Ο ψυχίατρος Φελίξ Γκουαταρί μιλά για τις παθογένειες του «επαναστατικού» γκρουπουλισμού. Πάντα επίκαιρο
Από το βιβλίο του Φελίξ Γκουαταρί : Μοριακή επανάσταση-Εκδόσεις Κομμούνα-
Ερώτηση: Να πάρουμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα, όπως αυτό των τροτσκιστικών ομάδων. Για ποια σύγκρουση επιθυμίας μπορεί να πρόκειται εδώ; Παρ’όλες τις πολιτικές διαμάχες, κάθε ομάδα φαίνεται να εκπληρώνει τον ίδιο ρόλο απέναντι στα μέλη της: μια καθησυχαστική ιεραρχία, την αποκατάσταση ενός κοινωνικού περιβάλλοντος, μια οριστική ερμηνεία του κόσμου. Δε βλέπω τι διαφορά υπάρχει μεταξύ τους:
«…μπορούμε να φανταστούμε ότι μια τέτοια ομάδα καθορίζεται κατ’ αρχήν από μια προσήλωση στις αποστεωμένες θέσεις της κομμουνίζουσας αριστεράς την εποχή της δημιουργίας της Γ’Διεθνούς. Είναι ένα ολόκληρο σύστημα κανόνων, ακόμα και στο φωνολογικό επίπεδο – ο τρόπος άρθρωσης ορισμένων λέξεων, οι κινήσεις που τις συνοδεύουν – καθώς επίσης και ο οργανωτικές δομές, η αντίληψη των σχέσεων που πρέπει να διατηρεί κανείς με τους συμμάχους, τους «κεντριστές», τους «ρεβιζιονιστές» … Αυτό μπορεί να αντιστοιχεί σε μια ορισμένη μορφή οιδιποδοποίησης, έναν απαράβατο και καθησυχαστικό κόσμο, σαν κι αυτόν του κατεχόμενου από έμμονες ιδέες που χάνει τα πάντα, αν μετακινήσουμε ένα και μόνο από τα οικεία του αντικείμενα. Μέσα απ’αυτή τη ταύτιση με παρωχημένες μορφές και αναπαραστάσεις, επιδιώκεται η απόκτηση μιας αποτελεσματικότητας παρόμοιας μ’εκείνη του σταλινισμού εκτός από την διαφορά στην ιδεολογία.
