Όσοι έχουμε περάσει από τα ελληνικά πανεπιστήμια, ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι σαν τον Τσιόδρα, δεν είναι κανόνας. Όλοι θυμόμαστε αρκετούς που το κύριο τους ενδιαφέρον εξαντλούταν στις χρηματοδοτήσεις των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, των οποίων τη λάντζα έκαναν πάντα οι φοιτητές.
Θυμόμαστε άλλους που ναρκισσίζονταν από το ύψος της πανεπιστημιακής έδρας με νεαρές φοιτήτριες και άλλους που εντελώς αδιάφοροι, μετά από μικρή ή μεγάλη πορεία στα γράμματα και τις επιστήμες, εξασφάλιζαν τα οικονομικο-κοινωνικά προνόμια του ακαδημαϊκού και περνούσαν από τα αμφιθέατρα όπως οι τουρίστες από την πλατεία Συντάγματος.
Επίσης, όσες νέες και ωραίες έχουμε περάσει από μικρά και μεγάλα ελληνικά νοσοκομεία συνοδεύοντας ηλικιωμένους γονείς ή μικρά παιδιά, σίγουρα θυμόμαστε αρκετούς από τους άρρενες ιατρούς να απλώνουν την σεξιστική τους νοοτροπία στο χώρο, θεωρώντας μας αυτονόητα θύματα της λευκής τους μπλούζας. Το αίσθημα ανωτερότητας πολλών γιατρών δεν εξαντλείται απαραίτητα στις γυναίκες αλλά και στη χρήση του ενικού ακόμη και σε μεγαλύτερους ηλικιακά ασθενείς, που τους μιλούν στον πληθυντικό.
Στη χώρα που καταξίωνε την μικροαστική οικογένεια επί δεκαετίες με ένα πτυχίο Ιατρικής, σε χρυσή κορνίζα στον τοίχο -νομίζω είμαστε σε καλό δρόμο, το ξεπεράσαμε το σύνδρομο – υπήρχαν όμως πάντα εκείνοι που λάτρευαν την επιστήμη για τον άνθρωπο, χωρίς να ενδιαφέρονται για κάδρα και κορνίζες.
