Επί ποινή αφανισμού… Από

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Το βράδυ των ευρωεκλογών, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης παραιτήθηκε από την ηγεσία της ΛΑΕ. Στο κείμενο της παραίτησής του, δήλωνε πως για υπάρξει η Αριστερά είναι απαραίτητη η ριζική της επαναθεμελίωσή, κι ότι αν δεν συμβεί αυτό απειλείται, όχι μόνο η ελληνική αλλά και η διεθνής Αριστερά, «επί ποινή αφανισμού». Τόνιζε μάλιστα αυτοκριτικά ότι ο ίδιος το είχε καταλάβει από καιρό αλλά τρόμαζε μπροστά στη δυσκολία και την αβεβαιότητα ενός τέτοιου εγχειρήματος.

Η αναφορά γίνεται γιατί η «ποινή αφανισμού» επικρέμεται πάνω από όλους τους πολιτικούς οργανισμούς που δεν κατανοούν τη νέα εποχή, τα καινούργια ζητήματα, τις εκκωφαντικές διαψεύσεις. Όσα αναδεικνύει η πρόσφατη ιστορία του τόπου. Και θέλουν να βαδίζουν τάχα αντιπολιτευτικά ή αντισυστημικά. Η «ποινή αφανισμού» δεν απειλεί αποκλειστικά αριστερές δυνάμεις, αλλά ολόκληρο τον αντιμνημονιακό χώρο.

Γι αυτό τώρα που κλείνει, όπως κλείνει, ένας περίπου δεκαετής κύκλος και τον διαδέχεται ένας άλλος με νέα χαρακτηριστικά, είναι απαραίτητο να τονιστούν ορισμένα ζητήματα.

Χωρίς λόγια...

Προς πολιτική αυτοκτονία το αντι-Μνημόνιο στις ευρωεκλογές;

Του Θέμη Τζήμα

Μέσα στον ορυμαγδό δημοσκοπήσεων, ανάμεσα στα άλλα δημοσκοπικά ευρήματα υπάρχει ένα σταθερό εύρημα που δείχνει να λανθάνει της προσοχής των περισσοτέρων: οι τρεις πλέον φορείς, που κατά βάση προέρχονται από τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ του καλοκαιριού του 2015, δηλαδή η Πλεύση Ελευθερίας, η Λαϊκή Ενότητα και το ΜέΡΑ25 συγκεντρώνουν αθροιστικά ένα ποσοστό που κυμαίνεται από 3% έως 6%.

  

Το αθροιστικό αυτό ποσοστό συγκεντρώνεται μάλιστα, παρότι και στους τρεις φορείς εντοπίζονται διαφορετικές αλλά σημαντικές αδυναμίες που αφορούν τόσο τα προγράμματά τους, όσο και την οργάνωσή τους σε σχέση με ζητήματα δημοκρατίας, επάρκειας, στράτευσης μαζικών χώρων και κοινωνικών εκπροσωπήσεων. Οι τρεις κομματικοί φορείς συχνά προσκολλώνται είτε σε θέσεις και πρόσωπα, είτε σε οργανωτικά σχήματα, τα οποία δεν μπορούν να κινητοποιήσουν και να εμπνεύσουν σήμερα ένα κίνημα για την άμεση ανατροπή του μοντέλου της εξάρτησης, και του θεσμοποιημένου –υπό τύπο παρασυντάγματος– έως το 2060 μνημονίου.

Ωστόσο και παρότι τα παραπάνω ζητήματα περιορίζουν την ορμή τους, η ανάγκη του ίδιου του λαού να υπερασπιστεί την απόφαση που έλαβε το καλοκαίρι του 2015, αλλά και να πετύχει μια πραγματική και γρήγορη έξοδο από την κρίση εξακολουθεί να σπρώχνει δημοσκοπικά έναν ενδεχόμενο εκλογικό συνασπισμό των τριών φορέων –υπό όρους– έως και στην τρίτη θέση στις επερχόμενες ευρωεκλογές.

