Ο Τσε ο Άρης και η πατρίδα

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Κάποιοι συμπαθείς φίλοι αναρωτιούνται τι είναι αυτό που έχει κάνει δύο κομμουνιστές όπως ο Άρης Βελουχιώτης και ο Τσε Γκεβάρα, να είναι αγαπητοί στα μη κομμουνιστικά λαϊκά στρώματα.

Κάποιοι απαντούν:

"Ο αυτοθυσιαστικός αγώνας τους."

Μα δεν ήταν οι μόνοι που είχαν τέτοιο τέλος. Άλλωστε αυτό δεν αλλάζει την ιδεολογία την οποία είχαν. Και αυτό δεν είναι κρυφό.

Κάποιοι άλλοι (απίθανοι τύποι) οικειοποιούμενοι (εντελώς αντιδιαλεκτικά ), σαν να ήταν ιδιόκτητο οικόπεδο του κόμματος τους αυτοί οι μεγάλοι αγωνιστές, ειρωνεύονται όσους δεν ανήκουν σε αυτό, ευτελίζοντας το πανανθρώπινο της ιδεολογίας τους, σε επικοινωνιακό τοτέμ μιας οπαδικής σέχτας.

Μετά χάνονται σε κοινοτοπίες της μαρξιστικής βιβλιογραφίας ή σε αυθαίρετα "μονοδιάστατα" συμπεράσματα αποδεχόμενοι χωρίς να το αντιλαμβάνονται το κυρίαρχο αφήγημα του συστήματος,

όπως π.χ. ότι "έγιναν μόδα" ή ότι "ως νεκροί δεν ενοχλούν" κλπ, απομακρυνόμενοι από την ουσία του γεγονότος.

Η μεγάλη διαφορά αυτών των αγωνιστών που έκανε το λαό να τους αγκαλιάσει, πέρα από την όποια χαρισματική προσωπικότητα και ήθος τους, περιγράφεται με μία λέξη: Πατριώτης!

Ο διεθνισμός τους δεν εκφραζόταν με την στείρα και άκαιρη αναγωγή των πάντων στην πανανθρώπινη αλληλέγγυα κομμουνιστική ολοκλήρωση χωρίς κράτος και εξουσία.

Ο διεθνισμός τους πατούσε γερά στην διαδικασία της χειραφέτησης των λαών και την διεκδίκηση αυτού που του στερούσαν οι πατριδοκάπηλοι κεφαλαιοκράτες.

Την πατρίδα!

Την ανάδειξη των καταπιεσμένων σε κυρίαρχη εθνική τάξη!

Κυκλοφορικό σύστημα...

Ο Άρης Βελουχιώτης και ο «υπόκοσμος» της Εφημερίδας των Συντακτών και της πλατείας Κουμουνδούρου.

Του Γ. Σιώζου

Ο τίτλος αυτού του κειμένου είναι αδύνατον να συναγωνισθεί, με την αθλιότητα που διέπραξαν οι Γ. Πετρόπουλος, Ν. Χατζηδημητρίου και Γ. Σιούλας.
Μάλιστα ο πρώτος είναι συντάκτης της εφημερίδας, διεκδικεί δε και τον τίτλο του «Ιστορικού».
Αναφέρομαι στο «πόνημά τους», που κυκλοφόρησε ως βιβλίο ένθετο, στην λαϊκή απογευματινή φυλλάδα του ΣΥΡΙΖΑ, στις 11/12/2021.
Τίτλος του, ο Άρης Βελουχιώτης και ο υπόκοσμος.
Ας περάσουμε όμως, κρατώντας την μύτη μας στον οχετό του Λιβε-λογραφήματος.

Κεφάλαιο Α΄

Σεπτέμβρης του 1931. Στην πρώτη σελίδα του «Νέου Ριζοσπάστη» υπό τον τίτλο «Καθεστώς λωποδυτών είστε εσείς», δημοσιεύτηκε άρθρο που έφερε την υπογραφή του συντάκτη του Θανάση Κλάρα, του μετέπειτα Άρη Βελουχιώτη.
Ο οποίος απολογούμενος όχι προς την Αστική τάξη - όπως γράφει - αλλά προς τους εργαζόμενους, ομολογεί:

Ότι καταδικάστηκε για κλοπή το 1924.

