Ενταξιακή εκπαίδευση στην Ελληνική Ανθρωπιστική Παιδεία - Συζήτηση για την Αντιγόνη και τις έμφυλες ταυτότητες

Του Γρηγόρη Κλαδούχου

 Διαβάζω σε Συριζαίικη ιστοσελίδα για την αντιμετώπιση της ομοφοβίας και τρανσοφοβίας. Κείμενο της κ. Δήμητρας Κογκίδου, καθηγήτριας και προέδρου της Επιτροπής Φύλου και Ισότητας στο ΑΠΘ. 

 Γράφει ότι δεν έχει γίνει "καμιά προσπάθεια χάραξης αντισεξιστικής πολιτικής".
Επειδή χρη λέγειν και πράττειν τα καίρια, αλλά και κάνοντας αποδεκτό ένα πληθυντικό αριθμό τομέων πράξης: ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Πριν δύο χρόνια το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Β. Κατριβάνου με προβολή κεντρικότητας στην Αυγή έγραφε κείμενο με τίτλο "διδάσκεται ο αντιφασισμός;". 

 Από το να διδάσκουμε εναντίον του κακού, καλό είναι να διδάσκουμε το καλό. Η εκπαίδευση δεν είναι αντι-αμάθεια. Δεν είναι μάθημα αντιύβρεως, αντιαμαρτίας. Έχει θετικό ανθρωπιστικό πρόσημο. Είναι το ιστορικό δημοκρατικό κεκτημένο της ισότητας-ταυτότητας.  Πολλά μπορούν να μας δώσουν ακόμα και ο Επιτάφειος του Περικλή και η Αντιγόνη.

Για την «Αντιγόνη» και τον «Επιτάφιο»

ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ ΤΗΣ «ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ» & ΤΟΥ «ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΕΑ ΥΛΗ

Του Δήμου Αβδελιώτη

H «AΝΤΙΓΟΝΗ», εκπροσωπεί – σε σχέση με τα αντίστοιχα ανδρικά πρότυπα –  την αγαπητική δύναμη και την απλότητα της γυναικείας φύσης, προστατευτικής και αδιάλλακτης στην τήρηση του φυσικού, συμπαντικού και οντολογικού νόμου. Ούτε ο θάνατος αλλά ούτε και  ο έρωτας μπορεί να την ανακόψει μπροστά στην τέλεση του καθήκοντός της: να αποδώσει τιμή και σεβασμό στο ταπεινωμένο και ανυπεράσπιστο νεκρό ανθρώπινο σώμα, προσδίνοντας έτσι μοναδική αξία, όχι απλά στο καλλιτεχνικής φύσεως επίτευγμα, αλλά στην ιδέα της ελευθερίας της βούλησης  που δίνει νόημα και ένθεη ταυτότητα στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Ο «ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ» του Περικλή, επίσης,  είναι το πιο σημαντικό ιστορικό ντοκουμέντο στην παγκόσμια πολιτική και πολιτισμική ιστορία, για το πώς διατυπώνεται  με καθαρότητα ο λογικός ιστός και ορισμός, του τι ακριβώς σημαίνει Δημοκρατία.

Συλλογή Υπογραφών – Όχι στην κατάργηση της Αντιγόνης ως υποχρεωτικού μαθήματος (Β΄ Λυκείου)

Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο ζητάμε από το Υπουργείο Παιδείας να μην υιοθετήσει και να μην προχωρήσει στην υλοποίηση της πρότασης του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, έτσι όπως αυτή δημοσιεύτηκε στον τύπο (http://www.avgi.gr/article/10839/7814860/apokleistiko-to-neo-polykladiko-lykeio-ton-epilogon) με βάση την οποία το μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών στην Β΄ Λυκείου όπου διδάσκεται η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή θα είναι πλέον μάθημα επιλογής και επομένως θα το διδάσκεται ένας μικρός αριθμός μαθητών.

Αναζητώντας το φύλο της Αντιγόνης

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου 

Μετά τον θρίαμβο που κατήγαγε το υπουργείο Παιδείας κατά του «Επιταφίου» (Thucydides in History of the Peloponnesian War, Book II, Vth cent. BC) προετοιμάζεται μία ακόμη νίκη. Αυτήν τη φορά, αντίπαλος είναι η «Αντιγόνη» (Sophocles c. 483-82 BC). Ας μου συγχωρεθούν οι αναφορές αγγλιστί, διεπίστωσα όμως, μετά την επίσκεψη Ομπάμα, ότι για να σεβαστούμε την κλασική μας κληρονομιά καλό είναι να ακούμε κάποιον να μιλάει γι’ αυτήν στα αγγλικά. Την πρόταση για κατάργηση της διδασκαλίας της «Αντιγόνης» στη Β΄ Λυκείου την κάνει το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Την πληροφορήθηκα από την καταγγελία που κοινοποίησε ο Σύλλογος Φιλολόγων Αργολίδας.

Για το άσυλο στους Τούρκους αξιωματικούς

S.L.W. Norblin de la Gourdaine, Η Αντιγόνη συλλαμβάνεται, ενώ ρίχνει χώμα στον νεκρό Πολυνείκη. 1825. Ελαιογραφία. Παρίσι, Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών.

Του Κώστα Σαμάντη 

Η Αντιγόνη του Σοφοκλή γράφτηκε το 441 π.Χ. και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες των αρχαίων τραγωδιών. Σε αυτήν παρακολουθούμε την αντιπαράθεση ανάμεσα στον Κρέοντα και την Αντιγόνη αναφορικά με την ταφή ή όχι του πτώματος του Πολυνείκη. Ο Πολυνείκης, αδελφός της Αντιγόνης και γιός του Οιδίποδα, έχει διοργανώσει εκστρατεία κατά της πατρίδας του (ένα είδος πραξικοπήματος δηλαδή) συμμαχώντας με τους εχθρούς Αργείους σε μια προσπάθεια να σφετεριστεί την εξουσία. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Κρέοντας: «Αλλά για τον άνθρωπο που είχε ίδιο αίμα / – και λέω τον Πολυνείκη / ήταν εξόριστος και γύρισε / θέλοντας με φωτιά να κατακάψει απ’ άκρη σ’ άκρη / γη πατρική θεούς της χώρας / και τους συμπατριώτες του να σύρει στη σκλαβιά…»*

Η εκστρατεία του είναι το θέμα μιας άλλης τραγωδίας, του Αισχύλου αυτή τη φορά, της Επτά επί Θήβας. Στο Σοφοκλή η Αντιγόνη διεκδικεί την ταφή του αδελφού της ως δικαίωμα στους νόμους θεών και ανθρώπων ενάντια στην απόφαση του Κρέοντα να μην ταφεί το πτώμα του νεκρού ως τιμωρία για την έσχατη προδοσία που διέπραξε.