Η Χριστιανική Δημοκρατία για ένα χρόνο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

Μὲ ἀφορμὴ τὸν ἕνα χρόνο τῆς σημερινῆς διακυβέρνησης:

Ἡ ἀδιέξοδη στρατηγικὴ, τὰ λάθη τῆς κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛ. καὶ ἡ ἥττα τοῦ ἀντιμνημονιακοῦ χώρου μὲ δική τους εὐθύνη.  

Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς συμπλήρωσης τοῦ ἑνός χρόνου ἀπὸ τὴν ἐκλογική νίκη τῶν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ καὶ τὴν ἐκ μέρους τους ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας ποὺ ἀκολούθησε, τὸ Γραφεῖο Τύπου τῆς Χ.Δ. παραθέτει ἐκτενὲς ἀπόσπασμα τῆς πολιτικῆς ἀπόφασης τοῦ Η’ Συνεδρίου τοῦ Κινηματος (31.10-1.11.2015), στὴν ὁποία ἀποτιμᾶται ἡ περίοδος αὐτή:

  

«Ὡς ἐναλλακτικὴ λύση γιγαντώθηκε ὁ ἀντιμνημονιακὸς πολιτικὸς χῶρος, κυρίως μὲ τὴν ἐκτόξευση τοῦ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ἀπὸ τὸ 3-4% σὲ ποσοστὰ κόμματος ἐξουσίας καὶ μὲ τὴ δημιουργία τῶν ΑΝ.ΕΛ. Οἱ διαπιστώσεις τοῦ ἀντιμνημονιακοῦ χώρου, σὲ σχέση μὲ τὴν ἀποτυχία τῆς μνημονιακῆς πολιτικῆς λιτότητας καὶ τὴν ἀνάγκη γιὰ ἀντικατάστασή της μὲ ἄλλη ἦταν ὀρθές.

Ὅμως, ὁ ἀντιμνημονιακὸς χῶρος δὲν πρόλαβε, ἀλλὰ οὔτε καὶ θέλησε νὰ ἐπεξεργαστεῖ μιὰ ὑπεύθυνη ἐναλλακτικὴ πολιτικὴ πρόταση. (…)

Ἡ ἡγεσία τῶν κομμάτων ποὺ τὸν ἀπάρτιζαν, ὑπέκυψε στὸν πειρασμὸ τῆς ταχείας ἀνόδου στὴν ἐξουσία, μὲ ἑλκυστικὴ συνθηματολογία. Δὲν διέγνωσε ὅτι ἀμέσως μετὰ τὶς εὐρωεκλογὲς τοῦ 2014, ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ ὁ ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. ἀναδείχτηκε πρῶτο κόμμα, οἱ ἑταῖροι καὶ Δανειστὲς ἄρχισαν νὰ ναρκοθετοῦν τὴν πορεία τῆς χώρας, μὲ ἀπώτερο σκοπὸ νὰ παγιδεύσουν τὴ νέα Κυβέρνηση ποὺ θὰ προέκυπτε μετὰ τὴν διαφαινόμενη ὡς ἄκαρπη προεδρικὴ ἐκλογή.

Εκλογές 05-07-2015 και 20-09-2015

Ανάρτηση από: https://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com

Η ετερογονία των αντιμνημονιακών σκοπών

Του Χάρη Ναξάκη  

Ως ετερογονία των σκοπών όρισε ο Αριστοτέλης την κατάσταση εκείνη όπου τα αποτελέσματα που παράγουν οι πράξεις ενός ατόμου ή υποκειμένου είναι αντίθετα από τις αρχικές του επιθυμίες και επιδιώξεις.

