Του Βαγγέλη Ξανθάκη *
Υπάρχει μια λέξη που δεν λέγεται στα τηλεοπτικά στούντιο, δεν χωράει στα γραφήματα των οικονομολόγων και δεν εμφανίζεται στις κυβερνητικές ανακοινώσεις για «ανάπτυξη» και «επενδύσεις».
Είναι η λέξη που ψιθυρίζεται στις οικογένειες τα βράδια, όταν τελειώνει ο μήνας πριν τελειώσουν τα χρήματα.
Δεν αντέχουμε άλλο.
Αυτό το άρθρο είναι γι’ αυτή τη λέξη.
Η αριθμητική της εξαθλίωσης
Ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα αγγίζει τα 830 ευρώ μικτά,χωρίς κρατήσεις.
Στο χέρι, 709,29.
Ένα ενοίκιο στην Αθήνα για ένα μέτριο διαμέρισμα 600-800 ευρώ.
Μόνο με το ενοίκιο τελείωσαν τα χρήματα!
Λογαριασμός ρεύματος 100-170 ευρώ τον μήνα, επειδή η ενέργεια στην Ελλάδα έχει γίνει πολυτέλεια.
Σούπερ μάρκετ ό,τι απομένει. Που συνήθως ποτέ δεν φτάνει.
Κάντε την πράξη μόνοι σας. Βγαίνει αρνητικό.
Κι όμως κάθε μήνα εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες κάνουν αυτή την πράξη και προσπαθούν να βγουν θετική κόβοντας από το φαγητό, από τη θέρμανση, από τα φάρμακα, από τα όνειρα των παιδιών τους.
Κόβοντας από τον εαυτό τους, από την ζωή τους.
Αυτό δεν είναι λιτότητα. Είναι ακρωτηριασμός αργός και συστηματικός.
Φτώχεια με ΦΠΑ
Η Ελλάδα έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά φορολόγησης βασικών αγαθών στην Ευρώπη.
ΦΠΑ 24% σε είδη που σε άλλες χώρες θεωρούνται αναγκαία.
Εισαγωγές που σηκώνουν στους ώμους τους οι μισθωτοί, ενώ η μεγάλη κεφαλαιακή περιουσία χαίρεται φορολογικές εξαιρέσεις που θα ζηλέψει επαγγελματίας φοροτεχνικός.
Στην Ελλάδα του 2025, ένας εργαζόμενος με μισθό 1.000 ευρώ πληρώνει σχεδόν τα μισά του σε φόρους και εισφορές άμεσους και έμμεσους.
Ο ίδιος εργαζόμενος αγοράζει ψωμί με ΦΠΑ, πληρώνει ρεύμα με ΦΠΑ, αγοράζει φάρμακα με συμμετοχή, μετακινείται με καύσιμα που φορολογούνται επανειλημμένα.
