα Δημοκρατία και οι διάφορες "πρεσβείες".

Οι δρόμοι της Αριστεράς

Του Δημήτρη Μπελαντή

Στον εικοστό αιώνα υπήρξαν δύο πολύ αποκλίνοντες και διαφορετικοί μαρξισμοί.

Ο σοβιετικός μαρξισμός, η ο μαρξισμός - λενινισμός, η ο "σταλινισμός",  που  μόνο αυτός έγινε πρακτικά ιδεολογία μαζών, με δύο πολύ αντιφατικές απολήξεις. Τροποποιούμενος δημιουργικά σε κάποιες χώρες (πχ Κίνα, Βιετνάμ, Κούβα κλπ)  έγινε η μαζική ιδεολογία της επανάστασης και της ταξικής και αντιιμπεριαλιστικής  ανατροπής. Ταυτόχρονα, έγινε η ιδεολογία των μετεπαναστατικών εξουσιών και των γραφειοκρατιών που σταδιακά σχηματίσθηκαν. Από ιδεολογία της επανάστασης, ακόμη και στις πιο σταλινικές του μορφές, κατέληξε να γίνει άρχουσα ιδεολογία, ιδεολογία της νέας άρχουσας τάξης η στρώματος. Η θεωρία για το κόμμα πρωτοπορίας ως φορέα της Ιστορίας υπήρξε καίριας σημασίας σε αυτήν την εξέλιξη.

Ο δυτικός μαρξισμός, με αφετηρία τον Λούκατς, την Ρόζα, τον Γκράμσι και αρκετούς  άλλους, επιχείρησε να κριτικάρει τον σοβιετικό μαρξισμό και να επιχειρήσει μια δημιουργική επιστροφή στην αφετηρία των κλασσικών του μαρξισμού. Το πρόβλημα με τον δυτικό μαρξισμό, όπως έδειξε ο Πέρρυ  Άντερσον και πολλοί άλλοι, είναι ότι αποτυγχάνοντας να ηγεμονεύσει στην δυτική  πολιτική Αριστερά έγινε αρχικά η ιδεολογία και η θεωρία - αξιόλογη - των πολιτικών  σεχτών, και όταν οι σέχτες τα παράτησαν, η ιδεολογία του ακαδημαϊκού μαρξισμού, του μεταδομισμού και τελικά μιας θεωρίας που παρά τις αρετές της αναφερόταν σε μια μυθική εργατική τάξη και αδιαφορούσε για την υφιστάμενη, ωσότου βαρέθηκε και στράφηκε προνομιακά στα κινήματα ταυτότητας. Μέσα από αυτό το μονοπάτι, ο δυτικός μαρξισμός, που στήριξε τον Μάη του 68 και τα κινήματα του, έγινε σταδιακά, εν μέρει τουλάχιστον, η δεξαμενή πολιτιστικής ανανέωσης του ύστερου καπιταλισμού. Η μήτρα  του Μεταμοντέρνου ως πολιτισμικής συνθήκης του ύστερου καπιταλισμού, με την έννοια του Fredric Jameson.

Περί "διεθνισμού" και εθνικής κυριαρχίας

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Μερικά πράγματα πρέπει να είναι σαφή κι ας τα βάλουμε με τους πάντες.  

Εδαφική ακεραιότητα σημαίνει ούτε διεκδικούμε ούτε δίνουμε πιθαμή. Ο  Ανδρείας Παπανδρέου αυτό δεν έλεγε και σωστά μάλιστα; 

Είναι διεθνιστικό να δώσουμε το Καστελόριζο στην Τουρκία; Η την επήρεια των νησιών στην Τουρκία; Γιατί; Οποίος το πιστεύει ας βγει να το πει καθαρά.

Επιπλέον. Εδαφική κυριαρχία χωρίς χωρικά ύδατα και εναέριο χώρο δεν υπάρχει. 

Επίσης δεν υπάρχει κυριαρχία χωρίς υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ και άλλα κυριαρχικά δικαιώματα ακόμη και καθαρά οικονομικά. Γιατί; 

Όχι για να τα πάρει ο Βαρδινογιάννης η η Exxon Mobil αλλά γιατί η προοπτική του έθνους κράτους σε αριστερή και προοδευτική κατεύθυνση χρειάζεται και αυτούς τους πόρους. Ανάπτυξη με αριστερό ταξικό πρόσημο μόνο με ΑΠΕ δεν γίνεται. Ας βάλουν φίλτρα, ας πάρουν προστατευτικά μέτρα. Όμως, όχι εκ των προτέρων παραίτηση και παραχώρηση. 

