Η απόλυση, με σκαιόν, ως φαίνεται, τρόπο, του εγκρίτου δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού από την Καθημερινή, όλο και πιο «κατεστημενική» αν όχι, πια, «καθεστωτική», έδωσε ένα ακόμη παλμάριο στην ιστορία δημοσιογραφικής ακεραιότητας κι ηθικής αξιοπρέπειας του δημοσιογράφου. Την πένα που πιο έξοχα από οποιονδήποτε άλλον στηλίτευσε τη συγχορδία της «Τriad» ανάμεσα στην άρχουσα οικονομική ελίτ, την πολιτική και τη δημοσιογραφία στην Ελλάδα, όλοι στον χορό της διαπλοκής που έφερε το «Από την Κλεπτοκρατία στη Χρεοκρατία» για να διαφυλάσσει τώρα τα κακώς κτώμενα ξε- πουλώντας τον τόπο και εξανδραποδίζοντας τον λαό στην Ευρω-Ηγεμονία, με το πονηρό επιχείρημα του «Μονοδρόμου» που υπηρετούν και διασαλπίζουν τα κρατούντα Μήντια.
Ατυχώς, όμως, ο έγκριτος δημοσιογράφος «πάτησε στα πηλά», επιχειρώντας μια ανάλυση του Κυπριακού, στο τελευταίο βιβλίο του: Η Αιρετική Λύση. Στο οποίο ο συγγραφέας προτείνει μια «αιρετική» λύση «βελούδινου ημιδιαζυγίου». Κι έσφαλεν όχι στη διάγνωση του γεγονότος ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο σχέδιο τύπου Ανάν, με «το “Όχι” πιο δύσκολο τώρα», με έναν Πρόεδρο που «δεν είναι ένας Παπαδόπουλος, αλλά ο Αναστασιάδης, ο οποίος το 2004 είχε φανατικά υποστηρίξει το σχέδιο Ανάν» και με «την αυτοπεποίθηση των Ε/κ πιο κλονισμένη από την οικονομική κρίση».
