Ο Τσε ο Άρης και η πατρίδα

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Κάποιοι συμπαθείς φίλοι αναρωτιούνται τι είναι αυτό που έχει κάνει δύο κομμουνιστές όπως ο Άρης Βελουχιώτης και ο Τσε Γκεβάρα, να είναι αγαπητοί στα μη κομμουνιστικά λαϊκά στρώματα.

Κάποιοι απαντούν:

"Ο αυτοθυσιαστικός αγώνας τους."

Μα δεν ήταν οι μόνοι που είχαν τέτοιο τέλος. Άλλωστε αυτό δεν αλλάζει την ιδεολογία την οποία είχαν. Και αυτό δεν είναι κρυφό.

Κάποιοι άλλοι (απίθανοι τύποι) οικειοποιούμενοι (εντελώς αντιδιαλεκτικά ), σαν να ήταν ιδιόκτητο οικόπεδο του κόμματος τους αυτοί οι μεγάλοι αγωνιστές, ειρωνεύονται όσους δεν ανήκουν σε αυτό, ευτελίζοντας το πανανθρώπινο της ιδεολογίας τους, σε επικοινωνιακό τοτέμ μιας οπαδικής σέχτας.

Μετά χάνονται σε κοινοτοπίες της μαρξιστικής βιβλιογραφίας ή σε αυθαίρετα "μονοδιάστατα" συμπεράσματα αποδεχόμενοι χωρίς να το αντιλαμβάνονται το κυρίαρχο αφήγημα του συστήματος,

όπως π.χ. ότι "έγιναν μόδα" ή ότι "ως νεκροί δεν ενοχλούν" κλπ, απομακρυνόμενοι από την ουσία του γεγονότος.

Η μεγάλη διαφορά αυτών των αγωνιστών που έκανε το λαό να τους αγκαλιάσει, πέρα από την όποια χαρισματική προσωπικότητα και ήθος τους, περιγράφεται με μία λέξη: Πατριώτης!

Ο διεθνισμός τους δεν εκφραζόταν με την στείρα και άκαιρη αναγωγή των πάντων στην πανανθρώπινη αλληλέγγυα κομμουνιστική ολοκλήρωση χωρίς κράτος και εξουσία.

Ο διεθνισμός τους πατούσε γερά στην διαδικασία της χειραφέτησης των λαών και την διεκδίκηση αυτού που του στερούσαν οι πατριδοκάπηλοι κεφαλαιοκράτες.

Την πατρίδα!

Την ανάδειξη των καταπιεσμένων σε κυρίαρχη εθνική τάξη!

Οι λόγοι που πρέπει να ηττηθεί το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Ζούμε μέσα στην δίνη της μονόπλευρης πληροφόρησης από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης με κυρίαρχη θέση σε αυτήν τα τηλεοπτικά κανάλια και οι... «έγκυροι δημοσιογράφοι τους».

Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού, έχει στον ένα ή το άλλο βαθμό κατανοήσει ότι παίζουν με την νοημοσύνη του. 

Όμως παρ’ όλα αυτά η παραπληροφόρηση στο θέμα του Ρωσο – Νατοϊκού πολέμου σε όλο τον λεγόμενο Δυτικό κόσμο ακολουθεί την γνωστή οδηγία του Γκέμπελς  «Όταν λες και ξαναλές ένα ψέμα, στο τέλος γίνεσαι πιστευτός».

Έτσι ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού και ένα ακόμα μεγαλύτερο των χωρών της Νατοϊκής Δύσης βρίσκεται σε μια σύγχυση και δεν μπορεί να αντιληφθεί τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που συντελούνται στην καθοριστική για τους λαούς του πλανήτη αναμέτρηση της Ρωσίας με το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία.

Το θλιβερό σε αυτήν την υπόθεση είναι ότι πολιτικοί φορείς, κόμματα και οργανώσεις που αυτοχαρακτηρίζονται αντινατοϊκά κρατούν ίσες αποστάσεις σιγοντάροντας ουσιαστικά την δυτική προπαγάνδα.