Η λογική μια μικρή χώρα να παραιτηθεί πλήρως από την οικονομία των υδρογονανθράκων και μάλιστα σε μια συγκυρία που η ενέργεια είναι  μείζον γεωπολιτικό όπλο είναι λογική ανθρώπων καλοκάγαθων  η και κρετίνων.

Basta

Του Δημήτρη Μπελαντή

Υπάρχει στην πολιτική ένα πράγμα που πρέπει να πεις basta, μην μας δουλεύετε τόσο χοντρά ρε παιδιά, δεν είμαστε ακριβώς χτεσινοί. 

Διαβάζω αναρτήσεις και άρθρα στελεχών ή υποψηφίων της Υπαρκτής Αριστεράς που, μεταξύ άλλων, μας προτείνουν να κάνουμε μια Ρήξη με την συνθήκη της Λύπης/ Ήττας και του 2015 και να μπούμε στο κλίμα της Χαράς και της αναμονής του Νέου. 

Το βλέπω ιδίως σε στελέχη του ΜΕΡΑ25-Συμμαχία για την Ρήξη, και ιδίως στην - αναψοκοκκινισμένη από ενθουσιασμό - πτέρυγα της ΛΑΕ-ΑΑ. Τέρμα με την λύπη σύντροφοι, μας λένε, μπείτε στην χαρά ενόψει του Τώρα, Πρώτη Φορά η Ρήξη. "Τέρμα η στενοχώρια", που έγραφε  στον τίτλο ένα παλαιό  αμερικάνικο εγχειρίδιο λαϊκής ψυχολογίας στα 80s (νομίζω, κάποιου Carnegie).     

Κοιτάξτε, είναι απλό. Δεν αισθανόμαστε ιδιαίτερα λυπημένοι, αν λάβει κανείς υπ'όψιν του τα χάλια όλης της Υπαρκτής Αριστεράς και την κατάσταση της κοινωνίας. 

Δεν είμαστε, όμως, και χαζοχαρούμενοι!!! 

Τόσο χαζοχαρούμενοι ώστε να ξεχνάμε την υπέροχη Συμφωνία της 20ης Φλεβάρη 2015, που περάτωσε  προσωπικά ο Γιάνης, και που,  ακόμη και το 2017 στο βιβλίο του, θεωρεί πολύ επιτυχημένη, αν και  η πλειοψηφία τότε στον Σύριζα την ονόμαζε.... Μπρεστ Λιτόφσκ ( Ο Τσίπρας δηλαδή). Θυμίζω ότι στο Μπρεστ Λιτόφσκ, το 1918, η Σοβιετική Ρωσία έχασε περίπου όλη την ευρωπαϊκή της Επικράτεια (και είχε τους Λένιν-Τρότσκυ, όχι  τους Τσίπρα-Βαρουφάκη). Εμείς απλώς αποδεχθήκαμε το 70% των Μνημονίων.  Δεν χάσαμε και τα νησιά, άλλωστε. Αυτά την επόμενη φορά. Το λες και επιτυχία για άπειρους της "Πρώτη Φορά Αριστερά".   

ΜΕΡΑ25 και Συμμαχία για την Ρήξη -Αριστερή εναλλακτική λύση ή επανάληψη αδιεξόδων;

Του Δημήτρη Μπελαντή,

Δρ. Νομικής, Συγγραφέα

Η τελευταία τετραετία υπήρξε μια πολύ δύσκολη περίοδος για την Αριστερά στην Ελλάδα. Όχι ότι η Αριστερά σε ευρωπαϊκή   και σε διεθνή κλίμακα   βρίσκεται σε ανοδική κατάσταση- η  στρατηγική κρίση της Αριστεράς όλων των μορφών  (σοσιαλιστικής, κομμουνιστικής, αυτόνομης, δικαιωματικής κλπ)  είναι δεδομένη. Ιδίως στην κλασσική Δύση ( ΗΠΑ-ΕΕ-Αυστραλία-Καναδάς) μπορεί να μιλήσει κανείς και για  υπαρξιακή κρίση υπόστασης.

