Η Κύπρος είναι Ελληνική

Επανάληψη για αμνήμονες

Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΊΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ  

Στέλιος Καζαντζίδης 

Ο “εθνικιστής” Γρηγόρης Αυξεντίου δεν παραδόθηκε…

Του Κώστα Βενιζέλου

Ο άνθρωπος, λίγες φορές είναι που ορίζει ο ίδιος την μοίρα του, ζυγίζει τη ζωή και το θάνατο και επιλέγει το δεύτερο. Είναι τότε που αναμετράται με την ιστορία, κοιτάζει τον χάρο στα μάτια και ο τελευταίος αισθάνεται πως έχει ηττηθεί. Αναμετράται στο σημείο “μηδέν” με το δίλλημα: Είτε θα παραδοθεί και θα ζήσει, είτε θα φύγει από τη ζωή μαχόμενος με το όπλο αγκαλιά και τις ιδέες, τα ιδανικά στη σκέψη, στην καρδιά. Στράφηκε και είδε τη ζωή. Την οικογένεια, τους φίλους, τη φύση, την πατρίδα. Πέρασαν όλες αυτές οι εικόνες από μπροστά του με μεγάλη ταχύτητα. Τις κράτησε σφικτά στην μνήμη του γνωρίζοντας τι θα γίνει σε λίγο. Στράφηκε προς την άλλη μοναδική γι’ αυτόν επιλογή και φάνηκε πως ήταν έτοιμος από καιρό.

Στις 3 Μαρτίου 1957, ο Γρηγόρης Αυξεντίου, μια από τις κορυφαίες μορφές του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, 1955-1959, έπεσε μαχόμενος πολεμώντας εναντίον του αποικιακού ζυγού και για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Τι σκεφτόταν εκείνη την ώρα ο Γρηγόρης Αυξεντίου; Όλα αυτά τα ανθρώπινα, τα αγαπημένα, αλλά και την απόφαση του, που είχε πάρει. Να μην παραδοθεί. Η επιλογή του έγινε κι αυτό είναι που μετρά. Γι’ αυτή την επιλογή του γράφτηκε, εκείνη την ημέρα της 3ης Μαρτίου 1957, η ιστορία με όρους των αδύνατων αλλά αποφασισμένων να νικήσουν. Δεν γράφτηκε η ιστορία με τους όρους των ισχυρών, των κατακτητών.

Δεν παραδόθηκε για να τον επιδεικνύουν ως έπαθλο της “επιτυχούς” στρατιωτικής επιχείρησης οι Βρετανοί αποικιοκράτες. Δεν το συνέλαβαν για να τον κρεμάσουν, να τον εκτελέσουν. Δεν τους έδωσε την ευκαιρία να τον εξευτελίσουν. Αποφάσισε να τους εξευτελίσει αυτός με το θάνατο του. Έδωσε μια μάχη διάρκειας δέκα ωρών! Και ούτε τότε, στην υστάτη, ενώ μπορούσε να παραδοθεί δεν το έκανε.

Αυγουστής Ευσταθίου: Αφήγηση της μάχης του Μαχαιρά και ο ηρωικός θάνατος του Γρηγόρη Αυξεντίου (video)

Ο Αυξεντίου με τους συντρόφους τους κρατούν το κρησφύγετο αμυνόμενοι για ώρες. Η μάχη είναι άνιση και ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ διατάζει τους συντρόφους του να παραδοθούν. Μένει μόνος και συνεχίζει. Ένας δεκανέας πέφτει νεκρός αυτό την εύστοχη βολή του Αυξεντίου.

Οι Βρετανοί στρατιώτες φοβούνται να πλησιάσουν το σημείο. Ρίχνουν βόμβες. Σιγή… Και πάλι δε τολμούν να πλησιάσουν. Τρέμουν το θρυλικό αγωνιστή. Στέλνουν τον Αυγoυστή Ευσταθίου, έναν εκ των συναγωνιστών του να ανασύρει το «πτώμα».

