Για τον Περικλή της επανάστασης και του έρωτα

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Μετά τον Γλέζο ο Περικλής. Μπορεί, λόγω κορονοϊού, να έφυγαν μόνοι τους, η χώρα όμως, ο λαός, είναι μαζί τους. «Καλό ταξίδι», Περικλή. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. 

Για πολλούς έδώ στην «Εφ.Συν.» ο Περικλής Κοροβέσης ήταν ο πατέρας, ο μεγάλος αδελφός, ο ανιδιοτελής και δοτικός φίλος. Θρηνούμε όλοι για την απροσδόκητη απώλειά του. Θρηνούμε για τον άνθρωπο, τον δημοκρατικό πολίτη, τον κριτικό απέναντι σε όλες τις εξουσίες, τον υπερασπιστή των δικαιωμάτων του ανθρώπου, τον φίλο και εραστή των μειοψηφιών. 

Τον αγωνιστή που με το βιβλίο του «Οι ανθρωποφύλακες» ξεγύμνωσε τη χούντα των συνταγματαρχών (έκανε σάλο όταν εκδόθηκε στα γαλλικά το 1969, ξύπνησε την κοιμισμένη Ευρώπη) και έκανε γνωστά στην οικουμένη τα βασανιστήρια στα οποία υπέβαλλε αυτή η δράκα των φασιστών τους αγωνιζόμενους, αντιστεκόμενους Έλληνες. Θρηνούμε έναν από τους τελευταίους γνήσιους Αριστερούς, που έκαναν την ιδεολογία τους πράξη και η ζωή τους ήταν ένα πρότυπο για εξεγερμένους και ερωτευμένους (η επανάσταση και ο έρωτας ήσαν οι κινητήριες δυνάμεις που καθόρισαν τη ζωή του).  

«Ξεροκόμματα στα μούτρα των Ελλήνων»

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Καθόλου δεν πειράζει όταν πολλοί θυμίζουν στον κ. Τσίπρα τη σκληρή γλώσσα που είχε χρησιμοποιήσει εναντίον της προηγούμενης κυβέρνησης όταν η τελευταία χονδροειδώς, δηλαδή καθαρά πολιτικάντικα, είχε διανείμει κοινωνικό τάχα μέρισμα.

Ελεγε τότε γεμάτος πόζα και έπαρση και ασύστολη επαναστατικότητα και αυτοπεποίθηση ο νυν πρωθυπουργός και τότε (2014) αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (αντλώ τα κυριότερα σημεία όπως δημοσιεύτηκαν στην εβδομαδιαία εφημερίδα «Κόντρα»).

«Θεωρούμε πράξη ντροπής, πράξη καταισχύνης και πράξη ταπείνωσης του κάθε πολίτη της χώρας, από τη μια να του αρπάζουν το ψωμί από το τραπέζι και από την άλλη να του πετούν κάποια ψίχουλα στο τραπέζι για να τον εξαγοράσουν. Και έχουν σκοπό όχι μόνο το ψωμί, αλλά και το ίδιο το τραπέζι και τις καρέκλες και το σπίτι να αρπάξουν.

»Αν αυτό δεν είναι ο απόλυτος πολιτικός ξεπεσμός, τότε νομίζω ότι αυτές οι λέξεις έχουν αρχίσει να χάνουν το νόημά τους. Πρόκειται για μια πράξη βαθιά ταπεινωτική, ανήθικη (...) Πώς πετάει αυτό το ξεροκόμματο της άγνοιας και της περιφρόνησης στα μούτρα των Ελλήνων επιχειρώντας με αυτόν τον τρόπο να τους αφαιρέσει το τελευταίο όπλο που τους έχει απομείνει, την αξιοπρέπειά τους; (...) Η θεσμοθέτηση και προπαγάνδιση της εθνικής επαιτείας και της εθνικής φιλανθρωπίας είναι εθνική πολιτική ή πολιτική εξευτελισμού του λαού μας; (...)

Η Αριστερά στην κοιλιά του κήτους του Καπιταλισμού

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Υπάρχουν οι φανατικοί του ΣΥΡΙΖΑ, οι απλοί υποστηρικτές του και οι εχθροί του. Οι πρώτοι είχαν πειστεί ότι η κυβέρνηση θα κάνει επανάσταση, ότι θα πάει στην ευρωζώνη και θα τα κάνει όλα λίμπα (γιατί έτσι ψήφισε ο ελληνικός λαός και δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας. Αυτοί απογοητεύτηκαν από τη συμφωνία στο «γιουρογκρουπ», ε, τι να κάνουμε. Οι τρίτοι χύνουν δηλητήριο διότι νομίζουν ότι είχαν δίκιο όταν έλεγαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παραπλάνησε προεκλογικά τους ψηφοφόρους. Οι δεύτεροι δίνουν οι άνθρωποι μια πίστωση στη νέα κυβέρνηση, απτόητοι από τις ακραίες
δηλώσεις του Μανώλη Γλέζου. Πλανώνται και οι τρείς.

Σωτήρες

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Γέμισε η χώρα από δαύτους. Ολοι τους κραυγάζουν ότι αυτοί θα σώσουν τη χώρα. Πενήντα οχτώ από “δώ, χίλιοι πιο “κεί, κεντροαριστεροί, κεντροδεξιοί και το κακό συναπάντημα. Θα τη σώσουν βεβαίως αφού πρώτα τους ψηφίσουμε· ε, πώς αλλιώς; Να πάρουν αυτοί τη θεσούλα τους στα έδρανα της Βουλής ή της Ευρωβουλής και κατόπιν θα αποδυθούν στον αγώνα σωτηρίας (μας). Θα πηγαίνουν, πάντοτε, στη μέση του δρόμου, μακριά δηλαδή από τα άκρα, γιατί εκεί κινδυνεύουν να πέσουν σε κρημνούς και να παρασύρουν κι εμάς μαζί τους· κάτι τέτοιο τους προκαλεί δυσφορία και αποτροπιασμό.