Όμως, η ελληνική (υπαρκτή)  Αριστερά βιώνει ένα  δικό της, πολύ ιδιαίτερο «τραύμα» και αποτυχία. Το μεγαλύτερο  ποσοτικά τμήμα της υπό την μορφή του ΣΥΡΙΖΑ διακυβέρνησε με τραγικά αποτελέσματα:  ακύρωσε  συντριπτικά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του καλοκαιριού του 2015,  ψήφισε και εφάρμοσε σκληρά το Τρίτο Μνημόνιο, προώθησε την λιτότητα και  τις ιδιωτικοποιήσεις, πέρασε την Συμφωνία των Πρεσπών, υπήρξε ως κυβέρνηση νατοϊκότερη του ΝΑΤΟ  (μεταξύ άλλων και με τη διαπραγμάτευση και προετοιμασία της συμφωνίας για τη δημιουργία ενός τεράστιου πλέγματος αμερικανικών βάσεων, συμφωνία που τελικά υπέγραψε η ΝΔ). Αυτό παγίωσε την αίσθηση στην κοινωνία  ότι  όλες οι παρατάξεις «είναι το ίδιο» και ότι η δημόσια πολιτική έχει αποτύχει (μεταδημοκρατική κατάσταση).  Το τμήμα της Αριστεράς που αντιτάχθηκε σε αυτήν την εξέλιξη ( ΚΚΕ, ΛΑΕ, Ανταρσύα, ΜΕΡΑ25)   διαφοροποιήθηκε μεν ηθικά  και αξιακά,  αλλά δεν μπόρεσε να ανατρέψει για μια σειρά λόγους (και προγραμματικούς) αυτήν την κατάσταση κατάπτωσης. Οι επόμενες μεγάλες κρίσεις  (υγειονομική κρίση, πόλεμος στην Ουκρανία, διεθνής οικονομική κρίση και διαμόρφωση δύο μεγάλων στρατοπέδων) βρήκαν την ελληνική Αριστερά πιο απροετοίμαστη ακόμη και από την μέση στάθμη  της διεθνούς.  Το γεγονός ότι μια τόσο μεγάλη τραγωδία και κρατικό έγκλημα όπως τα Τέμπη δεν προκάλεσαν μια διαρκέστερη κοινωνική αντίδραση σχετίζεται με την κατάσταση της Αριστεράς και την έλλειψη εμπιστοσύνης της κοινωνίας  σε αυτήν.

Ο Αντιαμερικανισμός στην Ελλάδα και η Νέα Αριστερά

Του Δημήτρη Μπελαντή

Μια βασική ιδεολογική διάσταση της Αριστεράς και εν μέρει και του αριστερού Κέντρου στην Ελλάδα από το 1960 και μετά και σε ολόκληρη την Μεταπολίτευση υπήρξε ο αντιαμερικανισμός. Δεν ήταν ένα ρεύμα εθνικιστικό η λαϊκίστικο, όπως ισχυρίστηκαν αργότερα κάποιοι εστέτ της Αριστεράς, αλλά ένα γνήσιο λαϊκό ρεύμα των υποτελών τάξεων που εκκινούσε από το γεγονός ότι η Δεξιά, το μετεμφυλιακό κράτος, η δικτατορία αλλά και οι συντηρητικές αστικές δυνάμεις στην Μεταπολίτευση είχαν βασικό έρεισμα και στήριγμα τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Η προδοσία της Κύπρου τόνισε αυτό το ρεύμα και το ενίσχυσε ποιοτικά. Φαινόμενα πολιτικά όπως το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν θα είχαν υπάρξει χωρίς τον ζωντανό τότε και ισχυρό αντιαμερικανισμό όπως ούτε ο μεταπολιτευτικός ριζοσπαστισμός.  Ούτε και οι ένοπλες οργανώσεις όπως η 17 Νοέμβρη από μια άλλη σκοπιά.

Είχε προβλήματα αυτό το ρεύμα παρά την θετικότητα του; Και βέβαια είχε. Από απόψεις λαϊκίστικες που θέλανε να ακούμε μόνο Μαρκόπουλο και Ξυλούρη και να αγνοούμε το ροκ ως απόψεις ότι η ΕΣΣΔ είχε πάντα δίκιο και οι δικές της επεμβάσεις ήταν σωστές ,ως απόψεις ότι όλοι οι εχθροί ανεξαιρέτως των ΗΠΑ ήταν ήρωες, ως απόψεις που θεωρούσαν ότι όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες των ΗΠΑ είναι καθάρματα η μαλακές η όλοι τους τρώνε χάμπουργκερ πίνουνε Μιλκ Σέικ και διαβάζουν άρλεκιν, αγνοώντας την άλλη Αμερική των κοινωνικών αντιστάσεων.

Όμως, παρ' όλα αυτά, ο αντιαμερικανισμός με την έννοια της λαϊκής κριτικής στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό είχε και σοβαρά προτερήματα. Έθετε το πρόβλημα της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας της χώρας, της εξόδου από το ΝΑΤΟ χωρίς να περιμένει τον Μεσσιανικό Κομμουνισμό, την διάλυση όλων των συνασπισμών κλπ. Έδινε λαϊκότητα στην κριτική του ιμπεριαλισμού και της υποτέλειας, στο ειρηνιστικό κίνημα που κάποτε ήταν πανίσχυρο στην Ελλάδα και σήμερα είναι ανύπαρκτο η προσομοιώνεται με μικρού πλήθους φοιτητές που χτυπούν τα πόδια στο πλακόστρωτο για να δείξουν ότι είναι ένας νυσταλέος Κόκκινος Στρατός.