Ο Αυξεντίου, όμως, είναι ζωντανός και παρότι λαβωμένος αναφωνεί: «τώρα είμαστε δυό !» και συνεχίζουν τον αγώνα… Σκοπός τους ήταν να κρατήσουν τη μάχη μέχρι να νυχτώσει και επωφελούμενοι από το σκοτάδι να διαφύγουν.

3 του Μάρτη, πέρασε στην αιωνιότητα

Η ζωή, και ο θάνατος του Γρηγόρη Αυξεντίου

Είμαι πέρφανη. Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου!

Σιώπησαν ένοχα όλοι... οι εθνοκτόνοι...
Ο Γιάννης Ρίτσος τους έχει απαντήσει!

(Όλες οι καμπάνες της Γης σήμαναν μεμιάς. Όλα τα ανθρώπινα μέτωπα ψηλά. Όλες οι καρδιές μεσίστιες. Στο χωριό Λύση, ανάμεσα Λευκωσία κι Αμμόχωστος, η μάνα του έσφιξε το μαύρο της τσεμπέρι κάτου απ’ το δυνατό σαγόνι της κ’ είπε ακριβώς τα λόγια που περίμενε ο γιος της: "Είμαι πέρφανη. Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου". Ο πατέρας του πάλι, σαν πήγε στο νοσοκομείο της Λευκωσίας, αναγνώρισε το καμένο παιδί του απ’ τις χοντρές ελληνικές κοκάλες του κι από κείνο το χρυσό κωνσταντινάτο που άχνιζε στον κόρφο του και στον κόρφο του κόσμου).

Γιάννης Ρίτσος

Η 11η Δεκεμβρίου 1955 κι ο Γρηγόρης Αυξεντίου

Του Λάζαρου Μαύρου

ΚΥΡΙΑΚΗ 11η Δεκεμβρίου 1955, στον όγδοο μήνα της ένοπλης δράσης της, η Ε.Ο.Κ.Α. κινδύνευσε πραγματικά να αποκεφαλιστεί. Πολυάριθμα βρετανικά στρατεύματα επιχειρούσαν για να κυκλώσουν τα ορεινά της λημέρια στο χωριό Σπήλια, όπου κρυβόταν ο Αρχηγός Διγενής με 12 αντάρτες του, ανάμεσά τους κι ο Γρηγόρης Αυξεντίου.

ΤΟ ΨΥΧΡΑΙΜΟ και πειθαρχημένο σχέδιο διαφυγής του Αρχηγού και των ανταρτών του, σε συνδυασμό με τον πανέξυπνο ελιγμό αντιπερισπασμού που εφήρμοσε ο Αυξεντίου, αφ’ ενός διέσωσε την Ε.Ο.Κ.Α. κι αφετέρου προκάλεσε δυσανάλογες απώλειες στον βρετανικό στρατό. 

Ο ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ ήταν και ο μόνος με στρατιωτική εκπαίδευση αντάρτης της Ε.Ο.Κ.Α. και εκπαιδευτής των ανταρτών της. Είχε υπηρετήσει εθελοντικά επί τρία χρόνια στον Ελληνικό Στρατό από το 1949. Εκπαιδεύτηκε στην Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Σύρου με Α.Σ.Μ. 3095, υπηρέτησε στο 613 Τάγμα Πεζικού και από τον Οκτώβριο του 1950 ονομάσθηκε Έφεδρος Ανθυπολοχαγός στο 132 Σύνταγμα Προκαλύψεως, απ’ το οποίο απολύθηκε τον Νοέμβριο του 1952.

Θυμόμαστε τον Αυξεντίου, απορρίπτουμε τον Ακιντζί

Του Κωνσταντίνου Χολέβα*

Στις 3 Μαρτίου 1957 ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Σταυραετός του Μαχαιρά, έπεσε μαχόμενος μόνος εναντίον ισχυρής δυνάμεως Βρετανών καταδρομέων. Αγωνίσθηκε για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και υπήρξε ο υπαρχηγός του Γεωργίου Γρίβα-Διγενή στην ΕΟΚΑ του 1955-59. Φέτος συμπληρώνονται 60 ακριβώς χρόνια από τη θυσία του και το παράδειγμά του ας είναι δίδαγμα ες αεί για κάθε Έλληνα.