Οπως επίσης δυσανασχετούν όταν μας βλέπουν απολίτιστους, αχειραγώγητους, βρόμικους, χυδαίους… Συνασπίζονται λοιπόν με μόνο (ανιδιοτελή) σκοπό να διακηρύξουν ήθος και πολιτισμό, μέτρο και σύνεση, λόγο δηλαδή πολιτικό. Ποιοι; Αυτοί οι αλαζόνες, οι ψωροπερήφανοι, οι αντιλαϊκιστές, ο Σημίτης π.χ., που διετέλεσε επί οκταετία πρωθυπουργός της χώρας, αλλά τότε δεν τα κατάφερε να μάς κάνει ανθρώπους – ποιος ξέρει τι εμπόδια όρθωσαν μπροστά του οι απολίτιστοι. Πρέπει να φταίμε κι εμείς που δεν εκπολιτιστήκαμε, ντουβάρια, καλοπερασάκηδες, αμετανόητοι Μεσόγειοι, της αρπαχτής και της ξάπλας, πονηροί και ιταμοί. Φρίκη.

Πλούτος

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Μία από τις πολλές συζητήσεις-σχολιασμούς τούτες τις μέρες ήταν οι περιουσίες των αριστερών, το αν είναι θεμιτό ή όχι να έχουν τεράστιες περιουσίες την ώρα που οι πολλοί ζουν μες στην ανέχεια και την ανεργία. Παίρνω το μέρος των κατακρινόντων, αυτών που ισχυρίζονται ότι είναι προκλητικά τα τόσο υψηλά «πόθεν έσχες» των αριστερών βουλευτών και εν γένει πολιτικών της Αριστεράς. Εν αρχή εστί ο Προυντόν, ο οποίος με σαφήνεια και παρρησία και μπόλικο ορθολογισμό διατύπωσε ότι «η ιδιοκτησία είναι κλοπή». Αλλά ας μη δώσουμε σημασία σ’ αυτό. Τι σημαίνει ότι κάποιος έχει πολλά χρήματα; Είτε τα κληρονόμησε, είτε είχε μεγάλο επιχειρηματικό, αποδοτικό πνεύμα, είτε τα απέκτησε μέσα από τη διαπλοκή και τις μίζες. Αποκλείουμε βέβαια την τελευταία περίπτωση, οπότε φαντάζει ανθρώπινο να είναι κάποιος αριστερός πολιτικός πλούσιος. Ναι, αλλά δεν φαντάζει καθόλου ανθρωπίνως ηθικό (και ιδεολογικό) το να θέλει να παραμένει πλούσιος ή να επιδιώκει να επεκτείνει τον πλούτο του. Αυτό σημαίνει (το να αγοράζει π.χ. ομόλογα από σαδιστικά εκμεταλλευτικές εταιρείες) ότι δεν γνοιάζεται για την κοινωνία, τον πολιτισμό, το δίκαιο. Ας κρατήσει όσα επιθυμεί για να σπουδάσει τα παιδιά του στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, ας αποκτήσει υλικά αντικείμενα που νομίζει ότι βελτιώνουν τη ζωή του. Τα υπόλοιπα; Εάν κάποιος ήταν γνήσιος αριστερός θα τα διέθετε για την ανακούφιση χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων ή σε ίδρυση βιβλιοθηκών, ερευνητικών κέντρων, σε φορείς που διασώζουν και αναβιβάζουν το επίπεδο του πολιτισμού και της παιδείας σε μια αναλογικά διακυβερνώμενη κοινωνία. Τόσο απλό, τόσο εύκολο, τόσο αντικαπιταλιστικό και τόσο (επιτέλους) αριστερό! Τι σχέση έχει η αριστερή ιδεολογία με την κατάκτηση (με όποιον τρόπο) πλούτου;

Οι τραγουδοποιοί των εφοπλιστών

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Από την κατακλείδα αναγνώστη στην «Εφ.Συν.», χθες: «Δεν θα ξαναπάω να δω τον Σαββόπουλο. Τον γλυκανάλατο, αστό, μουσικό των μεγαλοεπιχειρηματιών». Σπάραγμα από επιστολή αναγνώστριας (11/7/2013): «Ηταν αφοπλιστική η επιμονή της οικογένειας και έτσι δέχτηκα την πρόσκληση», δήλωσε ο αγαπητός Μαχαιρίτσας. Και το σχόλιό της: «Το μόνο σίγουρο είναι ότι ήταν αφοπλιστική μάλλον η αμοιβή για να δώσει το μουσικό στίγμα του σ” αυτό το πάρτι της ανθρώπινης ματαιοδοξίας». Πάντα καίριοι οι αναγνώστες. Σε ό,τι αφορά τον Σαββόπουλο έχουν γραφεί πολλά, θετικά και αρνητικά. Το μόνο που θυμάμαι είναι η έκφραση της αγαπημένης φιλολόγου, όταν τον υπερασπιζόμουν με μανία πριν από τριάντα χρόνια: Σαχλαμαράκιας είναι, μου έλεγε, και με παρότρυνε να ασχοληθώ με αυτούς που πονούσαν την Αριστερά, τον Μπερτολούτσι λόγου χάριν. Πού να ακούσω εγώ (όπως και κάθε νέος, που νομίζει ότι τα ξέρει όλα…). Δεν συμμερίζομαι τον χαρακτηρισμό της, αλλά δεν μου είναι και τόσο ξένος, πλέον, στο κοσμοείδωλό μου (όποιο κι αν είναι αυτό).