Οι λόγοι που πρέπει να ηττηθεί το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία είναι άσχετοι με το αν μας αρέσει η όχι ο Πούτιν, άσχετοι με το κοινωνικοπολιτικό σύστημα που υπάρχει στην Ρωσία ή τις ΗΠΑ και τις χώρες στις οποίες ηγείται. (Αυτό είναι κάτι που θα εκτιμήσουν οι λαοί σε δεύτερο χρόνο).

Αν ένα τακτικό πυρηνικό όπλο έπληττε την πλατεία Συντάγματος.

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Η συνθήκες start και new start για τον περιορισμό των στρατηγικών πυρηνικών όπλων μαζικής καταστροφής, άνοιξαν τον δρόμο για ένα νέο είδος πυρηνικών όπλων τα τακτικά πυρηνικά όπλα περιορισμένης ισχύος.

Την αρχή την έκαναν οι ΗΠΑ και ακολούθησε η μετασοβιετική Ρωσία.

Αυτές οι δυο χώρες έχουν στο οπλοστάσιό τους μεγάλο αριθμό τέτοιων όπλων.

Αλλά τί εννοούμε λέγοντας τακτικά πυρηνικά και ποια είναι η διαφορά τους από τα στρατηγικά;

Κατ’ αρχάς όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα πουθενά κάποια επίσημη εγκεκριμένη κλίμακα ισχύος που να προδιαγράφει από που αρχίζουν και που τελειώνουν αυτές οι δυο κατηγορίες όπλων.

Έτσι αυτό που γενικά επικρατεί είναι ότι στα τακτικά πυρηνικά η ισχύς τους μετριέται σε τόνους ενώ στα στρατηγικά μετριέται σε κιλοτόνους και σε μεγατόνους.

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης η βόμβα που έπεσε στο Ναγκασάκι και θεωρείται στρατηγικό όπλο, ήταν ισχύος 20 κιλοτόνων. (Η ισχυρότερη πυρηνική βόμβα της Β. Κορέας αυτήν την στιγμή είναι ισχύος 15 κιλοτόνων).

Η απάτη της ενωμένης Ευρώπης

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Μας εξαπάτησαν και μας πρόδωσαν!
Με το χρέος μετέτρεψαν τις πόλεις σε φυλακές και τα σπίτια μας σε κελιά.
Μέχρι την ώρα που δεν θα μας ανήκουν ούτε κι αυτά.
Με το χρέος κλέβουν την ζωή και την πατρίδα μας και μας γελοιοποιούν πετώντας μας "επιδόματα" ελεημοσύνης.

 
Μα μη σκεφτείς πως τους αρκούν αυτά!
Τα άθλια αυτά ανθρωπόμορφα κτήνη, μας χρεώνουν συλλογικά και για το θάνατο μας.
Κι αυτό το χρέος περνάει στα παιδιά μας.
Έχουν φορτώσει με χρέη κάθε παιδί από την πρώτη μέρα της γέννησης του.

Είναι δημόσιο χρέος λένε.
Κάποιες ξεδιάντροπες το λέγανε και πατριωτικό χρέος!
Κι εσύ τους πιστεύεις αδερφέ!
Συλλογική ευθύνη!
Συλλογική δουλεία!

 
Κληρονομική σκλαβιά!

Και εσύ αδερφέ σκύβεις το κεφάλι και το αποδέχεσαι!
Κι εσύ όλα αυτά τα λες νόμο και κράτος!
Ούτε νόμος ούτε κράτος υπάρχει για αυτούς.

Οι οκτώ θλιβερές παραδοχές του κ. Δένδια στην Τουρκία

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Στην συνάντηση των υπουργών εξωτερικών Ελλάδος και Τουρκίας είδαμε με ενθουσιασμό για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες έναν Έλληνα πολιτικό να «ορθώνει» το ανάστημα του και να «τα χώνει» στον τούρκο ομόλογο του και μάλιστα μέσα στην χώρα του ως φιλοξενούμενος. Αμέσως τα πατριωτικά αντανακλαστικά των Ελλήνων που χρόνια τώρα τρώνε καρπαζιές και δεν μιλάει κανείς, απογειώθηκαν! Έφτασαν μέχρι την Πόλιν και την κόκκινη μηλιά!