Ο Γρηγόρης γεννήθηκε στη Λύση Αμμοχώστου που σήμερα κατέχεται από τον Αττίλα. Στο Λύκειο Αμμοχώστου είχε παίξει ως μαθητής τον ρόλο του Εθνομάρτυρος Αρχιεπισκόπου Κυπριανού σε θεατρική παράσταση βασισμένη στο ποίημα του Βασίλη Μιχαηλίδη για την 9^η Ιουλίου 1821. Αργότερα, όταν κρυβόταν στη Μονή Μαχαιρά ντυμένος καλόγερος για να μην τον βρουν οι Άγγλοι, απήγγειλε στον Ηγούμενο της Μονής Ειρηναίο στίχους από αυτό το θαυμάσιο ποίημα του Κύπριου βάρδου Βασίλη Μιχαηλίδη.

Γρηγόρης Αυξεντίου Μάχη Μαχαιρά 3/3/1957 - ΕΟΚΑ 1955-1959

Οι ηρωικοί γονείς του Γρηγόρη Αυξεντίου (τα συγκλονιστικά λόγια αμέσως μετά τον θάνατό του)

Συμπληρώνονται σήμερα, 3 Μαρτίου, 60 χρόνια από την αυτοθυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου. Από το ολοκαύτωμα του Σταυραετού του Μαχαιρά.

Πέραν από τον αδιαμφισβήτητο ηρωισμό του ιδίου, ο οποίος αφού υπέδειξε στους συναγωνιστές του να βγουν από το κρησφύγετο λέγοντάς τους ότι ο ίδιος πρέπει να πεθάνει και φώναξε τελικά το ηρωικό «Μολών Λαβέ», μια ακόμα συγκινητική πτυχή της θυσίας του ήρωα συναντάται σαφώς στη μεγαλοψυχία των γονιών του.

Τόσο ο πατέρας του, Πιερής, όσο και η μάνα του, Αντωνού, μετά τον θάνατό του, φανέρωσαν με τον πλέον δυνατό τρόπο τι σημαίνει να έχεις ιδανικά και μεγάλη ψυχή.

Ένα γράμμα στον Γληόρη Αυξεντίου: Εσύ πέθανες για την Κύπρο, τώρα συζητούν να την μοιράσουν

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης στα αποκαλυπτήρια προτομής του ήρωα της ΕΟΚΑ 1955-1959 Γρηγόρη Αυξεντίου στο Πλατύ Αγλαντζιάς. Φωτογραφία ΣΤ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Διάβασα σήμερα στον τοίχο της Μαρίας Ιωάννου από την Λεμεσό:

Γράμμα στον Γληόρη (Αυξεντίου)…
Γληόρη, οι Τούρκοι χθες μας έδωσαν χάρτη. Τι χάρτη; Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω! Τι να σου πω και πως να σου εξηγήσω! Έγιναν πολλά  … πάρα πολλά από τότε. Καταρχάς να σου πω ότι δεν καταφέραμε να ενώσουμε την Κύπρο με την Ελλάδα. Όχι μόνο δεν τα καταφέραμε αλλά, μας πήραν και τη μισή το 1974 … Νιώθω ντροπή που στα λέω όμως, αυτή είναι η αλήθεια. Η Ένωση για την οποία κάηκες ζωντανός στον Μαχαιρά,  δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Το 1960 μας επέβαλαν ένα κράτος, την Κυπριακή Δημοκρατία. Έχουμε και σημαία δική μας Γληόρη.