Ότι ως έφηβος χαρτόπαιζε, μεθούσε, πιστόλιζε για το τίποτα και τον κάθε τυχόντα μες στα καφενεία.

Δηλώνει όμως, ότι από τότε που ήρθε σε επαφή με τους Κομμουνιστές και εντάχθηκε στο ΚΚΕ περίπου το 1924-25, άλλαξε ζωή και χαρακτήρα. 

Πώς προέκυψε αυτή η ομολογία;

Στις 11 Αυγούστου του 1931 ο «Ριζοσπάστης» κυκλοφόρησε με πη-χυαίους τίτλους, αξιοποιώντας Ρεπορτάζ των εφημερίδων «Βραδυνή», «Πρωΐα», «Ελεύθερος Άνθρωπος», «Ελληνική», «Καθημερινή» κ.λ.π. γράφοντας τα εξής:

Επέτειος αναγνώρισης Εθνικής Αντίστασης

Αποκυρήχθηκε και διαγράφηκε από το κόμμα ως "προδότης κι εθνικιστής"...

«Αν ζήσει κανένας σας να θυμάται τα λόγια αυτά. Οι Εγγλέζοι θα σας σφάξουν όλους σαν αρνιά, εγώ στα χέρια τους δε θα πέσω, γιατί τα βουνά με ξέρουν. Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα δε θα με ιδούνε ζωντανό στα χέρια τους. Αυτό θέλω να το θυμάστε αν κανένας σας ζήσει.»

Άρης Βελουχιώτης

Βάρκιζα... το μεγάλο έγκλημα της ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ...

Ο Τσε ο Άρης και η πατρίδα

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Κάποιοι συμπαθείς φίλοι αναρωτιούνται τι είναι αυτό που έχει κάνει δύο κομμουνιστές όπως ο Άρης Βελουχιώτης και ο Τσε Γκεβάρα, να είναι αγαπητοί στα μη κομμουνιστικά λαϊκά στρώματα.
Κάποιοι απαντούν:
"Ο αυτοθυσιαστικός αγώνας τους."
Μα δεν ήταν οι μόνοι που είχαν τέτοιο τέλος. Άλλωστε αυτό δεν αλλάζει την ιδεολογία την οποία είχαν. Και αυτό δεν είναι κρυφό.

Κάποιοι άλλοι (απίθανοι τύποι) οικειοποιούμενοι (εντελώς αντιδιαλεκτικά ), σαν να ήταν ιδιόκτητο οικόπεδο του κόμματος τους αυτοί οι μεγάλοι  αγωνιστές, ειρωνεύονται όσους δεν ανήκουν σε αυτό, ευτελίζοντας το πανανθρώπινο της ιδεολογίας τους, σε οπαδική σέχτα.

Μετά χάνονται σε κοινοτοπίες της μαρξιστικής βιβλιογραφίας ή σε αυθαίρετα "μονοδιάστατα" συμπεράσματα αποδεχόμενοι χωρίς να το αντιλαμβάνονται το κυρίαρχο αφήγημα του συστήματος,
όπως π.χ. ότι "έγιναν μόδα"  ή ότι "ως νεκροί δεν ενοχλούν" κλπ, απομακρυνόμενοι από την ουσία του γεγονότος.

Η μεγάλη διαφορά αυτών των αγωνιστών που έκανε το λαό να τους αγκαλιάσει, πέρα από την όποια χαρισματική προσωπικότητα και ήθος τους, περιγράφεται με μία λέξη: Πατριώτης!

Σαν σήμερα πεθαίνει ...

28 Οκτώβρη 2019... η απάντηση στο δουλικό σύστημα "αριστεράς" και δεξιάς, για την Εθνική Κυριαρχία!