Πηχυαίοι τίτλοι για την περήφανη στάση του κ. Δένδια απέναντι στους τούρκους! Ακόμα και η αντιπολίτευση είχε να πει την καλή της κουβέντα. Στον απόηχο αυτών των πανηγυρισμών και επειδή ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, ας δούμε οχτώ παραδοχές που άμεσα ή έμμεσα περνάνε μέσα από τις δηλώσεις του κυρίου Δένδια και που πρέπει να μας βάλουν σε περίσκεψή και προσωπικά τις θεωρώ, το λιγότερο θλιβερές!

Τις παραθέτω αυτούσιες σχολιάζοντας τες απλά, χωρίς περεταίρω ανάλυση για την οικονομία του χώρου και τις αφήνω στην κρίση σας.

1. «Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δεσμεύτηκε για το άνοιγμα ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα, κάτι που έχει γίνει πράξη τον περασμένο Νοέμβριο και θα κάνουμε τα εγκαίνιά του αμέσως μετά την πανδημία».
Παραδέχεται ότι το θέμα του ισλαμικού τεμένους είναι τελειωμένο και αποδέχεται ότι αφορά ελληνοτουρκικό ζήτημα και όχι ζήτημα θρησκευτικής ελευθερίας. Με λίγα λόγια βάζει τον Ερντογάν ως εκφραστή των μουσουλμάνων της Ελλάδας.

Ελληνο-Αιγυπτιακή ΑΟΖ. Επιτυχία ή μια ακόμη εθνική τραγωδία;

ΧΑΡΤΗΣ 1

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Με βάση την συμφωνία Ελλάδας Αιγύπτου για την ΑΟΖ (όπως έχει διαρρεύσει), η εικόνα που σχηματίζεται είναι αυτή που παρουσιάζει ο (ΧΑΡΤΗΣ 1) που σας επισυνάπτω.

Άρα οι Τούρκοι μας κόβουν από την Κύπρο και καβαλάνε την ΑΟΖ νότια της Ρόδου και ολοκληρωτικά του Καστελόριζου!

Προδοσία;

Ίσως... αλλά μισό λεπτό.....

Μισό λεπτό αδέρφια.

Γιατί οι Τούρκοι είναι δυσαρεστημένοι ;

Με βάση τις έρευνες που έχουν γίνει και σύμφωνα με τον χάρτη κοιτασμάτων (ΧΑΡΤΗΣ 2*) που μας παρουσίασε ο dr. Elias Conophagos στην θεματική της ανοιχτής μας συνέλευσης των Νοτίων Προαστίων, για τον ορυκτό πλούτο της χώρας μας, τα σημαντικά κοιτάσματα Ζορ "Zohr", που είναι τα πλέον πολύτιμα και αξιοποιήσιμα βρίσκονται στην Ελληνική ΑΟΖ που είναι Νοτίως της Κρήτης.

Ακούει κανείς;

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Ο τραγικός θάνατος του Βασίλη Μάγγου ως αποτέλεσμα της αστυνομικής βίας που του ασκήθηκε, πέρα όλων των άλλων, αναδεικνύει ένα γεγονός που δεν είναι ορατό στην πρώτη του ανάγνωση.

Αναδεικνύει το γεγονός της κατάρρευσης των θεσμών της αστικής δημοκρατίας.

Και αυτό έγινε με την άδεια ή την ανοχή του ελληνικού λαού.

Νομοθετική, Δικαστική και εκτελεστική εξουσία κυριαρχούνται από το πιο σάπιο και διεστραμμένο κομμάτι της κοινωνίας.

Η εικόνα αστυνομικών να δέρνουν ανυπεράσπιστους ανθρώπους οι οποίοι δεν αντιστέκονται ή προσπαθούν να αποφύγουν τα χτυπήματα (το αυτονόητο δηλαδή), είναι μια συνηθισμένη εικόνα που περνά χωρίς να προκαλεί πλέον εντύπωση!

Κανείς δεν αντιλαμβάνεται πλέον ότι αυτό είναι μια πράξη που αναιρεί τους θεσμούς της δημοκρατίας.