Πώς γίνεται ένας αντιμνημονιακός να εφαρμόζει τα μνημόνια; Είναι δυνατόν η πρόθεση σου να είναι να δημιουργήσεις ένα κόσμο δίκαιο και τελικά να πράττεις ανήθικα και άδικα; Να θέλεις να απαλλάξεις την κοινωνία από τυράννους και να γίνεις ο ίδιος τύραννος; Η ιστορία βρίθει από παραδείγματα που η πράξη δεν υλοποιεί την πρόθεση ή διαφορετικά που η πρόθεση αποτυγχάνει στην πράξη. Πόσα εκατομμύρια άνθρωποι δεν πίστεψαν στον απελευθερωτικό μήνυμα του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού και στην συνέχεια ματαιώθηκαν οι προσδοκίες τους ή εξευτελίστηκαν δικαιολογώντας τις σταλινικές  δίκες και τα προνόμια της νομενκλατούρας; Πόσες φορές στην ανθρώπινη ιστορία η ηθική πρόθεση εκατομμυρίων αγωνιστών ήταν η πάλη για την χειραφέτηση της ανθρωπότητας αλλά στην πράξη εργάστηκαν για την υποδούλωση της; Πόσες φορές δεν έχει συμβεί στα ανθρώπινα να φθείρονται υψηλοί σκοποί και ιδανικά από ευτελή και ιδιοτελή μέσα που τίθενται στην υπηρεσία τους; Η χρήση μη έντιμων μέσων σχεδόν πάντα διαφθείρει τον ηθικό σκοπό. Η ρήση «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις» μας δείχνει ότι οι ηθικές προθέσεις δεν αρκούν διότι οι πράξεις ενός ηθικά σκεπτόμενου όντος μπορεί να είναι ανήθικες. Στο δίπολο σκοποί-μέσα πολύ  συχνά τα μέσα εργάζονται για την υποδούλωση του σκοπού. Αν βάλουμε στην άκρη τους μακροπρόθεσμους σκοπούς (π.χ. κατάργηση μνημονίων) και ασχοληθούμε με τις επείγουσες ανάγκες (άμεση δράση), τότε θα θυσιάσουμε το σκοπό για τον ρεαλισμό του μικρότερου κακού.

Από το ζενίθ του δημοψηφίσματος στο ναδίρ των εκλογών

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Μετά από πέντε χρόνια οι δανειστές κατόρθωσαν να κάμψουν τους Έλληνες και να τους υποχρεώσουν να παραδεχτούν τον μοιραίο και αναπόδραστο χαρακτήρα των μνημονίων οδηγώντας τους σε εκλογές όπου το μόνο και πραγματικό διακύβευμα θα είναι ποιος συνδυασμός κομμάτων θα αναλάβει την εφαρμογή του μνημονίου. Θα είναι τρία ή τέσσερα κόμματα; Αυτό είναι το αποκλειστικό επιδικο των εκλογών. Και επειδή στην ουσία πρόκειται για έλλειψη πραγματικού διακυβεύματος, επιστρέφουν οι παλιοί καλοί διαχωρισμοί: δεξιά ή κεντροαριστερά, (διότι προφανώς ο Σύριζα δεν απευθύνεται πλέον στην αριστερά), καλύτερη διαχειριστική δυνατότητα, νέο ή παλιό κ.λπ., κ.λπ.

Έτσι, μέσα σε συνθήκες ήττας και απογοήτευσης, οδηγούνται οι Έλληνες, κυριολεκτικά, ως πρόβατα επί σφαγήν, σε αναγκαστικές επιλογές και γι’ αυτό και η αδιαφορία του κόσμου για τις πολιτικές διαμάχες (σε πλήρη αντίθεση με την έντονη πολιτικοποίηση της εποχής του δημοψηφίσματος) η αυξημένη τάση προς αποχή και η επιλογή κομμάτων της «πλάκας» όπως ο Λεβέντης.

Ανοιχτή επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη προς τον Παναγιώτη Λαφαζάνη

Δεν μπορείς να χτυπήσεις το σύστημα μέσα από το σύστημα

Αγαπητέ Παναγιώτη,

Στη συνάντηση που ζήτησες πριν λίγες μέρες, συμφώνησες μαζί μου ότι η σημερινή Βουλή στην ουσία αποτελεί κύριο όργανο στην υπηρεσία της μνημονιακής πολιτικής με σκοπό την ψήφιση των νόμων που την υπηρετούν με δημοκρατικό μανδύα.