Αντάρτες στη συνείδηση

Του Ανδρέα Γεωργιάδη

Λάβετε φάγετε, τούτο εστί το σώμα και το αίμα μου,το σώμα και το αίμα του Γρηγόρη Αυξεντίου,ενός φτωχόπαιδου 29 χρονώ απ’ το χωριό Λύση,οδηγού ταξί το επάγγελμα,που ’μαθε στη μεγάλη σχολή Του Αγώνατόσα μόνο γράμματαόσα να γράφουν τη λέξη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ…

«Αποχαιρετισμός», Γιάννης Ρίτσος

Φέτος συμπληρώνονται 59 χρόνια από την ηρωική θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου, υπαρχηγού της ΕΟΚΑ, που στο κρησφύγετό του στα όρη του Μαχαιρά, καταδιωκόμενος από τους Βρετανούς αποικιοκράτες, έπειτα από προδοσία ενός σύγχρονου Εφιάλτη, πολέμησε σαν νέος Λεωνίδας και τελικά μαρτύρησε, καθιστώντας εαυτόν ένοικο του Πάνθεου των Ελλήνων ηρώων, από την αρχαιότητα μέχρι τις ημέρες μας, από τον βασιλιά Λεωνίδα, τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον Μάρκο Μπότσαρη και την Μπουμπουλίνα…

Ο Σταυραετός του Μαχαιρά (ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ)

ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΜΑΧΕΣ, ΜΕ ΑΓΓΛΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΝΕΚΡΟΙ ΑΠΟ ΠΥΡΑ ΤΟΥ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ (ΑΠΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ).

Ξύπνα Γληόρη

Γρηγόρης Αυξεντίου: Η παγκόσμια μορφή του Αντιιμπεριαλιστικού αγώνα

Η συγκλονιστική αφήγηση του Ρίτσου στον Αποχαιρετισμό  δε μπορεί να περιγραφεί. Ο Αποχαιρετισμός που ολοκληρώθηκε 10

ημέρες μετά το θάνατο του Γρηγορίου Αυξεντίου. Ένας από τους τελευταίους μαχητές της ελευθερίας. Αυτούς που οι σκοταδιστές Μουλάδες θέλουν να θάψουν βαθιά για να μη φαίνεται το Φως. Λίγα λόγια για τον ήρωα από το Εγκόλπιο:

Κυριακή 3 Μαρτίου 1957. Ήταν 28 χρόνων… 

Ο θρυλικός τομεάρχης της ΕΟΚΑ, ο αϊτός του Μαχαιρά. Από την κατεχόμενη σήμερα Λύση της επαρχίας Αμμοχώστου. Από τα εφηβικά του χρόνια, εκδηλώνει με τη μαθητική του δράση την παθολογική του αγάπη προς την Ελλάδα, αφήνοντας να διαφανεί από τότε τι θα επακολουθούσε. Στα 21 του, βρίσκεται στην Αθήνα και δίνει εξετάσεις στη σχολή Ευελπίδων, χωρίς επιτυχία. Μπαίνει τότε, στη σχολή εφέδρων αξιωματικών της Κορίνθου, αποφοιτεί και υπηρετεί ως ανθυπολοχαγός στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Το 1952, γυρίζει πίσω στο νησί. Μυείται στην ΕΟΚΑ και με το ξέσπασμα του αγώνα, παίρνει τα όπλα από τους πρώτους. Την 1η Απριλίου 1955, επιτίθεται με ομάδα κρούσης, στις πετρελαιοαποθήκες της αγγλικής βάσης Δεκέλειας. Συνεχίζει την ένοπλη δράση του, γινόμενος το δεξί χέρι του Γ.Γρίβα – Διγενή. Διωκόμενος από τους Άγγλους, κρύβεται σε βουνά και μοναστήρια. Σ’ ένα από αυτά, την Αχειροποίητο (στην περιοχή του Πενταδάκτυλου), νυμφεύεται κάτω από μυθιστορηματικές συνθήκες την ως τότε μνηστή του Βασιλεία Παναγή, τον Ιούνιο του 1955. Χτυπά διαρκώς αγγλικούς στόχους στις βορινές, αλλά και τις νότιες πλαγιές του Πενταδακτύλου.

