Λόγια σοφών ανδρών…

…Πρέπει να καταλάβετε ότι κεντροαριστερά χωρίς αριστερά δεν υπάρχει. Αυτό είναι κεντροδεξιά! Τάδε έφη ο πρωθυπουργός (μεγάλη η χάρη του) πριν κάτι μέρες μέσα στο ναό της δημοκρατίας.
Πρέπει να στεκόμαστε με ευλάβεια και σεβασμό μπροστά στα λόγια και τα έργα των σοφών ηγετών. Γιατί μπορεί να λύνουν προβλήματα που έχουν βασανίσει την ανθρωπότητα για αιώνες. Όπως εκείνος ο μεγΑλέκος. Που έλυσε τον γόρδιο δεσμό… Πώς; Καταστρέφοντάς τον, ώστε να μην αποπειραθεί κανείς μετά απ’ αυτόν να τον λύσει. Εξαφάνισε το πρόβλημα (το συγκεκριμένο ήταν και τουριστική ατραξιόν), κι αυτό θεωρήθηκε «λύση».
Ίσως, λοιπόν, ο πρωθυπουργός έκανε ένα μικρό βήμα (γι’ αυτόν, τεράστιο για την ανθρωπότητα) για τον τετραγωνισμό του κύκλου. Χωρίς κανόνα, χωρίς διαβήτη! Απλά με την δύναμη του μυαλού του. Ας δούμε:
πρώτη πρόταση: η κεντροαριστερά χωρίς αριστερά είναι κεντροδεξιά.
Αν αυτό ισχύει, τότε κατά συνέπεια και ισοδύναμα ισχύει επίσης
δεύτερη πρόταση: η κεντροδεξιά χωρίς δεξιά είναι κεντροαριστερά.
Απ’ τις δύο προτάσεις συνεπάγεται λογικά η τρίτη:

Η μεγάλη απουσία

Οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις προχωρούν χωρίς την ενεργό συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα

Του Ρούντι Ρινάλντι

Η ζωή γενικά και ειδικότερα οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις προχωρούν καταγράφοντας μια μεγάλη απουσία, αυτήν του λαϊκού παράγοντα. Αυτή είναι η πρώτη μεγάλη διαπίστωση που «έφερε» η χρονιά που διανύουμε, το πιο έκδηλο κοινωνικό σημάδι -ιδιαίτερα μετά το καλοκαίρι. Η κοινή λογική (ο συσχετισμός δύναμης, η διάψευση αυταπατών, η προσπάθεια επιβίωσης που έχει γίνει πιο οδυνηρή) οδηγεί σε μια κατάσταση όπου ο καθένας, σχεδόν παραδομένος στη μοίρα του, πασχίζει να βρει ατομικά κάποια σανίδα σωτηρίας.

Η συλλογικότητα αλλά και το φρόνημα έχουν υποστεί ρήγματα. Το διαπιστώνει κανείς παρατηρώντας την απουσία μιας ενιαίας και διάχυτης θέλησης, την απουσία ορμής και διάθεσης συμμετοχής σε συλλογικούς αγώνες και αντιστάσεις που στόχο θα είχαν να βάλουν τέρμα στο κακό που μας βρήκε. Αυτή η οπισθοχώρηση καταγράφεται τόσο στις δημοσκοπικές έρευνες όσο και στο πνεύμα των καιρών, όπου φαίνεται να γίνονται αποδεκτά (με οργή και θυμό βέβαια, πλην όμως αποδεκτά) πολλά μέτρα και νόμοι που σε άλλες εποχές θα προκαλούσαν «σεισμό» και ταχύτατη φθορά εκείνων που θα επιχειρούσαν να τα υλοποιήσουν. Παραμένει, ωστόσο, ενεργή η αντίθεση προς το πολιτικό σύστημα και η γενικευμένη αναξιοπιστία του, παρ’ ότι εσχάτως νομιμοποιείται μια κάποια απόπειρα διαχείρισης και λειτουργίας του κράτους και της οικονομίας σε πιο «νοικοκυρεμένο» πλαίσιο.

Καζάν ντιπί

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Οι παλιοί μαστόροι της κουζίνας  γνώριζαν ότι  με τα υπολείμματα του πάτου του καζανιού, το «ντιπ» (από το τίποτε), πασαλειμμένα με μια γλυκόξινη σάλτσα ή με μια κρέμα καραμέλας, μπορούσαν να ξεγελάσουν αργοπορημένους επισκέπτες που δεν πρόλαβαν τα κυρίως πιάτα. 