ΤΥΧΑΙΟ; «ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ όσοι θεωρούν και το εμβόλιο pfizer τεράστια προσφορά της επιστήμης...»

Του Δημήτρη Μπελαντή

Παρακαλώ πείστε με ότι είναι τυχαίο και συμπτωματικό. Στο θέμα ότι η Ρωσία είναι το μαύρο πρόβατο και ο βασικός αν όχι ο μόνος υπεύθυνος στην ουκρανική κρίση συμφωνούν όλα τα τμήματα της διεθνούς Αριστεράς και Κεντροαριστεράς που θεωρούν το εμβόλιο pfizer "τεράστια προσφορά της επιστήμης στην ανθρωπότητα". Και που στηρίζουν την τεχνοκρατία των δυτικών μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών.

Επίσης, όλως τυχαίως συμπίπτουν όλα τα τμήματα της διεθνούς Αριστεράς και Κεντροαριστεράς που είναι όχι με τα δικαιώματα των λαϊκών τάξεων αλλά με τις ΜΚΟ και τον δικαιωματισμό φιλελεύθερου κοσμοπολίτικου τύπου, δηλαδή με την θεωρία περί δικαιωμάτων των προνομιούχων στρωμάτων, ενώ όταν οι πληβείοι διεκδικούν τα δικαιώματά τους τους χαρακτηρίζει " ακροδεξιούς"...

Επίσης, όλα τα τμήματα της διεθνούς Αριστεράς και Κεντροαριστεράς που ακούνε την λέξη πατρίδα ή έθνος ή τοπικότητα και φτύνουν ( ενώ ταυτόχρονα υμνούν υποκριτικά τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο ξεχνώντας ότι ήταν όχι μόνο αντιφασιστικός αλλά και πατριωτικός ).

Φασισμός....

Του Δημήτρη Μπελαντή

Δεν χρησιμοποιώ εύκολα την έννοια φασισμός και πάντοτε απεχθανόμουν όσους κολλούσαν παντού την έννοια φασισμός ή φασίστες. Είμαι όμως έντονα προβληματισμένος με την δημόσια συζήτηση... Δεν είμαι προβληματισμένος με τους Μητσοτάκηδες και τους Τσίπρες γιατί ξέρω τι μέρος του λόγου είναι και τι να περιμένω. 

Είμαι προβληματισμένος με ανθρώπους που (δυστυχώς μάλλον) θεωρούσα για δεκαετίες συντρόφους και για τους οποίους έτρεφα πολιτική, πνευματική, ανθρώπινη και ηθική εκτίμηση, που ένιωθα ότι έχουμε κοινή πορεία... Η στάση τους  τώρα με τρομάζει, ακόμη ορθότερα με τρομοκρατεί. Παρά τον πειρασμό, δεν θα γράψω ονόματα και θα μιλήσω γενικά… 

Έχει κατασταλεί μια διαδήλωση κατά του υποχρεωτικού εμβολιασμού απόψε από τα ΜΑΤ και αυτοί οι βαθιά αριστεροί που ναρκισσεύονται για την βολεμένη και κοντοπόδαρη αριστεροσύνη τους, προβάλλουν στο φμπ έναν ακροδεξιό διαδηλωτή που κρατούσε το Πιστεύω του Παπαδόπουλου ή άλλους με σταυρούς κλπ Και κάνουν πλάκα στους ψέκες που τους κατέστειλαν τα ΜΑΤ...  Μπορεί να θεωρούν ότι οι σκεπτικιστές κατά των εμβολίων είναι λάθος ή είναι ανορθολογικοί (το ISO ορθολογισμού το έχει η Pfizer,  πολύ  αριστερή οπτική, δεν λέω). Όμως... Αυτό είναι μια τελείως άλλη υπόθεση από την παρούσα ντροπιαστική τους στάση…  

Δεν πολεμάμε...

Του Δημήτρη Μπελαντή

- Δεν πολεμάμε για τα πετρέλαια 

- Δεν πολεμάμε για μονοπωλιακούς καπιταλιστικούς αλιευτικούς σχηματισμούς που εκμεταλλεύονται την εργατική δύναμη,ντόπια και ξένη.

