Ο εναγκαλισμός με τον Νετανιάχου

Του Κυριάκου Πιερίδη

Η στροφή της Ε.Ε. δεν είναι αρκετή, καθώς οι ΗΠΑ διαδραματίζουν τον καθοριστικό ρόλο. Μπορεί όμως να συμβάλει για παραμερισμό του. Ο Νετανιάχου δεν υποσκάπτει μόνο την ειρήνευση· τινάζει στον αέρα όλη την περιφερειακή ασφάλεια. Ενόσω συμβαίνουν όλα αυτά, ο Χριστοδουλίδης περιγράφει τον Νετανιάχου ως «φίλο» του. Μόνο ο Βίκτορ Ορμπαν τον προσκαλεί, μόνο ο Χριστοδουλίδης και ο Μητσοτάκης τον επισκέπτονται.

Ανάληση

Σε μια αξιοσημείωτη μετατόπιση στην πολιτική της στη Μέση Ανατολή, η Ε.Ε. αποφάσισε να εφαρμόσει διπλωματικά μέτρα πίεσης εναντίον του Ισραήλ. Στοχεύει να αναγκάσει τον Νετανιάχου να σταματήσει το μακελειό στη Γάζα και να ξεμπλοκάρει την ανθρωπιστική βοήθεια. Η κυπριακή κυβέρνηση αντιτάχθηκε σε ουσιώδη απόφαση του Συμβουλίου. Το έπραξε την πιο ακατάλληλη στιγμή: «Το να σώσουμε ζωές πρέπει να είναι η κορυφαία προτεραιότητά μας», τόνισε (20/5) μετά την απόφαση του Συμβουλίου η ύπατη εκπρόσωπος Κάγια Κάλας.

Γιατί τόση ταύτιση με τον Νετανιάχου;

Αλλαγή γραμμής

Επί μήνες η Ε.Ε. δεν μπορούσε να πάρει μια καθαρή θέση λόγω διαφωνιών ομάδας κρατών. Τη Δευτέρα, όμως, στο Συμβούλιο Υπουργών σχηματίστηκε η απαραίτητη διπλή πλειοψηφία για επαναξιολόγηση της Συμφωνίας Σύνδεσης με το Ισραήλ. Η Ε.Ε. είναι ένας από τους πιο σημαντικούς εμπορικούς εταίρους του. Το Συμβούλιο διόρισε επίσης τον Γάλλο διπλωμάτη Κριστόφ Μπιγκό Ευρωπαίο ειδικό απεσταλμένο για να προωθήσει την ειρήνη στη βάση της γραμμής «δύο κρατών».

Η πλειοψηφία οφείλεται στην αλλαγή γραμμής της Γαλλίας, της Ολλανδίας και της Αυστρίας.

Η Κύπρος μαζί και η Ελλάδα βρέθηκαν στη μειοψηφία και φάνηκαν ασυνεπείς στις δικές τους διακηρύξεις κατά της σφαγής αμάχων, ακόμα και της χρήσης της λιμοκτονίας ως εργαλείου πολέμου!

Ομως αυτά κάνει σήμερα ο τυχοδιώκτης Νετανιάχου.

Γιατί συγκάλεσαν Πενταμερή για το Κυπριακό στη Γενεύη

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Είναι τέτοια η ταχύτητα των αποσυνθετικών εξελίξεων, αλλά και η βαρύτητα των εγκλημάτων κατά του ελληνικού λαού σε Ελλάδα και Κύπρο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τον πρόεδρο Χριστοδουλίδη, σε συνθήκες συστηματικής απόκρυψης από τα ΜΜΕ και τα κόμματα της αντιπολίτευσης του τι ακριβώς συμβαίνει, που δεν ξέρει κανείς από που να αρχίσει και που να τελειώσει.

Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στην ένταξη της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή άμυνα, που πρακτικά σημαίνει στραγγαλισμό Ελλάδας και Κύπρου, στρατιωτικά, γεωπολιτικά και οικονομικά και γράφει «τίτλους τέλους» για τα δύο ελληνικά κράτη.

Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και στη συνέχεια Ε.Ε. και η μη ένταξη της Τουρκίας, αν προηγουμένως δεν αρθούν οι απειλές και διεκδικήσεις της και δεν λυθεί το Κυπριακό (εννοείται με αξιοπρεπή τρόπο, όχι διαλύοντας το κυπριακό κράτος), δεν είναι απλά μια θέση εξωτερικής πολιτικής. Είναι μια από τις συνθήκες ύπαρξης και ασφάλειας του ελληνικού κράτους μετά το 1974. Ήταν το βασικότερο κίνητρο για τη διεκδίκηση από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ένταξης στην ΕΟΚ. Ήδη έχει γίνει ζημιά στο ζήτημα των ευρωτουρκικών αμυντικών σχέσεων και απειλείται και πολύ περισσότερη. Το ζήτημα αυτό είναι πολύ δύσκολο να ανατραπεί, αλλά και τα ελάχιστα περιθώρια που, ενδεχομένως, υπάρχουν δεν μπορούν βέβαια να αξιοποιηθούν με Μητσοτάκη στην Αθήνα και Χριστοδουλίδη στη Λευκωσία. Μόνο αν ξεσηκωθεί άμεσα ο ελληνικός λαός θα έχει ίσως μια τελευταία δυνατότητα να περισώσει ότι περισώζεται από τα δύο κράτη του.

Στο ζήτημα των ευρωτουρκικών και ελληνοτουρκικών σχέσεων θα επανέλθουμε δυστυχώς. Στο σημερινό άρθρο μας θα ασχοληθούμε με το επίσης σοβαρό θέμα της πενταμερούς για το Κυπριακό που συνήλθε στη Γενεύη στις 17 και 18 Μαρτίου και των αποτελεσμάτων της.

«Τέμπη» και στην εξωτερική πολιτική: Μητσοτάκης και Χριστοδουλίδης εξαπατούν τους πολίτες και εκμηδενίζουν Ελλάδα και Κύπρο

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης ακολουθούν μια πολιτική που οδηγεί με γρήγορους ρυθμούς σε καθολική και μη αναστρέψιμη γεωπολιτική εκμηδένιση.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η υπόθεση των Τεμπών (που ακολούθησε το τεράστιο ατιμώρητο σκάνδαλο των παρακολουθήσεων) ανέδειξε παραστατικά το είδος των δυνάμεων που έχουν καταλάβει την εξουσία στην Ελλάδα και έπεισε εκατομμύρια Έλληνες για το ότι η απομάκρυνση αυτής της κυβέρνησης, αλλά και της ηγεσίας κρίσιμων κρατικών θεσμών, είναι προϋπόθεση ακόμα και για να υπάρχει μια στοιχειωδώς βιώσιμη και ελάχιστα πολιτισμένη κοινωνία σε μια Ελλάδα που δεν θα επηρεάζεται από εγκληματικά κυκλώματα στην ίδια την κορυφή της.

Θα ήταν όμως αφελής κάποιος αν θεωρούσε ότι το καταστροφικό έργο της ελληνικής κυβέρνησης (κατ’ εξοχήν της κυβέρνησης, αλλά σε ένα βαθμό και του πολιτικού και κρατικού συστήματος στην πλειοψηφία του) περιορίζεται ή μπορεί να περιοριστεί στους τομείς της εσωτερικής πολιτικής. Η πολιτική τάξη και ιδίως η κυβέρνηση δεν μεταβάλλονται βέβαια σε πατριώτες, θαρραλέους και αξιοπρεπείς  διαχειριστές όταν ασκούν εξωτερική πολιτική. Αντίθετα, στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής μπορεί να αποδειχθεί πιο καταστρεπτικός ο ρόλος τους, εκτός των άλλων και γιατί δεν γίνεται τόσο εύκολα γνωστός και αντιληπτός.

