Του Πέτρου Λινάρδου - Ρυλμόν
Ποιών δυνατοτήτων, ποιών προοπτικών, είναι το παράδειγμα και ο προάγγελος η ΒΙΟΜΕ; Δεν είμαστε στη δεκαετία του 80, όταν οι εργαζόμενοι σε “προβληματικές” επιχειρήσεις επέλεγαν αυτοδιαχειριστικά σχήματα για να επιβάλουν αυτή τη μορφή διατήρησης της απασχόλησης. Αυτά συνέβαιναν, σημειωτέον την ίδια στιγμή που στην Ισπανία, για τους ίδιους λόγους, γεννιόταν οι “εταιρίες εργαζομένων” (sociedades laborales), αλλά στην Ελλάδα η λυσσαλέα εργοδοτική αντίδραση και η υπο διαμόρφωση συνδικαλιστική γραφειοκρατία έβλεπαν σε αυτές τις μορφές εργατικής οργάνωσης τους αντιπάλους που έπρεπε να σβηστούν από τον βιομηχανικό χάρτη.
Σήμερα, η ύφεση έχει κλείσει παραγωγικές μονάδες, έχει οδηγήσει την ανεργία πάνω από το 30% του ενεργού πληθυσμού, και η ανάληψη από τους εργαζόμενους των επιχειρήσεων που έχουν κλείσει και κλείνουν, όπως και η δημιουργία νέων από ανθρώπους με γνώσεις, ικανότητες και δεξιότητες, αποτελεί τη μόνη προοπτική για να αξιοποιηθεί παραγωγικά το σύνολο του υπάρχοντος υλικού και άϋλου δυναμικού. Βλέπουμε οτι αποτελεί μέρος του νεοφιλελεύθερου παραμυθιού η ιδέα οτι αν αφεθεί να είναι ακόμη πιό ασύδωτη η “επιχειρηματικότητα”, θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας και θα εξασφαλίσει την ισορροπία των εξωτερικών συναλλαγών. Δεν το έκανε βέβαια αυτό την περίοδο των κρουνών της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης και της ταχείας μεγέθυνσης (και γι αυτό πήρε αυτές τις διαστάσεις η κρίση) και δεν πρόκειται να το κάνει σε μια οικονομία και κοινωνία χωρίς ενεργό ζήτηση, αλλά και χωρίς θεσμούς και υποδομές ικανές να υποδεχθούν σοβαρές επενδύσεις.
