Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Το βιβλίο του φίλου Όθωνα Ιακωβίδη, με τίτλο Η Δημοκρατία αντεπιτίθεται-Η Βίβλος της Δημοκρατίας, είναι ένα εκπληκτικό βιβλίο. Mερικοί από τους λόγους που το θεωρώ εκπληκτικό είναι οι ακόλουθοι:
*Ο Όθων τόλμησε να ασχοληθεί με το θέμα της Δημοκρατίας που κατέληξε να είναι χαώδες, ύστερα από τις αμέτρητες προσθήκες και μεταρρυθμίσεις, που ήταν παντελώς ξένες με τη φύση και με το περιεχόμενο της. Oι πολλές φορεσιές, που έχει ενδυθεί η Δημοκρατία από την πρώτη της εμφάνιση μέχρι σήμερα, την καθιστούν μεταλλαγμένη προβληματική και δυσνόητη. Ο Όθων, χωρίς να είναι, όπως λέει ο ίδιος, ακαδημαϊκός, κατάφερε να ερευνήσει αυτό το ετερόκλητο περιεχόμενο της Δημοκρατίας, αλλά και ας μου επιτραπεί να πω, και τις άνομες σχέσεις της με πολυάριθμα βασικά μεγέθη, που της προσδίνουν τη σύγχρονη, αλλά διόλου ικανοποιητική φυσιογνωμία της.
*Ο Όθων εκλαμβάνει τη Δημοκρατία ως θεότητα, που δεν έχει δυνατότητες εξέλιξης. Δηλαδή, που δεν μπορεί, με την πάροδο του χρόνου, να αποκτήσει χαρακτηριστικά διαφορετικά από αυτά, με τα οποία πρωτοεμφανίστηκε στην αρχαία Ελλάδα τον 5ο π.Χ αιώνα. Η Δημοκρατία, συνεπώς, μπορεί να είναι μόνον άμεση, δηλαδή κατευθείαν από το λαό, ενώ αντιθέτως δεν νοείται Δημοκρατία με εκπροσώπους, οπότε τότε πρόκειται για Ολιγαρχία. Συνεπώς, όπως υποστηρίζει ο Όθων στο βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, οι σύγχρονες χώρες της Δύσης, έχουν ολιγαρχικό πολίτευμα, παρότι επισήμως αναγνωρίζεται ως δημοκρατικό. Οι εκπρόσωποι αυτής της θλιβερά αλλοιωμένης Δημοκρατίας θεωρούν ωστόσο δικαίωμα τους να ασκούν κριτική σε κάποιες οικονομίες της Δύσης ή και εκτός αυτής, επειδή έχουν, επισήμως όμως αυτές, αυταρχικά ή και μοναρχικά καθεστώτα. Επίσης, η Δημοκρατία δεν μπορεί να συνυπάρχει με πολιτικά κόμματα, που έχουν ενταχθεί στους αστερισμούς της παγκοσμιοποίησης και της ΕΕ, και ακολουθούν στο σύνολό τους υποχρεωτικά την ίδια μακροοικονομική πολιτική, που επιβάλλεται άνωθεν. Επιπλέον, ο Όθων, ορθώς υποστηρίζει ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα. Ωστόσο, τα σύγχρονα οιονεί δημοκρατικά καθεστώτα της Δύσης, που στην πραγματικότητα είναι Ολιγαρχικά, ισχυρίζονται ότι η Δημοκρατία απαιτεί περισσότερα του ενός πολιτικά κόμματα, και καυτηριάζουν τα αυταρχικά καθεστώτα επειδή έχουν μονοκομματισμό.