"Πότε ακούστηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας να πραγματοποιείται η απελευθέρωση μέσω της μπαγαποντιάς; Ποτέ. Η λευτεριά δεν κερδίζεται με ξόρκια, αλλά με αγώνες και θύματα!

Μα κι αν το θέλαμε, δεν είχαμε αυτό το δικαίωμα. Το δικαίωμα δηλαδή να κηλιδώσουμε την ιστορία της πατρίδας μας. Αυτό θα ήτανε ασέβεια στη μνήμη των ηρωικών μας προγόνων..."

Σήμερα η απάντηση είναι μπροστά μας και μας προκαλεί...

Είναι ο ιστορικός λόγος του Πρωτοκαπετάνιου στη Λαμία (22 Οκτώβρη 1944):

ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ

Στις 19 Οκτωβρίου απελευθερώνεται η Λαμία. Δυνάμεις του ΕΛΑΣ, αντιπροσωπεία της ΠΕΕΑ και του ΕΑΜ, καταφτάνουν στην πόλη. Στις 29 Οκτωβρίου και με αφορμή την επέτειο του ΟΧΙ, συγκαλείται στην...

πλατεία Ελευθερίας της πόλης, πανηγυρική συγκέντρωση του ΕΑΜ με παμφθιωτική λαϊκή παρουσία. Ο Άρης εκφωνεί από το περίφημο μπαλκόνι τον παρακάτω λόγο.

Γιατί αγωνίστηκα

Αδέλφια, Έλληνες και Ελληνίδες της Λαμίας και της περιοχής της!
Από μέρους του Γενικού Στρατηγείου του Ε.Λ.Α.Σ, σας φέρω τους πιο θερμούς χαιρετισμούς.
Όπως βλέπετε, πρόκειται «να βγάλω λόγο». Μα ο λόγος μου αυτός δεν θα μοιάζει καθόλου με τους λόγους που γνωρίσατε μέχρι σήμερα. Δεν πρόκειται να σας υποσχεθώ ούτε πως θα σας φτιάξω γεφύρια ή ποτάμια, όπως σας υποσχόντουσαν πως θα σας φέρουν οι παλιοί κομματάρχες. Ούτε και θα σας τάξω λαγούς με πετραχήλια. Δεν επιδιώκω ν' αποσπάσω επαίνους για τη ρητορική μου δεινότητα. Επιδιώκω απλώς ν' ακούσετε αυτά που θα σας πω. Προσέξτε. Θ' αρχίσω σαν τα παραμύθια:

Κάπου στη Ρούμελη λένε πως ζεις ακόμα...

Ιστορική φωτογραφία: Ο Άρης Βελουχιώτης και ο διοικητής του ΕΛΑΣ Στρατηγός Στέφανος Σαράφης τον Δεκέμβριο του '44

Στη φωτογραφία απεικονίζονται ο διοικητής του ΕΛΑΣ Στρατηγός Στέφανος Σαράφης και ο Άρης Βελουχιώτης.

Τραβήχτηκε στα Ιωάννινα τον Δεκέμβριο του 1944 και προέρχεται από το αρχείο του ΚΚΕ. 

Επιχρωματίστηκε από τον γραφίστα Χρήστο Καπλάνη, ο οποίος τη δημοσίευσε στην ομάδα του στο Facebook Past in color - Χρώμα στο παρελθόν. 

Οι δύο ισχυροί άντρες του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ) είχαν σταλεί κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών στην Ήπειρο προκειμένου να διαλύσουν τις δυνάμεις του ΕΔΕΣ.

Ο Άρης δεν χρειάζεται αποκατάσταση, ο Περισσός την είχε ανάγκη

Του Μπάμπη Συριόπουλου

Το ΚΚΕ, στο πλαίσιο της πρόσφατης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψής του για το Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ – περίοδος 1918-1949 προχώρησε στην «κομματική αποκατάσταση» του Άρη Βελουχιώτη, μετά την «πολιτική αποκατάστασή» του στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη στις 16 Ιούλη του 2011. Τι εκφράζει αυτή η απόφαση;