Γιατί η ύπαρξη μιας μόνιμης μειοψηφίας (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) χρησίμευε σαν άλλοθι για τους Συστημικούς Εξουσιαστές, Έλληνες και ξένους. Κυρίως τους ξένους. Κάποτε όλοι σας στον ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέξη Τσίπρα πιστέψατε ότι με την κατάκτηση της πλειοψηφίας στη βουλή και την ανάδειξή σας σε κυβέρνηση θα κατορθώνατε να χτυπήσετε την καρδιά του Συστήματος και να μεταβάλετε τη Βουλή από μνημονιακή σε αντιμνημονιακή. Τι έγινε τελικά;

Αυτό που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι να δυναμώσει το Μνημονιακό Μέτωπο. Να γίνει δηλαδή οι ίδιος μνημονιακή δύναμη μετά την Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ και το νεοσυσταθέν ΠΟΤΑΜΙ.

OXI νέα Βάρκιζα!

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Αιδώς Αργείοι

Ο “αντιμνημονιακός” πρωθυπουργός συναντάται αυτήν τη στιγμή στο Μέγαρο Μαξίμου με τον αρχιτέκτονα του μνημονίου ΓΑΠ. Τι να συζητούν άραγε; Την ώρα που συγκροτήθηκε μόλις η Εξεταστική Επιτροπή για το Μνημόνιο ο βασικός υπεύθυνος γι’ αυτό και καταστροφέας της ζωής εκατομμυρίων Ελλήνων γίνεται δεκτός από τον πρωθυπουργό της χώρας! Προφανώς μετά την απορρόφηση του μεγαλύτερου μέρους τους “γεωργακικού” ΠΑΣΟΚ από τον Σύριζα   χηρεύει και η θέση του ΓΑΠ!

Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο: Η διαλεκτική της Αποικίας Χρέους

Του Γιώργου Ρακκά

Η «υπόθεση εργασίας» που πραγματοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ υπό την μορφή… κυβερνητικού εγχειρήματος είχε ως κεντρικό ερώτημα το εάν είναι εφικτή μια άμεση απαγκίστρωση της Ελλάδας από τα μνημόνια, μέσω μιας δυναμικής διαπραγμάτευσης η οποία θα προκαλούσε μια πολιτική αλλαγή στον τρόπο που μεταχειρίζεται η Γερμανική Ευρώπη την χώρα μας.
Ο τρόπος που εξελίσσεται αυτό το «πείραμα» μέχρι σήμερα αποδεικνύει κατηγορηματικότητα πως η απάντηση στο κεντρικό ερώτημα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι αρνητική. Δεν μπορεί να υπάρξει μια άμεση απεμπλοκή της χώρας μας από τα μνημόνια, τουλάχιστον όχι εντός των παρόντων συσχετισμών και προσανατολισμών της Ε.Ε.: Παρά την διπλωματική προσπάθεια της παρούσας κυβέρνησης, και τις αντιρρήσεις που αυτή έφερε στον μονότονο μονόλογο της Γερμανικής Ευρώπης, η τελευταία είναι ανένδοτη, και πιέζει αφόρητα την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να εφεύρει ένα νέο μείγμα πολιτικής που ουσιαστικά εξασφαλίζει την αναπαραγωγή και την διαιώνιση των πολιτικών «αποικίας χρέους» μετά το μνημόνιο.

Θυμάσαι τότε που ήμασταν αντιμνημονιακοί;

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Ο γέγονε…

Για την τακτική του πατριωτικού αντιμνημονιακού χώρου

Του Γιώργου Καραμπελιά

Την αμέσως προηγούμενη περίοδο αποδυθήκαμε σε μια προσπάθεια να αποτρέψουμε μια εξέλιξη που τη θεωρούσαμε αρνητική, δηλαδή την επιτάχυνση που ο Σύριζα και οι ΑΝΕΛ, έδωσαν στα πολιτικά πράγματα, μέσα από την επιδίωξη μιας άμεσης ανόδου τους στην εξουσία. Με πολλά κείμενα και παρεμβάσεις μας, αναλαμβάνοντας και το κόστος των τοποθετήσεών μας, υπογραμμίζαμε πως –εξαιτίας της τυχοδιωκτικής επιδίωξης της «επιτάχυνσης» των εξελίξεων, θα «έκαιγαν» τα περισσότερα από τα αιτήματα του αντιμνημονιακού κινήματος– κατάργηση μεγάλου μέρους του χρέους, ακύρωση μνημονιακών δεσμεύσεων, γερμανικό δάνειο και αποζημιώσεις. Και δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε πολύ περισσότερο από ότι μπορούσαμε να φανταστούμε. Η κυβέρνηση αυτή αποδείχτηκε ανέτοιμη και ταυτόχρονα υποχρεώθηκε να κάνει μια σειρά από στρατηγικού χαρακτήρα υποχωρήσεις.