Αποχαιρετισμός στον Άγιο του Ελληνισμού, Γρηγόρη Αυξεντίου.

Ενα γράμμα του Γρηγόρη Αυξεντίου με παραλήπτη τον Έλληνα του σήμερα

Στις 15 Ιανουαρίου 1950 στην Κύπρο συνέβαινε ένα γεγονός μεγάλης ιστορικής σημασίας. Ύστερα από πολλές και μάταιες προσπάθειες των Κυπρίων να πετύχουν την απόδοση του νησιού τους στην Ελλάδα, η Εθναρχούσα Εκκλησία αποφάσισε να κάμει το Ενωτικό Δημοψήφισμα. Τη μέρα αυτή οι Κύπριοι πήγαν, μέσα σε θύελλα εθνικού ενθουσιασμού,στις εκκλησιές και έβαλαν την υπογραφή τους κάτω από το Αξιούμεν Ένωσιν της Κύπρου με την Ελλάδα. Συνολικά 95,7%ψήφισαν για την Ένωση, παρά τα αυστηρά και εκβιαστικά μέτρα που είχαν πάρει οι Άγγλοι και παρά το ότι πολλοί παρεμποδίστηκαν να ψηφίσουν. Ακόμα και Τουρκοκύπριοι πήγαν κι αυτοί κι υπόγραψαν τον κοινό πόθο!

Δεν ξεχνὠ

Του Βάσου Φτωχόπουλου

Κάθε χρόνο, στην επέτειο της θυσίας του Γρηγόρη Αυξεντίου, θα έπρεπε χίλιοι από εμάς, γονατιστοί, να πηγαίναμε στον Μαχαιρά για να ολοκληρώσουμε το τάμα μας, να ανάψουμε ένα κεράκι στο μοναστήρι και να ζητήσουμε συγγνώμη που δεν καταφέραμε να κρατήσουμε αυτόν τον τόπο ελληνικό. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Τώρα, μάλιστα, χιλιάδες ρεβανσιστές του ΝΑΙ του 2004 ακονίζουν τα μαχαίρια για τη μεγάλη σφαγή. Θέλουν να πάρουν το αίμα τους πίσω, ωσάν και το ΟΧΙ του 2004 πήρε το φαΐ από το στόμα των παιδιών τους.

Όλα δείχνουν πως δέκα χρόνια μετά το ΟΧΙ, ο κόσμος της Κύπρου είναι έτοιμος για το μεγάλο ΝΑΙ. Είναι έτοιμος να τα δώσει όλα και να φτιάξει τη διζωνική ομοσπονδία των ονείρων του. Όλα δείχνουν πως σε λίγους μήνες δεν θα υπάρχει πια Κυπριακό, πως το πρόβλημα θα λυθεί και όλοι θα ζήσουν μαζί ευτυχισμένοι και αρμονικά συναδελφωμένοι. Οι ρεβανσιστές ετοιμάζουν από τώρα τα μεγάλα δικοινοτικά και τρικοινοτικά πάρτυ. Οι τρεις δημοκρατίες, συν οι άλλες δύο των κυρίαρχων βάσεων, θα έχουν πολλά να γιορτάσουν. Μπορεί όντως και να τα καταφέρουν, μπορεί οι Κύπριοι να μην έχουν πια άλλες αντιστάσεις, μπορεί και να αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν και να ζήσουν ξανά ως Φοίνικες και φραγκολεβαντίνοι. Μπορεί και να αποφάσισαν να τουρκέψουν και να αλλαξοπιστήσουν.

3 Μάρτη 1957... Γ. Αυξεντίου: Θα μάθετε και πως πεθαίνουν οι Έλληνες...

Σαν σήμερα: η θυσία του Αυξεντίου

Ανάρτηση από: http://geromorias.blogspot.gr