Ο πρόεδρος του Ισραήλ στην Κύπρο εν μέσω εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας των Παλαιστινίων

Δεν καταλαβαίνει ο κ. Χριστοδουλίδης ότι πλήττει καίρια οποιοδήποτε ηθικό κεφάλαιο, οποιαδήποτε αξιοπρέπεια απομένει στην Κύπρο και τους Κυπρίους;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Στην Ιλιάδα, ο Όμηρος, ή όποιος τέλος πάντων την έγραψε, μιλάει για τις εκεχειρίες που συμφωνούσαν οι εμπόλεμοι ώστε να μαζέψουν οι αντίπαλοι τους νεκρούς τους και να τους θάψουν. Φαίνεται ότι αυτό το βιβλίο, γραμμένο τον 8ο π.Χ. αιώνα, δεν το διάβασαν ακόμα στο Ισραήλ (πιθανώς ούτε και οι διοικούντες την Κύπρο και την Ελλάδα). Γι’ αυτό και στη Γάζα οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής επιτρέπουν στα σκυλιά να τρώνε τα πτώματα των νεκρών αμάχων, περιλαμβανομένων και των πτωμάτων μικρών παιδιών.

Όπως σημειώνει μια μελέτη της οργάνωσης Oxfam το Ισραήλ δολοφόνησε περισσότερα γυναικόπαιδα από όσα σκοτώθηκαν σε όλες τις πρόσφατες συγκρούσεις. Η συντριπτική πλειοψηφία των δεκάδων (ίσως και εκατοντάδων) χιλιάδων νεκρών της Γάζας είναι άμαχοι και το 40% από αυτούς παιδιά. Εξαιτίας των πολλαπλών τραυματικών επεισοδίων που έχουν υποστεί, σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη το 96% από τα παιδιά που κατοικούν στη ζώνη φοβούνται ότι θα πεθάνουν από στιγμή σε στιγμή και τα μισά θέλουν να πεθάνουν. Το 92% από τα παιδιά δεν αποδέχονται την πραγματικότητα, το 79% υποφέρουν από εφιάλτες και το 73% έχουν συμπτώματα επιθετικότητας.

Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της Επιτροπής του ΟΗΕ για τα Παιδιά Μπράγκι Γκούντμπραντσον (Bragi Gudbrandsson) το Ισραήλ πραγματοποιεί ιστορικά πρωτοφανείς παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου που αφορά τα παιδιά, περιλαμβανομένων μαζικών δολοφονιών και αυθαίρετων κρατήσεων. «Αυτό είναι σχεδόν μοναδικό στην ιστορία… Είναι ένα εξαιρετικά σκοτεινό σημείο της Ιστορίας… Δεν νομίζω ότι είδαμε προηγουμένως τέτοιες μαζικές παραβιάσεις όπως αυτές που είδαμε στη Γάζα. Είναι πάρα πολύ βαριές παραβιάσεις, που δεν τις βλέπουμε συχνά», είπε ο αξιωματούχος του Οργανισμού.

Ξανά απόπειρα κατάλυσης του κυπριακού κράτους

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πριν από πενήντα χρόνια, οι Αμερικανοί, ιδίως μάλιστα ο υπουργός Εξωτερικών και ταυτόχρονα Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Κίσινγκερ και το λόμπι που εκπροσωπούσε, γιατί ο Νίξον φαίνεται ότι μάλλον διαφωνούσε αλλά δεν είχε πλήρη ενημέρωση, όντας απασχολημένος και με το Γουότεργκεϊτ, δοκίμασαν να καταλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία, οργανώνοντας το χουντικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή. Επρόκειτο για το «διπλό έγκλημα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ», όπως το χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Ανδρέας Παπανδρέου. Ο Μακάριος όμως επέζησε, το ίδιο και ο Λυσσαρίδης από τις εναντίον τους δολοφονικές απόπειρες και μαζί επεβίωσε και το κράτος τους, έστω και ακρωτηριασμένο.

Τριάντα χρόνια αργότερα, το 2004, οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και από πίσω τους οι Ισραηλινοί επεχείρησαν ξανά την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, με πολιτικά όμως και όχι στρατιωτικά μέσα αυτή τη φορά, δια του σχεδίου Ανάν για τη λύση του Κυπριακού, που υποστηρίχθηκε μαζικά από τη μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής ελίτ (της κακιάς ώρας), μηδενικής αξιοπρέπειας και μηδενικής σοβαρότητας, την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι άσκησαν αφόρητες πιέσεις σε Αθήνα και Λευκωσία για να περάσει, προσέκρουσαν όμως στη σθεναρή αντίσταση του κυπριακού λαού και του προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου, που ανήκε, όπως και ο Μακάριος και ο Λυσσαρίδης, στη γενιά της παγκόσμιας ακτινοβολίας κυπριακής αντιαποικιακής επανάστασης, του 1955-59.