Η τότε απόφαση, 66 χρόνια μετά το θάνατό του, θεωρούσε ότι ο Άρης «είχε δίκιο ως προς την εκτίμηση που έκανε για τη συμφωνία της Βάρκιζας». Ωστόσο, συνέχιζε η απόφαση, αυτή η ορθή διαφωνία του «δεν δικαιώνει τη στάση του απέναντι στη συλλογική θέση του Κόμματος και την παραβίαση από αυτόν της κομματικής πειθαρχίας», ενώ «η στάση αυτή, που αποτέλεσε ρήξη με τη θεμελιώδη αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, δεν καθιστά δυνατή τη μετά θάνατο αποκατάσταση της κομματικής του ιδιότητας».

Το ΚΚΕ σήμερα -73 χρόνια μετά το θάνατο του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ- θεωρεί ότι «η συλλογική λειτουργία των καθοδηγητικών οργάνων (ΠΓ και ΚΕ) ήταν ανεπαρκής» κατά τη διάρκεια της κατοχής καθώς και μετά την απελευθέρωση, το Δεκέμβρη και τη συμφωνία της Βάρκιζας, οπότε «δίχως να δικαιώνεται η απειθαρχία του», «η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ αποφασίζει να αποκατασταθεί  ολόπλευρα  ο Άρης Βελουχιώτης». Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι αν χρειάζεται αποκατάσταση αυτός που πρωτοστάτησε στην ένοπλη πάλη του λαού μας απέναντι στην τριπλή κατοχή από τον Φλεβάρη του 1942, αυτός που έγινε ψυχή και σύμβολο του αντάρτικου στη Ρούμελη και σ’ όλη τη χώρα, αυτός που αρνήθηκε να παραδώσει  τα όπλα μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, αυτός που καταδιώχθηκε ανελέητα από το μεταβαρκιζιανό κράτος των δοσίλογων της Δεξιάς και αυτοκτόνησε για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού στις 15 Ιουνίου 1945;

Άρης Βελουχιώτης (βίντεο)

Μεσούντα. Ιούνιος 1945.

Ο Σταυραετός της Εθνικής Αντίστασης χαιρετά για τελευταία φόρα τα βουνά της Ρούμελης. 

Ο Πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ δίνει την τελευταία μάχη μπαίνοντας νικητής στο πάνθεον της Ιστορίας.  

Ο Άρης μιλάει στη «Σύσκεψη της Καισαριανής» για την ανάγκη του ένοπλου αγώνα

«Την ιστορία δεν την δημιουργούν οι "ημίθεοι", αλλά οι πρωτοπόρες δυνάμεις του Εθνους. Ο ίδιος ο λαός. -- Ακόμα και τα καρυοφύλλια των προγόνων μας του Εικοσιένα θα ξεθάψουμε».

Από τα σημαντικότερα ίσως γεγονότα των πρώτων ημερών της γερμανικής κατοχής είναι η πραγματοποίηση σύσκεψης, την Πέμπτη 15 Μάη 1941, στις ανατολικές συνοικίες της Αθήνας, που την συγκάλεσε ο Θανάσης Κλάρας (Άρης Βελουχιώτης). Η σύσκεψη έγινε στη δεξιά όχθη του Ηριδανού – που οι μικρασιάτες πρόσφυγες, πρώτοι κάτοικοι της Καισαριανής, τον ονόμαζαν Ντερέ (ρέμα), στο άλσος των Κουπονίων, ανάμεσα στη Καισαριανή και τα Ιλίσια. Σ’ αυτή τη σύσκεψη, γνωστή σαν «Σύσκεψη της Καισαριανής», ο Αρης μίλησε για πρώτη φορά σχετικά με τη δυνατότητα και την αναγκαιότητα ένοπλου αγώνα κατά των κατακτητών.

Ας μη χαίρονται τα εγγόνια του Αδόλφου... Απόγονοι του Αρη υπάρχουν ..

Της Τ. Γ.

