Αθεράπευτα νοσταλγός της πολιτικής Σημίτη ο Νίκος Ανδρουλάκης!

Του Γιώργου Τασιόπουλου 

Τη διπλωματία Σημίτη υπέδειξε στην ομιλία του στη Βουλή, προτείνοντας στον πρωθυπουργό την επιστροφή στα Συμπεράσματα του Ελσίνκι (1999) που αποτέλεσε συνέχεια της  Συμφωνίας της Μαδρίτης (1997).

Για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, "είναι μονόδρομος όπως είπε" η πρότασή του για ένα "νέο Ελσίνκι", χαρακτηρίζοντας το Ελσίνκι του 1999, την πιο μεγάλη επιτυχία της Μεταπολίτευσης.

Θυμίζουμε ότι στη Μαδρίτη, μετά τη ντροπή των Ιμίων, αναγνώριζε:

"Σεβασμό στα νόμιμα, ζ ω τ ι κ ά* συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία τους".

Δεσμευόμενη μάλιστα η χώρα μας ότι δεν θα προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες. Κάτι που τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για την Τουρκία σήμαινε, όπως έχουν επισημάνει αναλυτές και διπλωμάτες, και δέσμευση για μη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων.

Ακόμη και 22 βουλευτές του τότε ΠΑΣΟΚ εξέφρασαν με ανακοίνωση τους τις έντονες επιφυλάξεις τους, εκτιμώντας ότι  «με τη συμφωνία διολισθαίνουμε σταδιακά σε επιλογές οι οποίες συνεπάγονται αναγνώριση των τουρκικών αξιώσεων, νομιμοποίηση του επεκτατικού καθεστώτος της Άγκυρας και εξαγνισμό της πολιτικής της»

Ο Ερντογάν δεν είναι, ούτε Μητσοτάκης, ούτε Τσίπρας, ούτε Ανδρουλάκης...

Της Ιωάννας Υψηλάντη

Εμφανίστηκαν και τα πρώτα ψηφοδέλτια
του β΄ γύρου των Τουρκικών εκλογών...

Θέλει, διακαώς, να μάθει τον ψυχισμό των Τούρκων, ο Ευαγγελάτος.
Δεν μπορεί να καταλάβει πώς γίνεται, μετά από σεισμό με 50.000 νεκρούς, μετά από έναν πληθωρισμό 80%, μετά από αποκλεισμούς σε μαχητικά, μετά από πολεμική της Δύσης, ο λαός του τον ψηφίζει.
Αν μπορώ να συμβάλω στον προβληματισμό του, να αναφέρω μόνο ένα στοιχείο, που διαπνέει τον ψυχισμό των Τούρκων: Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ..
Ετσι μεγαλώνουν οι Τούρκοι, Περήφανοι για την πατρίδα τους, περήφανοι για την θρησκεία τους, περήφανοι, για την ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική του αρχηγού τους, που μπορεί και κρατάει δύο καρπούζια σε μία μασχάλη.
Ο Ερντογάν δίνει όραμα στους πολίτες του. Το όραμα ενός λαού που έχει και λόγο και την δύναμη, για να επιβάλει, ακόμα και τα επεκτατικά του σχέδια, σε αδύναμους περιφερειακούς παίκτες.
Ο Ερντογάν έχει δικό του νόμισμα. Εχει δική του πολεμική βιομηχανία. Εχει βιομηχανία και αγροτο-κτηνοτροφική παραγωγή. Εχει τουρισμό. Εχει εξαγωγές. Εχει πυρηνικό σταθμό ενέργειας.

Ανδρέα ζεις, εσύ τους μπερδεύεις

Του Τάσου Παππά

Αποχώρησε από τη ζωή το 1996. Παραμένει όμως δημοφιλής και πολιτικά ζωντανός. Την κληρονομιά του (τις καλές πλευρές της) διεκδικούν και το κόμμα που ίδρυσε, το ΠΑΣΟΚ, και το κόμμα που υποστηρίζει ότι αυτό είναι σήμερα ο κορμός της λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης. Ο λόγος για τον Ανδρέα Παπανδρέου με τους φανατικούς οπαδούς και τους φανατικούς εχθρούς.

Οι φίλοι του θεωρούν πως άλλαξε την Ελλάδα, οι αντίπαλοί του πιστεύουν ότι είναι υπεύθυνος για πολλές από τις κακοδαιμονίες που ταλαιπωρούν τη χώρα. Μεροληπτικοί οι πρώτοι, ιδιοτελείς οι δεύτεροι. Οι πιο ψύχραιμοι λένε ότι αστόχησε στο πεπρωμένο του. Οι ιστορικοί είναι δίβουλοι. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο πάντως και με διάφορες αφορμές η δημόσια συζήτηση θα επικεντρώνεται στο πρόσωπό του. Αυτό άλλωστε συμβαίνει με όλους τους ηγέτες μεγάλου βεληνεκούς σε πολλές χώρες του κόσμου που άφησαν το ίχνος τους στην Ιστορία.

Το ΠΑΣΟΚ θυμώνει κάθε φορά που ο Αλέξης Τσίπρας κάνει αναφορές στον Ανδρέα Παπανδρέου και η ηγεσία του δηλώνει ότι «δεν δικαιούστε να ομιλείτε εσείς για τον πολιτικό που με τις επιλογές του επηρέασε όσο κανένας άλλος την πορεία του τόπου την περίοδο της Μεταπολίτευσης». Από την πλευρά του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ συχνά-πυκνά θυμίζει στους υποψήφιους εταίρους του σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με προοδευτικό πρόσημο την πολεμική του Αν. Παπανδρέου εναντίον της συντηρητικής παράταξης και των παραφυάδων της, όπως και τη φράση του ότι «η Δεξιά είναι ο ιστορικός αντίπαλός μας, η Αριστερά ο δυνάμει σύμμαχός μας».