-Δεν πολεμάμε για χώρους μέσα στην ιμπεριαλιστική Ελλάδα όπου θα μπούνε αιολικά, ανεμογεννήτριες, λιγνιτωρυχεία, εργοστάσια παραγωγής καπιταλιστικής ενέργειας, ψητοπωλεία , πιτσαρίες, burger houses και άλλα. Αυτό αφορά και τον αντισπισισμό μας.

Έχουμε ως εθνική κοινότητα δύο επιλογές. Ή να αποδεχθούμε ότι πρέπει, εκτός των άλλων, να γίνουμε δορυφόροι του νεοθωμανισμού ή να αποφασίσουμε ότι δεν θα γίνει έτσι, ότι θέλουμε να αντισταθούμε

Του Δημήτρη Μπελαντή

Δεν έχουμε καταλάβει πλήρως τι έχουμε απέναντι μας ως χώρα.  Και αυτό το λέω πεντακάθαρα για να αναπτύξουμε μια κουλτούρα συνειδητής αντίστασης και όχι για να φοβηθούμε, να πανικοβληθούμε και τελικά να υποταγούμε. 

Έχουμε απέναντι μας έναν κοινωνικό σχηματισμό,την Τουρκία, που κινείται όχι απλώς σε ιμπεριαλιστική κατεύθυνση, αλλά από διεθνή κέντρα στρατηγικών μελετών (πχ κέντρο Stratford στις ΗΠΑ αλλά και άλλα) θεωρείται μείζων περιφερειακή δύναμη του 21ου αιώνα και πιθανόν και κεντρικός στρατηγικός παίκτης.

Μια χώρα, με πληθυσμό 7 φορές της Ελλάδας, με σημαντική οικονομική και βιομηχανική ανάπτυξη, με ταλαντευόμενη και έξυπνη διπλωματική συμμαχία και με τις ΗΠΑ και με την Ρωσία, με βασικό οικονομικό εταίρο την Γερμανία (όπου ζούνε περίπου 8 εκατομμύρια Τούρκοι, πράγμα που συνιστά ουσιαστικό δεσμό, δεν το λέω από ρατσιστική σκοπιά), με παντουρανικό πολιτικό και πολιτιστικό σύνδεσμο με Αζερμπαϊτζάν και με άλλες πρώην ασιατικές δημοκρατίες της ΕΣΣΔ. 

Η σχέση της εργατικής τάξης με το έθνος σύμφωνα με το Νίκο Πουλαντζά

Επίκαιρο ιδεολογικό ζήτημα

Του Δημήτρη Μπελαντή

Ο Νίκος Πουλαντζάς γράφει για την σχέση της εργατικής τάξης με το έθνος ( Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός, ελληνική έκδοση, Αθήνα 1984, Θεμέλιο, σελ. 169-170) :

"Όμως, το αληθινό πρόβλημα είναι, βέβαια, το πρόβλημα της σχέσης της εργατικής τάξης με το σύγχρονο έθνος: σχέση βαθιά, σε μεγάλο βαθμό υποβαθμισμένη από τον μαρξισμό, που είχε την τάση να το εξετάζει είτε κάτω από το πρίσμα της απλής ιδεολογικής κυριαρχίας της αστικής τάξης ( πράγμα που έκανε κυρίως η Γ' Διεθνής) είτε κάτω από το πρίσμα της συμμετοχής της κάθε εργατικής τάξης στον εθνικό πολιτισμό (αυστρο-μαρξισμός). Δεν μπαίνει φυσικά ζήτημα να αμφισβητήσουμε τις ιδεολογικές επιδράσεις του αστικού εθνικισμού πάνω στην εργατική τάξη, αλλά να αντιληφτούμε ότι δεν είναι παρά μία από τις πλευρές, πολύ μερική, του προβλήματος. Αν και η ύπαρξη και οι πρακτικές της εργατικής τάξης εγκυμονούν ήδη ένα ιστορικό ξεπέρασμα του έθνους με τη σύγχρονη έννοιά του, δεν μπορούν ωστόσο στις συνθήκες του καπιταλισμού να υλοποιηθούν παρά μόνο ως η εργατική παραλλαγή αυτού του έθνους. Η χωρότητα και η ιστορικότητα κάθε εργατικής τάξης είναι μια παραλλαγή του δικού της έθνους, τόσο γιατί είναι σφηνωμένες μέσα στη χωρική και στην χρονική μήτρα, όσο και διότι είναι συστατικό μέρος αυτού του έθνους ως συνιστώσα του συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα στην εργατική τάξη και την αστική τάξη. Εφόσον υπάρχουν εθνικές εργατικές τάξεις, υπάρχει διεθνοποίηση της εργατικής τάξης, καθώς επίσης και εργατικός διεθνισμός: αυτό αρχίζουμε να το κατανοούμε και πρέπει να εννοούμε τούτη τη φράση με μια ριζική σημασία όχι πως υπάρχει κάποιος πρότερος διεθνισμός και κάποια διεθνοποίηση εργατών που παίρνουν σε συνέχεια εθνικές μορφές, μια ουσία υπερ- ή αν-εθνική που εκδηλώνεται μέσα σε ένα πλαίσιο εθνικό ή που απλώς συγκεκριμενοποιείται σε εθνικές συνθήκες και ιδιομορφίες. Η καπιταλιστική εργασιακή διαδικασία που συνεπάγεται τη διευρυνόμενη συνεργασία (τη διεθνοποίηση της εργατικής τάξης) προϋποθέτει την εθνική υλικότητα και θέτει έτσι τις αντικειμενικές βάσεις αυτής της συνεργασίας ως εργατικό διεθνισμό. Η σημερινή τάση προς την παγκοσμιοποίηση των διαδικασιών και του κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας δεν είναι ποτέ-όπως και στην περίπτωση του κεφαλαίου που σπονδυλώνεται με αυτούς-παρά διεθνοποίηση ή υπερεθνοποίηση. Δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο εθνική μετάβαση στον σοσιαλισμό (υπογραμμισμένο), όχι απλώς με την έννοια ενός καθολικού προτύπου, προσαρμοσμένου στις εθνικές ιδιομορφίες, αλλά με την έννοια μιας πολλαπλότητας; πρωτότυπων δρόμων προς τον σοσιαλισμό, που οι γενικές αρχές του αντλούνται από τη θεωρία και την πείρα του παγκόσμιου εργατικού κινήματος και δεν μπορούν επομένως παρά να είναι πίνακες -οδηγοί...".