Στα χρόνια που τα κάθε είδους "αριστερά" και δεξιά Κουρέλια, αυτοεξευτελίζονται σε εξουσιαστικούς αγώνες, οι ήρωες φοβίζουν ακόμα και νεκροί...
Αγνωστοι βεβήλωσαν και αφαίρεσαν την προτομή του Αρη Βελουχιώτη  από την Μάντρα του Μπλόκου της Κοκκινιάς την Κυριακή το βράδυ.
Σαφώς, οι ίδιοι "άγνωστοι" που επιτίθενται σε κοινωνικούς χώρους και ζωγραφίζουν σβάστικες, αυτά τα θρασύδειλα φασιστοειδή που τραμπουκίζουν σε μετανάστες και μάνες δολοφονημένων, πιστεύοντας πως τιμωρία γι αυτούς δεν θα υπάρξει. Λεκτικά  θα καταδικάζουν οι κατέχοντες, στην πράξη όμως θα σφυρίζουν αδιάφορα... 

Απ’ τ’ αριστερά. Για την Πατρίδα!

Σε απάντηση αυτών που προσπαθούν να παραπλανήσουν το λαό παραποιώντας τα λεγόμενα των διαφόρων θεωρητικών και κρύβοντας την αλήθεια. Η μελέτη τους και η αντίληψή τους για την ιστορία και τα επαναστατικά κινήματα φτάνει τόσο μακριά, ώστε ταυτίζουν χωρίς δεύτερη σκέψη τον πατριωτισμό με το φασισμό, συμπεριφερόμενοι φασιστικά στη θέα και μόνο της Ελληνικής σημαίας, με τραγικό αποτέλεσμα να καταφέρουν να απομακρύνουν τόσον απλό κόσμο από το κίνημα, και να τον ρίξουν στην αγκαλιά της Χ.Α.

  

“Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν επιφέρει στις συνειδήσεις μια μεταβολή που δημιουργεί νέα αδελφική στάση, τόσο πάνω στον ατομικό χώρο μέσα στην κοινωνία που οικοδομεί ή που έχει οικοδομήσει το σοσιαλισμό, όσο και στον παγκόσμιο χώρο, για όλους που υποφέρουν από την ιμπεριαλιστική καταπίεση“

(Ε. Τσεγκεβάρα. Ομιλία στο Αλγέρι – 1965)

Η συμφωνία της Βάρκιζας και η διαφωνία του Αρη Βελουχιώτη

Της Βασιλική Λάζου, Διδάκτορας Ιστορίας Παντείου Πανεπιστημίου - Hot Doc History

"Στη μεγάλη πλατεία (των Τρικάλων) μια άδεια εξέδρα περιμένει την άφιξη της αντιπροσωπείας του ΕΛΑΣ. Μια βιασμένη αισιοδοξία εμψυχώνει τις συζητήσεις αλλά ένα βαρύ προαίσθημα τις σταματά. Οσο περνά η ώρα η ανησυχία διαπερνά το πλήθος. Ο Παρτσαλίδης ανεβαίνει στο βήμα. Αναγκαστήκαμε. Είναι σαν κεραυνός. Το πλήθος βουβαίνεται και μέσα σε τούτη την πνιχτή σιωπή ο Παρτσαλίδης απαριθμεί τους όρους της Συμφωνίας της Βάρκιζας. Οταν τελείωσαν, κάποιος αρχίζει να σιγοτραγουδά τον ύμνο του ΕΛΑΣ, που γενικεύεται από εκατοντάδες στόματα που πνίγονται καθώς τραγουδάνε “Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα”... Υστερα πάλι σιωπή».1

Στις 12 Φεβρουάριου 1945, ύστερα από δεκαήμερες διαπραγματεύσεις, υπογράφτηκε η Συμφωνία της Βάρκιζας, μια συμφωνία που έμελλε να στοιχειώσει την Αριστερά και να σημαδέψει την ιστορία του αριστερού ελληνικού κινήματος. Εκ μέρους του ΕΑΜ τη Συμφωνία υπέγραψαν ο Γιώργης Σιάντος, γενικός γραμματέας του ΚΚΕ και επικεφαλής της αντιπροσωπείας, ο Μήτσος Παρτσαλίδης, γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ, και ο Ηλίας Τσιριμώκος, γενικός γραμματέας της ΕΔΑ.