 Οι καινούργιοι μαστόροι, ανακατεύοντας το περιεχόμενο του καζανιού για να βγάλουν μια καινούργια «κεντροαριστερά» και «άλλες δημοκρατικές δυνάμεις», έβγαλαν πρώτα το Σταύρο Θεοδωράκη και στη συνέχεια  τον Βασίλη Λεβέντη. Στον πάτο καψαλισμένος απόμεινε ο Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ.

 Έτσι μας προέκυψε η τρίτομη αυτοβιογραφία που δημοσιεύει το Κυριακάτικο ΒΗΜΑ και θα μας προκύψει οπωσδήποτε ένας καινούργιος πολιτικός σχηματισμός με τον Κοκό αρχηγό του. Είναι γνωστός κανόνας του μάρκετινγκ, πως η σωστή προώθηση ενός εμπορεύματος θα βρεί οπωσδήποτε αγοραστές. Απόδειξη τρανή ο Βασίλης Λεβέντης και ο Μιχαλολιάκος.

 Των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν. Το πολιτικό σύστημα δείχνει σημάδια αποκατάστασης και μακροημέρευσης, όμως κανείς δεν ξέρει. Κι όποιος καεί στο χυλό, φυσάει και το γιαούρτι. Η απότομη κατάρρευση του πολιτικού συστήματος το 2011 και η ανάδειξη μιας εξτρεμιστικής και αλλοπρόσαλλης Χρυσής Αυγής σαν εκφραστή της ακροδεξιάς, ήταν έξω από τα σχέδια των Illuminati του συστήματος.

Αμοιβαία τα αισθήματα μωρό μου

Ανάρτηση από: http://vasiliastismonaxias.blogspot.gr

Το τέλος του Σαμαρά

Το ρέκβιεμ ενός ηγέτη που κατεδάφισε την κεντροδεξιά

Ειδικού Συνεργάτη από τη Ρήξη φ. 111

Το βράδυ των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου, ο Σαμαράς, παρά την οικτρή ήττα που υπέστη, είναι βέβαιο ότι αναφώνησε ένα ανακουφιστικό «τα καταφέραμε!».
Το 27.81% (1,86% λιγότερο από τις εκλογές του Ιουνίου του 2012) που έλαβε η Νέα Δημοκρατία, θεωρούσε ότι του επέτρεπε να παρουσιάσει ως δεδομένη τη συνέχιση της αρχηγίας του στο κόμμα. Ταυτόχρονα, διατύπωσε και τη θεωρία της «αριστερής παρένθεσης» (3 έως 6 μηνών), ώστε με το όπλο παρά πόδας να λουφάξουν οι επίδοξοι αμφισβητίες. Στη συνέχεια, κλειδώθηκε στο γραφείο του, αναμένοντας την πτώση της νέας κυβέρνησης, τη δικαίωσή του και τη θριαμβευτική επιστροφή του στην εξουσία. Χωρίς καμία αυτοκριτική, χωρίς κάποιο δημόσια εκφρασμένο προβληματισμό για λάθη και παραλείψεις του. Καθώς, όμως, κατακάθεται ο κουρνιαχτός, ο πρόεδρος της ΝΔ και η στενή ομάδα των συνεργατών του αντιλαμβάνονται ότι έχουν κάνει, για μια ακόμη φορά, λάθος στους υπολογισμούς τους. Και το μεγαλύτερο λάθος τους έγκειται στην εκτίμηση του εναπομείναντος αποθέματος ηγετικής επιρροής του Σαμαρά επί των βουλευτών του και των κομματικών στελεχών. Η ΝΔ μετεκλογικά δεν φαίνεται να πείθεται από την επιχειρηματολογία της ηγεσίας της, ούτε για το αποτέλεσμα και τις αιτίες του, ούτε για την «παρένθεση». Αντιθέτως, η ήττα την έχει βυθίσει σε εσωστρέφεια, σε πρωτοφανή κρίση ταυτότητας και προσανατολισμού, ενώ η καρέκλα του αρχηγού της τρίζει επικίνδυνα, παρά το σιωπητήριο που επιχειρείται να επιβληθεί.