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ηττήθηκε απλώς, οριακά συνετρίβη...

Του Δημήτρη Μπελαντή

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ηττήθηκε απλώς, οριακά συνετρίβη.

Πριν από τις εκλογές ακόμη και παλιοί γνωστοί μου που παραμένουν στον ΣΥΡΙΖΑ μου έλεγαν ότι κάθε αποτέλεσμα με διάφορα πάνω από τρία τα εκατό είναι μεγάλη ήττα. Τώρα κάνουν τους τρελλούς.

Αν κάνουν το λάθος και πάνε σε εκλογές τον Οκτώβρη, η διαφορά θα πολλαπλασιαστεί, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Μωραινει ίσως ο Κύριος. Βεβαιως, η ανατροπή γίνεται από μια σκληρά νεοφιλελεύθερη Δεξιά και όχι από τα αριστερά. Ομως, την κυρία ευθύνη για αυτό έχει το ίδιο το κυβερνητικό κόμμα που οδήγησε την έννοια της Αριστεράς σε πλήρη ανυποληψία. Ευθυνη έχουν και οι οργανωμένες οντότητες της Αριστεράς στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ που κινήθηκαν τίμια μεν αλλά χωρίς να συγκροτούν αντιηγεμονικη γραμμη. Οπως έγραψα και σε ανάρτηση μου πριν από τις εκλογές, οι ευθύνες μεταξύ αυτών των κομμάτων και οργανώσεων δεν είναι ισομερεις.

Μόνο το ΚΚΕ μου δίνει μια αίσθηση πολιτικής σοβαρότητας – Δήλωση-έκπληξη εκλογικής στήριξης από το Δ. Μπελαντή

Αντικειμενικά τώρα δεν παίζεται ο σοσιαλισμός και πώς θα είναι. Τώρα παίζεται μια τακτική άμυνα του κινήματος. Μια τακτική άμυνας που θα έχει ένα ελάχιστο εργατικό και λαϊκό έρεισμα. Στις συγκεκριμένες εκλογές -και όχι διαχρονικά- μόνο το ΚΚΕ μου δίνει μια αίσθηση σχετικής πολιτικής σοβαρότητας.