Ο Τσε ο Άρης και η πατρίδα

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Κάποιοι συμπαθείς φίλοι αναρωτιούνται τι είναι αυτό που έχει κάνει δύο κομμουνιστές όπως ο Άρης Βελουχιώτης και ο Τσε Γκεβάρα, να είναι αγαπητοί στα μη κομμουνιστικά λαϊκά στρώματα.
Κάποιοι απαντούν:
"Ο αυτοθυσιαστικός αγώνας τους."
Μα δεν ήταν οι μόνοι που είχαν τέτοιο τέλος. Άλλωστε αυτό δεν αλλάζει την ιδεολογία την οποία είχαν. Και αυτό δεν είναι κρυφό.

Κάποιοι άλλοι (απίθανοι τύποι) οικειοποιούμενοι (εντελώς αντιδιαλεκτικά ), σαν να ήταν ιδιόκτητο οικόπεδο του κόμματος τους αυτοί οι μεγάλοι  αγωνιστές, ειρωνεύονται όσους δεν ανήκουν σε αυτό, ευτελίζοντας το πανανθρώπινο της ιδεολογίας τους, σε οπαδική σέχτα.

Μετά χάνονται σε κοινοτοπίες της μαρξιστικής βιβλιογραφίας ή σε αυθαίρετα "μονοδιάστατα" συμπεράσματα αποδεχόμενοι χωρίς να το αντιλαμβάνονται το κυρίαρχο αφήγημα του συστήματος,
όπως π.χ. ότι "έγιναν μόδα"  ή ότι "ως νεκροί δεν ενοχλούν" κλπ, απομακρυνόμενοι από την ουσία του γεγονότος.

Η μεγάλη διαφορά αυτών των αγωνιστών που έκανε το λαό να τους αγκαλιάσει, πέρα από την όποια χαρισματική προσωπικότητα και ήθος τους, περιγράφεται με μία λέξη: Πατριώτης!

Η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ και η τελική πράξη του ενδοκαπιταλιστικού εμφυλίου

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Το γεγονός της άθλιας και φασιστικού χαρακτήρα δολοφονίας του Τζορτζ Φλόιντ, ήταν άλλο ένα από τα χιλιάδες καταχωρημένα εγκλήματα βίας της αστυνομίας των ΗΠΑ κυρίως σε αφροαμερικάνους αλλά και σε λατινοαμερικάνους και γενικά σε πολίτες των αδύνατων τάξεων της μητρόπολης του καπιταλισμού.

Όμως αποτέλεσε την θρυαλλίδα η οποία σε συνδυασμό με τους χειρισμούς της κυβέρνησης στο θέμα της πανδημίας (με πάνω από 80.000 νεκρούς από τις συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις και 30 εκατομμύρια νέους άνεργους), έβγαλε τον λαό στους δρόμους.

Αυτό που συμβαίνει στις ΗΠΑ αυτήν την ώρα δεν έχει προηγούμενο.
Άσχετα με την κατάληξη του, δεν έχει καμία σχέση με τις συνηθισμένες "στημένες" μιντιακές εξεγέρσεις.

Υπάρχουν διαδηλώσεις και εξεργεσιακή ατμόσφαιρα παντού, σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις στις πολιτείες  Αριζόνα, Καλιφόρνια, Κολοράντο, Φλόριντα, Τζώρτζια, Ιλινόι, Ιντιάνα, Κεντάκι, Μίσιγκαν, Μινεσότα, Μιζούρι, Μέριλαντ, Οχάιο, Νέα Υόρκη, Ορεγκον, Πενσιλβάνια, Νότια Καρολίνα, Τενεσί, Τέξας, Γιούτα, Βιρτζίνια, Ουάσιγκτον, Ουισκόνσιν, Αϊόβα.

Σε πάνω από 400 πόλεις, σύμφωνα με το RT,  εκδηλώνονται ταραχές με συμμετοχή όχι μόνον αφροαμερικανών!

failed state...

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Με την πανδημία να κυριαρχεί στην υφήλιο και την προσοχή μας στραμμένη στην παραφιλολογία των διαφόρων σεναρίων συνωμοσίας, έχουμε αφήσει σε δεύτερη μοίρα το ουσιαστικό ζήτημα της οικονομικής και κοινωνικής επιβίωσης της χώρας μας.