Εκλογές και ψάρεμα

Τέλος λοιπόν τα αστεία. Οι μεταγραφές βουλευτών τέλειωσαν, τα εκρεμή και οι ακροβάτες καταστάλαξαν, οι άλτες πάνω απο κομματικούς φράχτες και μάντρες βρήκαν πια την θέση τους, όλα στην προσπάθεια να βρεθεί μια θέση στους συνδιασμούς κάποιου κόμματος. Ανακοινώθηκαν λοιπόν οι συνδιασμοί και η προεκλογική περίοδος είναι σε πλήρη εξέλιξη.  Υποσχέσεις, μεγαλοστομίες, κινδυνολογία, απειλές, ανούσιες πολυλογίες, όλο το οπλοστάσιο στην φόρα.  Οι υποψήφιοι τρέχουν τώρα να βγούν φωτογραφία δίπλα στον αρχηγό για να μας δείξουν πόσο σπουδαίοι είναι, μας στέλνουν σαχλές ευχές σε κάθε ευκαιρία, σε κάθε θρησκευτική ή άλλη γιορτή, τρέχουν σε κάθε εκδήλωση εθνικοτοπικού συλλόγου και σε βαφτήσια και μας διαβεβαιώνουν πως όλα τα κάνουν για το καλό μας για το οποίο θα αγωνιστούν -μας διαβεβαιώνουν ακόμα και εκείνοι που με θέρμη εναντιώθηκαν κάποτε στο “Μνημόνιο” για να το αγκαλιάσουν μετά χωρίς ενδιασμούς… ε Τσαμπίκα; Για το καλό μας όλοι και όλα.

Κοντός ψαλμός…

Της Σύνταξης από τη Ρήξη Σεπτεμβρίου (φ. 107) που κυκλοφορεί

Ο Αντώνης Σαμαράς υπολόγιζε, με τη χρήση του Κουβέλη και του κόμματός του, καθώς και με κάμποσους «ανεξάρτητους», να συμπληρώσει τον μαγικό αριθμό 180 και να αποφύγει τις μοιραίες εκλογές. Ωστόσο οι «σύμμαχοι» μάλλον βουλιάζουν. Το κόμμα του Κουβέλη διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη και όσοι μεταξύ των βουλευτών του έχουν πιθανότητα εκλογής με τον Σύριζα (Πανούσης, Ξηροτύρη κ.λπ.) έχουν ήδη «σκαπετήσει». Παράλληλα, το ΠΑΣΟΚ διαλύεται μεταξύ Βενιζέλου, ΓΑΠ και… Λαλιώτη, ενώ το «Ποτάμι» μάλλον στερεύει. Η παλιά «κεντροαριστερά» δεν έχει πλέον κανένα μέλλον, γιατί τα κοινωνικά στρώματα που τη στήριζαν έχουν εκπτωχευθεί και στρέφονται στον Σύριζα.

Άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς...

Ανάρτηση από: https://www.facebook.com/osiospasxwn

H κατάφωρη γοητεία της «κεντροαριστεράς»

Του Χρήστου Γιανναρά

Απεγνωσμένες οι προσπάθειες, εν όψει εκλογών, να επανακτηθούν οι ψήφοι που για δεκαετίες προσφέρονταν στη «σοσιαλιστική» φενάκη. Nα επανακτηθούν από ποιους; Προφανώς από όσους χρησιμοποίησαν τη φενάκη για να νέμονται, δεκαετίες τώρα, την εξουσία. Kαι να επανακτηθούν πώς; Mε τη δημιουργία καινούργιου κομματικού σχήματος «κεντροαριστεράς», δηλαδή με επανάληψη της εξαπάτησης των ψηφοφόρων, ίσως από πιο επιδέξιους παραχαράκτες.