Πολύ λίγες φορές μια δήλωση στήριξης έχει τόσο λίγη στήριξη -με χαρακτηριστικές φράσεις, όπως “λυπάμαι που θα το γράψω”. Κι ίσως να μην είναι τυχαίο πως αυτή γίνεται δημόσια, αλλά όχι -ή όχι ακόμα τουλάχιστον- από το Ριζοσπάστη ή άλλο επίσημο κομματικό μέσο. Ο λόγος για το Δ. Μπελαντή, με τον οποίο είναι σαφές πως τον χωρίζουν μεγάλες πολιτικές διαφορές με το ΚΚΕ, τόσο σε ιστορικά ζητήματα -όπως αποδεικνύει πχ μια απλή ανάγνωση του βιβλίου του ο Στάλιν στην Κολιμά– και τη γενική θεωρητική αντίληψη για το σοσιαλισμό, όσο και σε τακτικά πολιτικά ζητήματα στην τρέχουσα συγκυρία, όπως έδειξαν οι κατά καιρούς παρεμβάσεις του Μπελαντή, που ήταν μέχρι πρότινος μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και στη συνέχεια πέρασε από τη ΛΑΕ. Έχει όμως μια αξία πως ακόμα και άτομα “υπεράνω υποψίας” για κάθε είδους πολιτική σύγκλιση με το Κόμμα, του αναγνωρίζουν μια συνέπεια, μια σχετική σοβαρότητα και αποφασίζουν να το στηρίξουν στις επερχόμενες εκλογικές μάχες -ακόμα κι αν αυτή η στάση δεν κρατήσει στο χρόνο. Για όλα τα υπόλοιπα, ο καθένας μπορεί -εκατέρωθεν- να διατηρεί τις επιφυλάξεις του. Ακολουθεί το κείμενο με το οποίο ο Μπελαντής γνωστοποιεί τη στάση του, στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook.

Για την συμφωνία των Πρεσπών : οι πελεκάνοι, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ιμπεριαλισμός

Του Δημήτρη Μπελαντή  

1.Πρέσπες : Η διεθνής δυτική ιμπεριαλιστική   πίεση στο ελληνικό κράτος και οι αιτίες της 

Η Συμφωνία των Πρεσπών συνδέεται στενά και μονοσήμαντα με την ενίσχυση του ΝΑΤΟ στα Δυτικά Βαλκάνια και έχει ορισθεί ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. ως  τώρα, Η Ελλάδα, αρχικά,  δεν συμφωνούσε στην διαδικασία αυτήν , θέτοντας ως βέτο για την ένταξη στους διεθνείς αυτούς οργανισμούς το ζήτημα του ονόματος και  της εθνικότητας και υπηκοότητας  της ΠΓΔΜ ( ήδη ονομασθείσας επίσημα ως  «Βόρεια Μακεδονία») .  Η   σύσκεψη  των Υπουργών Εξωτερικών και ηγετών του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008 δεν είχε καταφέρει να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο. Προφανώς, η  μακροχρόνια αντίθεση αυτή της Ελλάδας δεν αφορούσε την ένταξη στο ΝΑΤΟ αλλά την εθνική/εθνοτική διαφορά.    

  Όλη η σχετική πίεση από τα δυτικά κέντρα εξουσίας  ( τα κέντρα εξουσίας του δυτικού ιμπεριαλισμού) για την σύναψη της Συμφωνίας και την κύρωση αυτής από τα αντίστοιχα κοινοβούλια της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ  είχε ως αποκλειστικό κίνητρο την ένταξη της ΠΓΔΜ στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, κυρίως το ΝΑΤΟ. Χωρίς αυτό το ζήτημα να εκκρεμεί , καμία πίεση δεν θα είχε ασκηθεί πάνω στις δύο χώρες για την επίλυση της μακροχρόνιας  εθνικής ή εθνοτικής διαφοράς σχετικά με το όνομα.  Ήδη, και στο Βουκουρέστι το 2008, αυτό ήταν το μοναδικό και αποκλειστικό ζήτημα, ήταν και τότε  το  βασικό διεθνές  κίνητρο της ηγεσίας του ΝΑΤΟ  για την  άμεση «επίλυση» της διαφοράς μεταξύ των δύο χωρών. Βεβαίως, στο διεθνές πλαίσιο, το ελληνικό κράτος αντιμετώπιζε, πριν από την Συμφωνία των Πρεσπών,  την αναγνώριση της ΠΓΔΜ ως  «Δημοκρατίας της Μακεδονίας»  από πάνω από 140 κράτη διεθνώς, και μάλιστα με τον κίνδυνο αυτά να αυξηθούν και άλλο σε περίπτωση άρνησής της.  Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το γεγονός ότι , χωρίς την τώρα συναίνεση της ελληνικής πλευράς και άρση του βέτο εκ μέρους της , η ΠΓΔΜ δεν θα μπορούσε να γίνει  κράτος-μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ , τουλάχιστον όχι το αμέσως επόμενο διάστημα, όχι εύκολα  και όχι χωρίς μεγάλες συγκρούσεις και επιπλοκές.  Συνεπώς, η αλλαγή πολιτικής στην Ελλάδα ήταν κρίσιμη και σημαντική  και ως εξ αυτού οι συνεχείς πολιτικές και διπλωματικές πιέσεις στην Ελλάδα επί χρόνια.  Τίποτε δεν είναι τυχαίο. 