Μετά το lock down και την καραντίνα οι επιπτώσεις και τα επακόλουθα στην Ελλάδα κάθε άλλο παρά αισιόδοξες προβλέπονται.

Η κυβέρνηση παραπλανά τον λαό ως προς το ζοφερό μέλλον που μας ετοιμάζουν.

• Ο ΟΟΣΑ προβλέπει ύφεση μέχρι 30% στην Ελλάδα.
• Η ιταλική UniCredit 18,6% και εκτίναξη του χρέους στο 219%
• Η Morgan Stanley 13,3%
• Η Eurobank 10,6%

Και ο υπουργός οικονομικών της κυβέρνησης κ Χρήστος Σταϊκούρας προβλέπει ύφεση... 3%

Δηλαδή μας δουλεύουν.

Θέλουν να μας πουν πως η κυβέρνηση που είναι το γιουσουφάκι των χρηματαγορών και των διεθνών τοκογλύφων, θα κάνει την έκπληξη και θα ανατρέψει τα προγνωστικά των αφεντάδων της!

Η επανάσταση του… Μήτσου!!!

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Ο Μήτσος που απ' το γραφείο μόλις σχολούσε, πήγαινε και άραζε κατ ευθείαν στον καναπέ περιμένοντας το ριάλιτι μετά το δελτίο των οκτώ.

Ο Μήτσος που τον εξόργιζαν οι διαδηλώσεις, γιατί όσοι κατεβαίναμε στους δρόμους δεν κάναμε "επανάσταση"!

Ο Μήτσος που δηλώνει με μαγκιά πως είναι αναρχικός και κάνει ότι γουστάρει, πετώντας τα σκουπίδια από τον όγδοο όροφο και που η μόνη κοινωνική του δράση είναι το πλύσιμο και το γυάλισμα του αυτοκινήτου του, που ακόμα χρωστάει 15 δόσεις.

Ο Μήτσος που όταν άκουγε φασαρία στον δρόμο, έσβηνε το φως και κοιτούσε κρυφά από τις γρίλιες.

Ο Μήτσος που είχε λιώσει το play station, και είχε συνδρομή στο porn hub.

Ο Μήτσος που είχε άποψη για όλα αλλά δεν είχε ούτε ένα βιβλίο στο σπίτι του.

Δεν μπορώ να ζήσω ηθικά νεκρός

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Οκτώ διάπυρα χρόνια τώρα.

Βαρέθηκα τους σοβαροφανείς, τους φρόνιμους, τους ορθολογιστές και τους διανοητικούς γραφειοκράτες.

Βαρέθηκα τους αερολόγους, τους εμμονικούς, τους ιδεοληπτικούς, τους κάθε λογής θρησκόληπτους.

Βαρέθηκα τις αυθεντίες, τους λογιότατους, τους σπουδαγμένους, τους ακαδημαΐζοντες, τους καλλιγράφους των "σχεδίων", τους..."ακριβολογούντες".

Βαρέθηκα τους ακόλουθους, τους κουτοπόνηρους της προσκολλήσεως, και τους εγωπαθείς πολιτικολογούντες.

Βαρέθηκα τους "χύμα" επαναστάτες, τους "νηπιοδημοκράτες", τους αρχαιοτρελαμένους και τους διεθνοσυμπλεγματικούς "αλυχτάδες".

Μια "άμεση δημοκρατία" για κάθε γούστο!

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Σημεία των καιρών.
Παρακολουθούσα μια συζήτηση (ο θεός να την κάνει) μεταξύ αυτοαποκαλούμενων "αμεσοδημοκρατών".
Επειδή είχαν ανάψει τα αίματα, φώναζαν όλοι μαζί!
Μεταξύ διαφόρων χαρακτηρισμών και κοσμητικών επιθέτων, κατάλαβα ότι ο ένας θεωρούσε άμεση δημοκρατία την Αθηναϊκή, ο άλλος της Ελβετίας (που την έφτιαξε ο Καποδίστριας), και ο τρίτος κάτι έλεγε για ίντερνετ και ψηφιακές πλατφόρμες.
Τελικά υπάρχει μια "άμεση δημοκρατία" για κάθε γούστο!