H λέξη «κεντροαριστερά» θα ήταν λογικό να σημαίνει για κάθε ελλαδίτη ψηφοφόρο με μνήμη, κρίση και αυτοσεβασμό, τα εξής εξόφθαλμα δεδομένα: Tο εν ψυχρώ κακούργημα εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας, προκειμένου να τραφεί ο Mινώταυρος του πελατειακού κράτους. Tο κατάφωρο έγκλημα αχρήστευσης και διάλυσης της Δημόσιας Διοίκησης, προκειμένου να εξαγοράζονται ψήφοι με αντάλλαγμα την «προστασία» της διαφθοράς και της ανικανότητας (την κατάργηση κάθε ελέγχου της ποιότητας - απόδοσης - εντιμότητας των υπαλλήλων, όπως και κάθε αξιοκρατικής ιεράρχησης ευθυνών). Tην ατιμωρησία, συγκάλυψη και μεθοδική «προαγωγή» της καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος από «διαπλεκόμενους» με την πολιτική ηγεσία εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου, «νταβατζήδες» του ιδιωτικού επιχειρηματικού χώρου, του ποδοσφαιρικού υποκόσμου, των εξαγορασμένων από κόμματα MME. H λέξη «κεντροαριστερά» στην Eλλάδα παραπέμπει ευθέως σε αυτό το όνειδος της διαπλοκής, της φαυλότητας, της λωποδυσίας – άμεση πείρα του δεδομένου έχει κάθε πολίτης.

Θεοδώρα Τζάκρη, γιατί αργείς;

Το Big Βang έγινε, το ΠΑΣΟΚ εξερράγη και δημιούργησε πολλά, πάρα πολλά μικρά ΠΑΣΟΚάκια.

Έτσι, η μόδα επιτάσσει κάθε Πασόκος που σέβεται τον εαυτό του να δημιουργεί κόμμα.

Για να σώσει την Ελλάδα. Από την κατάσταση στην οποία την έφερε το ΠΑΣΟΚ.

Εως αυτή τη στιγμή τα κόμματα που έχουν δημιουργηθεί από το βαθύ, το ρηχό και το όλον ΠΑΣΟΚ είναι τα εξής:

Η φαινομενολογία κεντροαριστερών και κεντροδεξιών αντικατοπτρίζει την εθνική μας ηλιθιότητα …

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δεν το χωράει το μυαλό του (νεο)συντηρητικού - κεντροδεξιού και κεντροαριστερού - υποστηριχτή των μνημονίων και της στρατηγικής του «ατομικού μηχανισμού σωτηρίας» της Ελλάδας, πώς παρότι η κυβέρνηση γονατίζει μπροστά στους παράγοντες της τρόικας και κάνει επίδειξη συμμόρφωσης και υποταγής, η πλευρά των επίσημων δανειστών εμφανίζεται σκληρή και υπεραπαιτητική κάθε φορά που εκκρεμεί η εκταμίευση μιας δόσης. Και πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, αυτήν την φορά!

Γιατί η τρόικα ταλαιπωρεί μια άκρως συνεργάσιμη και έως παρεξηγήσεως συμμορφούμενη κυβέρνηση (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ); Δεν έχει πια πέραση η δουλικότητα στις δημόσιες σχέσεις και η αποδοχή μιας άνευ όρων επιτροπείας στις εσωτερικές πολιτικές πρακτικές και στις διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας; Μα, καλά είναι τρελοί οι παράγοντες της τρόικας και συντηρούν κλίμα αστάθειας και αβεβαιότητας; Μα, καλά δεν καταλαβαίνουν πως έρχονται εκλογές και έτσι θα καταστραφούν οι φορείς της «σύνεσης», της «συναίνεσης» και της «εθνικής συνεννόησης» ΝΔ, ΠΑΣΟΚ μαζί το σύνολο των νεοσυντηρητικών της κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς; Μα καλά, τόσο βλάκες είναι αυτοί της τρόικας που δεν καταλαβαίνουν πως αυτό που κάνουν θίγει το συμφέρον των ίδιων των ευρωπαίων δανειστών μας και ιδιαίτερα της γερμανικής κυβέρνησης; Έλεος, για την ταχύτητα προσαρμογής στα «διαρθρωτικά» θα τινάξετε, εσείς οι σχεδιαστές και επίτροποι του προγράμματος προσαρμογής της Ελλάδας, ολόκληρη την επιχείρηση «σοκ και δέος» και μαζί με αυτήν και εμάς στον αέρα; Λένε, με δικαιολογημένο παράπονο, οι ηλίθιοι που ωστόσο επί πολλές δεκαετίες - μια ολόκληρη ζωή - θεωρούσαν τους εαυτούς τους πονηρούς, καταφερτζήδες, ηγέτες και επιτυχημένους σε όλων των ειδών τις μπίζνες!