Αριστερή ρουφιανοτεχνολογία παρακολούθησης φτωχών και μικρομεσαίων

Του Δημήτρη Μπελαντή

Υπερτεχνολογία παρακολούθησης. Η "Αυγή" φαίνεται να εκφράζει θαυμασμό στο εκκολαπτόμενο ηλεκτρονικό σύστημα παρακολούθησης 4 εκατομμυρίων οφειλετών, που θα συνδέεται με τον Τειρεσία, το ΤΑΧΙS και άπειρες άλλες βάσεις δεδομένων. 

Για προσωπικά δεδομένα να μην μιλήσουμε, γιατί εκείνη η συζήτηση έχει καταντήσει πια ανέκδοτο-ας ασχοληθούν οι "εξαρτημένες Αρχές" με αυτά τα ζητήματα. Αυτό, όμως, που πρέπει να πούμε καθαρά, έξω από τα δόντια, είναι ότι αυτή η "φιλελεύθερη" και "δικαιωματική" "Αριστερά" μυρίζει καθαρότατα σαν το χνώτο του πιο υπερφίαλου καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού, περηφανεύεται που κάνει καλά αυτήν την βρωμοδουλειά του κοινωνικού χαφιεδισμού. 

Γιατί ρήξη... και όχι συμβιβασμός.

Νοείται μια Αριστερά της κρατικής καταστολής;

Του Δημήτρη Μπελαντή

Με πρόσφατο άρθρο του στα «Νέα» ο Αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη, καθηγητής Γιάννης Πανούσης ασκεί έντονη κριτική σε μια τάση του αριστερού πολιτικού φάσματος, η οποία, κατά την άποψή του, υποβαθμίζει την πολιτική δημόσιας τάξης, προκρίνει ένα κενό ασφάλειας και οδηγεί στο να είναι πάνω κάτω η χώρα ξέφραγο αμπέλι. Επίσης, κατά την άποψή του, αυτή η Αριστερά είναι ανοιχτή προς την έξαρση της βίας, την προσβολή του δικαιώματος ασφάλειας, την τρομοκρατία και την έξαρση της κοινωνικής ανασφάλειας. Δεν θα σταθώ καθόλου στο ζήτημα των ενδοκυβερνητικών διενέξεων και φραστικών αντικρούσεων, τις οποίες προκάλεσε αυτό το δημοσίευμα. Θα μπω κατευθείαν στην ουσία της συζήτησης. 

Ποια «Αμερικανοκίνητη χούντα»;

Του Δημήτρη Μπελαντή



« Κύριε Διευθυντά,  

Είμαι ένας κεντροαριστερός πολίτης του κόσμου που χωρίς καμία οίηση ξέρει να διαβάζει και να καταλαβαίνει την ιστορία της χώρας μας. Που ξέρει, επίσης, να μην παρασύρεται από εύκολα ερμηνευτικά σχήματα του συρμού, που θολώνουν την ματιά μας εδώ και δεκαετίες.  

Μας χωρίζει κάπου μια σαρανταετία από το Πολυτεχνείο και από το τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας. Πίσω μας , μια ημιτελής και κοπιώδης Μεταπολίτευση , μια εποχή όλο πάθος, θόρυβο και αντάρα, διαδηλώσεις που μπλόκαραν τους δρόμους της Αθήνας για ώρες και έκοβαν την κυκλοφορία ανύποπτων πολιτών, στην πρώτη φάση της, και όλο διαχειριστική πασοκική αλαζονεία, λαϊκισμό και κρατισμό στην επόμενη. Μια εποχή όπου εκτράφηκαν όλα τα τέρατα που μας περιτριγυρίζουν, ο λαϊκισμός, η έλλειψη θεσμών, η παροχολογία, ο κρατισμός, το πελατειακό κράτος, ο αντιμειονοτικός ρατσισμός, η ρητορεία που μετατράπηκε σε νομή της εξουσίας, η καθημερινή κρυμμένη σε όλους μας Ακροδεξιά του «Εθνικού Κορμού». Μια εποχή όπου οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο με τα σκανδαλώδη προνόμιά τους και την περιφρόνησή τους στους άνεργους και τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, οι λεόντειες κατά των εργοδοτών συλλογικές συμβάσεις, οι κλαδικές οργανώσεις, η σύμφυση επιχειρηματικής ανομίας/μονοπωλίου και πολιτικής και η ηχηρή συνθηματολογία της ντουντούκας που κάλυψε το «βαθύ κράτος», την κομματικοποίηση, την υπερκαταναλωτική κοινωνία και την δημόσια υπερχρέωση μας έφεραν εδώ που μας έφεραν.