• Αθηναϊκή αμεσοδημοκρατία, 
• Ελβετική αμεσοδημοκρατία (κάτι σαν το Ελβετικό τυρί), 
• Hi tech αμεσοδημοκρατία με διαδίκτυο και πλατφόρμες,
• κοινοτική αμεσοδημοκρατία σαν τα χωριά της οθωμανοκρατούμενης Ελλάδας (Θα την έλεγα "φολκλόρ" αμεσοδημοκρατία),
• αμεσοδημοκρατία με όστρακα (είναι και σαρακοστιανά), 
• με διαρκείς εθνοσυνελεύσεις (Αντε τώρα να να το μαζέψεις), 
• κληροκρατική αμεσοδημοκρατία (κι ο κλήρος πέφτει στα αγόρια), και καμια πεντακοσαρια χιλιάδες παραλλαγές!

Και το τραγελαφικό είναι ότι ο κάθε ένας θεωρεί την δική του άμεση δημοκρατία σωστή!
Είναι κατανοητό ότι έχουμε σαν λαός καταφέρει να διασπάσουμε όχι το άτομο, αλλά κάθε κβαντικό σωματίδιο που υπάρχει!

Τελικά είμαστε υπό κατοχή;

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Όταν μια χώρα και ο λαός της εξουσιάζεται από άλλους εκτός αυτής, ανθρώπους – οργανισμούς – κράτη, με σκοπό να της αφαιρέσουν, την διαχείριση των πόρων της, τα μέσα παραγωγής, τα περιουσιακά στοιχεία της και την αυτοδιοίκηση της.

Όταν δηλαδή δεν της επιτρέπεται να αποφασίζει για την φυσική, οικονομική και διοικητική της αυτοδιαχείριση, και αυτό επιβάλλεται, είτε με στρατιωτική, είτε με οικονομική είτε με οποιασδήποτε άλλης μορφής βία, τότε έχουμε επιβολή κατοχής.

Στην Ελλάδα πληρούνται όλες οι παραπάνω προϋποθέσεις, ήδη από την υπογραφή της δανειακής σύμβασης το 2010 ερήμην του λαού.

Στα επόμενα χρόνια που ακολούθησαν δοσιλογικά ΜΜΕ, κόμματα και πολιτικοί, άσκησαν συστηματική τρομοκρατία με ψευδεπίγραφες καταστροφολογίες σε κάθε προσπάθεια του λαού να αντιδράσει, ενώ όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα που κυβέρνησαν, έκλεψαν την ψήφο του λαού υποσχόμενα έξοδο από τα μνημόνια, και αντ’ αυτού έφεραν νέο μνημόνιο (το τελευταίο πάντα)!

Αναζητώντας τις χαμένες αξίες ως αντίσταση στη βαρβαρότητα

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Ζούμε σε μια περίοδο που ο φασισμός έχει μεταλλαχθεί και έχει πάρει μορφές και «λόγο» που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος είναι ποιος. Ενώ πολύ συχνά στο όνομα του αντιφασισμού εκδηλώνονται οι πιο κατάμαυρες φασιστικές συμπεριφορές. Σε αυτήν την περίοδο χρειάζεται να στρέψουμε το βλέμμα μας στις πηγές των αξιών. Στο λίκνο της ξεκάθαρης ανθρώπινης στάσης, διαλύοντας την υποκριτική απονοηματοδότηση των ηθικών αρχών και εννοιών, πατώντας γερά στου χρόνου τα βαθιά θεμέλια, της αγωνιστικής αξιοπρέπειας και δικαιοσύνης. 