Ο Άρης απαντάει στους νεοταξίτες της ιμπεριαλιστικής "αριστεράς"... Ήρθε η ώρα να σηκώσει κεφάλι κι ο κλήρος, απέναντι σην υποταγμένη και μνημονιακή ηγεσία της εκκλησίας;

Ο Αρχηγός μας... ο Άρης! (27 Αυγούστου 1905 – 15 Ιούνη 1945)

Σαν σήμερα το 1945, ο "Ριζοσπάστης" δημοσιεύει την αποκήρυξη από το ΚΚΕ του Αρη Βελουχιώτη

Του Γ. Γ. 

Για τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ, τον θρυλικό Αρη Βελουχιώτη του οποίου η προσωπικότητα κέρδιζε τον θαυμασμό ακόμα και των πολιτικών του αντιπάλων (στρατιωτική μεγαλοφυΐα τον θεωρούσε ακόμα και ο Βρετανός σύνδεσμος Κ. Γουντχάουζ), παραθέτουμε αρκετές αναφορές για όλη την ζωή και δράση του.

Μετά την κάθετη διαφωνία του Αρη στην υπογραφή της απαράδεκτης συμφωνίας της Βάρκιζας μεταξύ του ΕΑΜ και της κυβέρνησης Πλαστήρα, ο Βελουχιώτης βρέθηκε σε ένα τρομερό δίλημμα.  Απ’ την μια να υπακούσει στην κομματική πειθαρχία (οι αφόρητες πιέσεις που δέχτηκε από την ηγεσία του ΚΚΕ τον οδήγησαν να υπογράψει μαζί με τον αρχηγό του ΕΛΑΣ, στρατηγό Στέφανο Σαράφη τη διαταγή της αποστράτευσης των ΕΛΑΣιτών στις 16 Φλεβάρη του 1945) και από την άλλη να μην προδώσει τα πιστεύω του.

Τα είπε όλα!

Του Νίκου Μπογιόπουλου

«Στην αρχή η κυβέρνηση διαβεβαιώνει το γνωστό: Δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα. Στη συνέχεια αρχίζει να υποχωρεί μιλώντας για μέτρα μεν, αλλά ανώδυνα δε. Αργότερα όλοι δηλώνουν αιφνιδιασμένοι, σοκαρισμένοι : “Μα πόσο σκληρή είναι τελικά αυτή η τρόικα”. Τέλος, διακόπτουν για λίγο τις συνομιλίες για να το ξανασκεφτούν. Και τότε αρχίζει το γνωστό σήριαλ της κινδυνολογίας: Τι θα γίνουμε χωρίς αυτούς, τι θα γίνουμε χωρίς τα λεφτά τους, θα μας πετάξουν έξω από την Ευρώπη, δεν θα έχουμε να πληρώσουμε συντάξεις, θα καταστραφούμε. 

Και που καταλήγει σχεδόν πάντα αυτό το χιλιοπαιγμένο σήριαλ της δραματοποίησης και της κατατρομοκράτησης του ελληνικού λαού; Στο γνωστό τέλος της άτακτης υποχώρησης, της αυτογελοιοποίησης και της παράδοσης. Που αμέσως όμως μετά βαφτίζεται στάση ευθύνης, θυσία για να σωθεί η χώρα. Mε τον ίδιο πάντα δραματικό τρόπο: Αποδεχόμενοι κι άλλα σκληρά μέτρα σε μια κοινωνία γονατισμένη, σε μια χώρα και οικονομία λεηλατημένη, σε ένα λαό εξευτελισμένο. Εξευτελισμένο από τα διαρκή πειράματα της νεοφιλελεύθερης αναλγησίας στις πλάτες του, αλλά και από τη συνεχή κοροϊδία, από το ψέμα, τις πλαστές υποσχέσεις που κάθε λίγο του προσφέρουν αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή και τώρα θέλουν για άλλη μια φορά να παριστάνουν τους διασώστες».

Η αγάπη για την πατρίδα