Το Τρίτο Στεφάνι της Αριστεράς (που ποδοπατιέται)

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Η τοποθέτηση του Μανώλη Γλέζου σαν επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ, είχε μεγάλη συμβολική σημασία και σίγουρα συνέβαλε στην εκλογική νίκη του κόμματος αυτού στις ευρωεκλογές, νίκη που άνοιξε τον δρόμο της επιτυχίας και στις εθνικές εκλογές. Ο Γλέζος, σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης κατά τη γερμανική κατοχή, τοποθετούνταν επικεφαλής του αγώνα που στη συνείδηση του ελληνικού λαού στόχευε τη νέα γερμανική κατοχή.

 Ο ίδιος ο Γλέζος, πίστεψε πως στρατεύονταν σ’ αυτόν τον αγώνα, γι’ αυτό και πρώτο μέλημα του στην Ευρωβουλή ήταν να βάλει στην ημερησία διάταξη το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων στη χώρα μας.

 Τα στερνά (πάντοτε) τιμούν τα πρώτα. Τώρα φαίνεται καθαρά, πως η μετατόπιση του Γλέζου στις Βρυξέλλες, εξυπηρετούσε κι έναν δεύτερο στόχο. Την απομάκρυνση ενός ενοχλητικού γέροντα που με τις παρεμβάσεις του δυσκόλευε την ομαλή προσγείωση του συριζαϊκού επαναστατισμού στον πλανήτη της μνημονιακής πραγματικότητας.

ΕΛΠΙΔΑ τυρί για όλους

Ανάρτηση από: http://katoikoiiliou.blogspot.gr

Πρέπει να εκλεγεί αντιμνημονιακός Πρόεδρος της Δημοκρατίας

Όσο και αν ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας στο πολιτικό μας σύστημα είναι διακοσμητικός, εντούτοις υπήρξαν περιπτώσεις στο παρελθόν όπου ο ΠτΔ θα μπορούσε να ορθώσει κάποια εμπόδια στις παραβιάσεις του Συντάγματος και στην εξαθλίωση του λαού από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Όπως για παράδειγμα στις περιπτώσεις έκδοσης ΠΝΠ κ.λ.π.

Το ίδιο μπορεί να συμβεί όμως και στο μέλλον. Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι

η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα κατορθώσει να παραμείνει στην εξουσία και για πόσο χρόνο, ενώ η θητεία του ΠτΔ είναι μια απρόσκοπτη πενταετία μέχρι το 2020! Μπορεί για παράδειγμα η κυβέρνηση να μην τα καταφέρει ή οι δανειστές μαζί με τους ντόπιους ολιγάρχες να την εξαναγκάσουν σε πτώση και να προσπαθήσουν στη συνέχεια να ανεβάσουν στην εξουσία δικά τους πολιτικά ανδρείκελα. 

Εκλογές 2015. Γερμανοντυμένοι μνημονιακοί άντε γειά...