Ήταν το 1964 νομίζω, τότε που στην παιδική μου συνείδηση άνοιξαν διάπλατα οι πύλες για τον πλούτο των ανθρωπιστικών αξιών. Που θεμελιώθηκαν τα ισχυρότατα οχυρά της αξιοπρεπείας, της αλληλεγγύης, του αυτοσεβασμού, της υπεράσπισης της πανανθρώπινης ελευθερίας, του σεβασμού στην διαφορετικότητα, της αντίστασης σε κάθε μορφή φασισμού. Με λίγα λόγια ήταν το υπέρτατο μάθημα ανθρωπίνων αξιών που μου το δίδαξε ακούσια ένας αγράμματος Δάσκαλος που εκείνη την στιγμή φάνταζε θεόρατος ημίθεος. Ένας προμηθέας που μου έδωσε την φλόγα εκείνη που από μόνη της αρκούσε για να σμιλέψει μέσα στην άγουρη ψυχή μου τις αρχές και τις αξίες που έμελε να φλογίζουν άσβηστες μέχρι σήμερα και που σε κάθε παραστράτημα ήταν εκεί για να με ελέγξουν και να κρατήσουν όρθια την συνείδηση μου.

Είμαι ο «Τάκης» και σας γαμώ τα υπουργεία!

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Ανθούν τώρα τελευταία, ιδίως στο διαδίκτυο, άρθρα και σχόλια που στη λογική της «αντιμνημονιακής» καταγγελίας, πετάνε στη ρεμίζα του δημόσιου οίκτου, συγγενείς, φίλους, παλιούς συμμαθητές, γείτονες, συμμαθητάκια των παιδιών τους και πάει λέγοντας.

Το στόρι έχει πλέον κλισαριστεί. Ξεκινάει με μια τυχαία συνάντηση, π.χ. στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, στην στάση του λεωφορείου κ.λ.π.
Το θύμα: Ο «Τάκης», ο παλιός συμμαθητής, ο ξάδερφος απ’ το χωριό, το παιδί της φίλης μου, ένας παλιός γείτονας οικοδόμος ή ο άνεργος μπατζανάκης, ρακένδυτος συνήθως και αξύριστος.
Το περιστατικό: «Δεν είχε 50 λεπτά για το εισιτήριο του» ή «του έλειπε ένα ευρώ στο ταμείο» και άλλα παρόμοια. Βέβαια ο αφηγητής ή η αφηγήτρια σπεύδει να τον βοηθήσει δίνοντας του τα ελλείποντα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις του αφήνει και πουρμπουάρ! Κι αυτός με βουβό κλάμα την ευγνωμονεί και εξατμίζεται στον χωροχρόνο!

Μετά αρχίζει ο δακρύβρεκτος σπαραγμός κατά της γαμημένης κρίσης και των μνημονίων, που σπέρνει δυστυχία στους «Τάκηδες» και «τον λαό». Κάπου εδώ μπαίνουν τα ηθικοπλαστικά, ανάλογα με την ιδεολογία που κουβαλά ο καθένας.

Στον αγώνα θυσιάζουμε το Εγώ για το Εμείς

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Στον αγώνα για την δημιουργία μετώπου κατά της Ευρωκατοχής, υπάρχουν τρεις κατηγορίες αγωνιστών.
Οι απελπισμένοι που έχουν χάσει τα πάντα, αλλά δεν έχουν την πολιτική κατάρτιση για την συνειδητοποίηση και την οργάνωση του αγώνα.
Οι πολιτικά καταρτισμένοι που όμως έχουν ακόμα να χάσουν από τον αγώνα, οπότε δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν τον ύψιστο βαθμό ανάγκης και πίεσης για την ενότητα και την οργάνωση του αγώνα.
Έτσι θεωρούν ότι έχουν την πολυτέλεια να το συζητούν και να λειτουργούν με παραγοντισμούς.
Και τέλος οι συνειδητοποιημένοι, που στα μάτια των υπολοίπων φαίνονται βιαστικοί ή υπερφίαλοι. Διότι αναγνωρίζουν την επιτακτικότητα της ανάγκης για ενωτική οργάνωση του αγώνα, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα ηγετισμούς και ιδεοληψίες. 

Λίγο πριν το σφαγείο...

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Αυτό που δυστυχώς εισπράττω από τις μεθοδεύσεις και την κινητικότητα των διαφόρων εξωκοινοβουλευτικών κομμάτων της χώρας μας που διατείνονται κατά της ΕΕ αυτό το διάστημα, είναι η δυσκολία προσαρμογής τους στην νέα Οργουελική πραγματικότητα που βρισκόμαστε σαν λαός και σαν πατρίδα.
Κινούνται σε ένα πλαίσιο ηγεσιών θεωρώντας ότι οι πολιτικές εξελίξεις θα λειτουργούν αενάως, ως μια κατεστημένη και αναπότρεπτη κοινοβουλευτική διαδικασία.

Δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται ότι τίποτα δεν είναι ίδιο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. 

Αλήθεια φαντάζονται ότι δια του κοινοβουλίου θα κάνουν την ανατροπή ή απλά θέλουν να διασφαλίσουν μια θέση ξεκούραστης επαναστατικής ρητορείας;

Δεν γνωρίζουν ότι ούτως η άλλως το κοινοβούλιο είναι αυτήν την ώρα ο καλύτερος τρόπος να νομιμοποιηθούν από ένα παράνομο καθεστώς;

Αυτή την ώρα η πατρίδα μας βρίσκεται στην είσοδο του σφαγείου και εμείς αναλωνόμαστε σε διαδικασίες κοινοβουλευτικού κρετινισμού.

Ας ρίξουμε μια συνοπτική μάτια με bullets (Ελληνιστί), πως φτάσαμε ως εδώ. 

Είμαι ο «Τάκης» και σας γαμώ τα υπουργεία!

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Ανθούν τώρα τελευταία, ιδίως στο διαδίκτυο, άρθρα και σχόλια που στη λογική της «αντιμνημονιακής» καταγγελίας, πετάνε στη ρεμίζα του δημόσιου οίκτου, συγγενείς, φίλους, παλιούς συμμαθητές, γείτονες, συμμαθητάκια των παιδιών τους και πάει λέγοντας. 

Το στόρι έχει πλέον κλισαριστεί. 

Ξεκινάει με μια τυχαία συνάντηση π.χ στο ταμείο του σούπερ μάρκετ ή στην στάση του λεωφορείου κλπ.Το θύμα: Ο «Τάκης», ο παλιός συμμαθητής, ο ξάδερφος απ’ το χωριό, το παιδί της φίλης μου, ένας παλιός γείτονας οικοδόμος ή ο άνεργος μπατζανάκης, ρακένδυτος συνήθως και αξύριστος. 

Το περιστατικό: «Δεν είχε 50 λεπτά για το εισιτήριο του» ή «του έλειπε ένα ευρώ στο ταμείο» και άλλα παρόμοια. Βέβαια ο αφηγητής ή η αφηγήτρια σπεύδει να τον βοηθήσει δίνοντας του τα ελλείποντα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις του αφήνει και πουρμπουάρ! Κι αυτός με βουβό κλάμα την ευγνωμονεί και εξατμίζεται στον χωροχρόνο! 

Η Γερμανική Ε.Ε. και τρείς υποθέσεις για το BREXIT

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Υπάρχει πληθώρα αρθρογραφίας με θέμα την απόφαση του λαού της Βρετανίας για έξοδο της από την Ε.Ε.

Υπάρχουν  όμως πίσω από τα πανηγύρια και τους θρήνους, απώτεροι σχεδιασμοί ; Ποιοι θα μπορούσαν να είναι αυτοί; Τι κρύβεται πίσω από την αποχώρηση της Μ. Βρετανίας από την Ε.Ε.

Κατά μια πρώτη προσέγγιση, το αποτέλεσμα προκύπτει η επιδιώχθηκε για τρείς πιθανές αιτίες.

Υπόθεση 1^η

Χωρίς απώτερους σχεδιασμούς έγινε μια πολιτική μάχη μέσω δημοψηφίσματος και παρά την θέση του πρωθυπουργού και τις επικοινωνιακές επιθέσεις από μερίδα ΜΜΕ και των ευρωλάγνων πολιτικών, παρά την τυχαία ??? εκτέλεση βουλευτίνας από ακροδεξιό εκτελεστή, ο περήφανος λαός της πάλαι ποτέ Αυτοκρατορίας που στην επικράτεια της «ο ήλιος δεν έδυε ποτέ», αποφάσισε ότι δεν θέλει να γίνει παραδουλεύτρα του 4^ου Γερμανικού Ράιχ.