O ''βολικός'' φασισμός και η συνήθεια
Του Κωστή Μαργιόλη
Από τότε που οι δημοσκοπήσεις των δημοτικών εκλογών «έδιναν» 15% στον Κασιδιάρη προσπαθούσα να φανταστώ πώς θα κυλούσαν οι πρώτες μέρες σε μια πόλη ή έστω μια κοινότητα μετά τη νίκη ενός υποψηφίου της Χρυσής Αυγής. Θα έκανε πογκρόμ στους μετανάστες ή θα έστελνε τους μαθητές κάθε Κυριακή στην εκκλησία; Θα μετονόμαζε μια κεντρική λεωφόρο σε «Ιωάννη Μεταξά» ή θα αποκαθιστούσε τη λατρεία του δωδεκάθεου; Μέχρι να συνθέσω όλες τις φανταστικές, αποτρόπαιες ή φαιδρές, συνέπειες ενός αντίστοιχου αποτελέσματος, ο Μπέος είχε εκλεγεί δήμαρχος Βόλου κι ο Μαρινάκης είχε έδρα στο δημοτικό συμβούλιο του Πειραιά. Δεν επιβεβαιώθηκαν, ευτυχώς, οι χειρότεροι φόβοι μου. Όμως το σενάριο «Υποψήφιος της Χ.Α. πρώτος στο δήμο … του νομού Κορινθίας» δεν ακούγεται πια τόσο παρατραβηγμένο. Τι θα γινόταν λοιπόν;
Ας αφήσουμε για την ώρα τους εφιάλτες. Υπάρχουν ήδη παραδείγματα από την πραγματική ζωή. Στις δημοτικές εκλογές που έγιναν τον περασμένο Μάρτιο στη Γαλλία εκλέχτηκαν 14 δήμαρχοι (σε δήμους ή δημοτικά διαμερίσματα) προερχόμενοι από το Εθνικό Μέτωπο ή από άλλα εθνικιστικά κόμματα. Βέβαια, η Μαρίν Λεπέν δεν θέλει πολλά πάρε-δώσε με τους χρυσαυγίτες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ωστόσο η εκλογή υποψηφίων ενός κόμματος το οποίο προπαγανδίζει ρατσιστικές αντιλήψεις και υποστηρίζει το τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια με την προσθήκη της τάξης και της ασφάλειας προκάλεσε «πολιτικό σεισμό» στη Γαλλία, συγκρίσιμο με αυτόν της εισόδου της Χρυσής Αυγής στη Βουλή το 2012. Έτσι, σε κάποιους από τους γαλλικούς δήμους που βάφτηκαν με βαθύ μπλε τη δεύτερη Κυριακή των εκλογών (μεταξύ των οποίων και το 7ο διαμέρισμα της Μασσαλίας) στήθηκαν «επιτροπές επαγρύπνησης» από κατοίκους που ήθελαν να συγκεντρώσουν τα πεπραγμένα των ακροδεξιών δημάρχων στις πρώτες 100 μέρες της θητείας τους.