Ο ΑΝΤΙ-ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟΣ μπροστά στις κάλπες

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Σε μια  Χώρα  βυθισμένη στο Χρέος και στην (πολυεπίπεδη) Κρίση, που παραπέει χωρίς Πρόγραμμα και προοπτική, ακούμε από τους «πολιτικούς ταγούς» «παρόλες» κατώτερες των περιστάσεων.: Δεν θα ασχοληθούμε εδώ σήμερα με τα κομματικά επιτελεία. Θα στρέψουμε το βλέμμα μας σε αυτό που προς στιγμήν αποτέλεσε μια Ελπίδα διαφυγής, που στιγμιαία ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕ τον ρόλο του ΚΥΡΙΑΡΧΟΥ ΛΑΟΥ. Αναφέρομαι στις Αντι-Μνημονιακές «Πλατείες» και εν συνεχεία, στις... εκδηλωθείσες Μορφές και Πρωτοβουλίες Αλληλεγγύης

Ο  ΑΝΤΙ-ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟΣ: -αυτό το ιδιόμορφο Κίνημα που εμφανίστηκε Μαζικά στις Πλατείες από την άνοιξη του 2011, ανατρέποντας εν πολλοίς τον εφησυχασμό της άπνοης και καταναλωτικής 20ετίας 1990-2010΅:,εγκλωβίστηκε στα ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΠΥΡΑΜΙΔΟΕΙΔΗ ΣΧΗΜΑΤΑ, υπακούει πλέον στα «κομματικά Ιερατεία» - :

-Στην Αριστερή όχθη, ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΕ στον ΣΥΡΙΖΑ, μετατρέποντας τον σε ΒΑΣΙΚΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΗ της Εξουσίας, χωρίς ο ίδιος να έχει λύσει ακόμη- συν τοις άλλοις- την ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΔΙΑΠΕΡΝΑ: με την ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ή με την ΠΑΤΡΙΔΑ;

Έχεις αντιμνημονιακές επιλογές...

...για να πάρουμε πίσω την πατρίδα μας!

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

«Αντιμνημόνιο», εθνικά θέματα και εξωτερική πολιτική (σε Ελλάδα και Κύπρο)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τόσο η υπόθεση της υποψήφιας ευρωβουλευτού Σαμπιχά, όσο και τα προβλήματα της επίσκεψης Τσίπρα στη Μόσχα, επιβεβαιώνουν ότι χωρίς σοβαρή, μελετημένη  διεθνή στρατηγική, χωρίς άποψη για την εξωτερική πολιτική, δεν νοείται πολιτική εναντίον του μνημονίου, για την απελευθέρωση της χώρας από τα αποικιακά δεσμά. Και ότι χωρίς τέτοια πολιτική όλος ο «αντιμνημονιακός αγώνας» στην Ελλάδα κινδυνεύει να οδηγηθεί σε ακόμα μεγαλύτερη από την ήδη επελθούσα καταστροφή.

Κάτι ακόμα δεν έχουν αντιληφθεί πλείστοι πολιτικοί σε Ελλάδα και Κύπρο: δεν είμαστε πιο έξυπνοι από τον άλλο κόσμο. Συχνά μάλιστα δεν είμαστε παρά το «έξυπνο πουλί που πιάνεται από τη μύτη». Δεν είναι εξωτερική πολιτική να θέλεις να είσαι «κολλητός» και με τους Αμερικανούς και με τους Ρώσους, και με τους Αγγλοαμερικανούς και με τους Γερμανούς, και με τους Εβραίους και με τους ‘Αραβες, κ.ο.κ. Το μόνο που καταφέρνουν οι ‘Ελληνες πολιτικοί έτσι είναι να μην είναι φίλοι με κανέναν, αντί σεβασμού να κερδίζουν την καχυποψία.

Η άποψη ότι ο άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ θα μας βοηθήσει στην επίλυση των προβλημάτων μας, άποψη που ευδοκιμεί σε ορισμένους κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ και, καθολικά, στον κ. Καμμένο και το περιβάλλον του, δύσκολα μπορεί να συνδυασθεί με ανοίγματα στη Μόσχα ή το Πεκίνο. Τέτοιες απόψεις, σε συνδυασμό με την προχειρότητα που χαρακτηρίζει δυστυχώς πολλές όψεις της «αντιμνημονιακής» πολιτικής, κινδυνεύει να καταστήσει εξαιρετικά καχύποπτο το Κρεμλίνο έναντι των φιλικών  λόγων που ακούει, για τρίτη άλλωστε φορά μετά τους κ.κ. Παπανδρέου και Σαμαρά, από τον κ. Τσίπρα.