Τελικώς ήρθε η ώρα της αλήθειας για τους Έλληνες. Για χρόνια καλύπτονταν πίσω από ψέματα, αυταπάτες και απάτες ως προς την απειλή –κυριολεκτικά θανάσιμη– που αποτελεί η Τουρκία για το ελληνικό κράτος και το ελληνικό Έθνος. Χρόνια και χρόνια κρυβόμασταν πίσω από το δάχτυλό μας και ανεχόμασταν πολιτικές ηγεσίες, δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς και ψευτοδιανοούμενους να κρύβουν την πραγματικότητα πίσω από αναρίθμητα ψεύδη.
Και όσοι τονίζαμε εδώ και 45 χρόνια, μετά την εισβολή και την κατοχή της Κύπρου, πώς το κυριότερο πρόβλημα για την Ελλάδα είναι ο τουρκικός επεκτατισμός,– και μάλιστα όσοι τα τονίζαμε κινούμενοι στον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο, πόσο μάλλον στον εξωκοινοβουλευτικό χώρο–, εισπράτταμε λοιδορίες, συκοφαντίες ων ουκ εστί αριθμός και κυριολεκτικά τρώγαμε “βρώμικο ψωμί”. Και τα πράγματα χειροτέρευσαν απελπιστικά από τη δεκαετία του 90 και μετά. Διότι η μεταπολίτευση αρχικώς είχε σφραγιστεί από δύο προτάγματα και ιδεολογικές κατευθύνσεις ταυτόχρονα.
Το πρώτο και κυρίαρχο ήταν ο εκδημοκρατισμός, τα κοινωνικά δικαιώματα, ο λεγόμενος “προοδευτικός εκσυγχρονισμός”. Το δεύτερο ήταν η πατριωτική εθνική συνείδηση και εγρήγορση, τέτοια που την είχε επιβάλει η ανάγκη αντιμετώπισης του τουρκικού επεκτατισμού μετά την εισβολή στην Κύπρο και το χουντικό φιάσκο απέναντί της. Έτσι για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, τουλάχιστον τότε, τα δύο αυτά ζητήματα έμοιαζαν αλληλένδετα.