Ελλάδα και Κύπρος στηρίζουν τη γενοκτονία-Ετοιμάζουν ελληνικό Βατερλώ

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Νίκος Χριστοδουλίδης επιβεβαίωσαν ρητά, κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στην Αθήνα, το «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα».

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Παρά την προσπάθεια να δείξουν ότι ενδιαφέρονται κάπως και για το «ανθρωπιστικό θέμα», δηλαδή τη συνεχιζόμενη αδιάκριτη σφαγή ενός πληθυσμού εκατομμυρίων ανθρώπων, προκειμένου να τον αναγκάσουν να φύγει από τις πατρογονικές του εστίες, ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης επιβεβαίωσαν ρητά, κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στην Αθήνα, το «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα».

Σε συνδυασμό με την άρνηση των δύο κυβερνήσεων να στηρίξουν το ψήφισμα που καλούσε σε κατάπαυση του πυρός στον ΟΗΕ, ψήφισμα που υποστήριξε η τεράστια πλειοψηφία των χωρών του πλανήτη, περιλαμβανομένης της Γαλλίας, με τις πράξεις και τις δηλώσεις τους αυτές οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου υποστηρίζουν μια πολεμική επιχείρηση εθνοκάθαρσης, που εξελίσσεται ήδη, μπροστά στα μάτια μας, σε γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, έχοντας φτάσει τα εγκλήματα των χιτλερικών στην κατεχόμενη Ελλάδα και Ευρώπη στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Σήμερα, είναι τέτοια η παγκόσμια κατακραυγή κατά του Ισραήλ που ακόμα και οι τηλεοράσεις μας έχουν υποχρεωθεί να δείχνουν, μετά από ένα μήνα, μερικά τουλάχιστον από τα εγκλήματα αυτού του κράτους…

Η κατευναστική πολιτική Λευκωσίας-Αθήνας οδηγεί διά της διζωνικής στην τουρκοποίηση της Κύπρου

Του Σάββα Ιακωβίδη

Μητσοτάκης-Χριστοδουλίδης επιμένουν σε επιστροφή στο 2017 και οι Τούρκοι στο 2004. Τελικά, πού έμεινε το Κυπριακό; Στο Σχέδιο Ανάν; Για ποιο πλαίσιο Γκουτέρες μιλούν; Αντί να παραδεχτούν την κραυγαλέα αποτυχία της πολιτικής της ελληνικής πλευράς και να χαράξουν νέα, σωτήρια στρατηγική ανακοπής του Αττίλα, εμμένουν αφρόνως στη διζωνική, που οδηγεί στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην τουρκοποίηση-ισλαμοποίηση του Ελληνισμού της Κύπρου.

πρόσφατη επίσημη επίσκεψη του Πρωθυπουργού της Ελλάδος, Κυριάκου Μητσοτάκη, στην Κύπρο, είχε προβληθεί ως προπομπός για πιθανές εξελίξεις στο Κυπριακό και στα Ελληνοτουρκικά. Ο κυπριακός Ελληνισμός ανέμενε ένα ειλικρινές ξεκαθάρισμα της ακολουθούμενης πολιτικής, η οποία, μετά από 49 χρόνια αδιέξοδων συνομιλιών και καταστροφικών υποχωρήσεων της ελληνικής πλευράς, ΑΠΕΤΥΧΕ να κάμψει την τουρκική αδιστακτότητα και να δημιουργήσει προοπτικές βιώσιμης, λειτουργικής και δημοκρατικής λύσης στο πρόβλημα. Η κύρια αιτία, βέβαια, είναι η τουρκική αδιαλλαξία και η κατακτητική στοχοθεσία της εναντίον της Κύπρου.

Οι Κύπριοι άκουσαν από τους δύο ηγέτες όσα ακούν εδώ και δεκαετίες: Για στενή και αγαστή συνεργασία. Για αμέριστη υποστήριξη και μοναδικό στήριγμα της Ελλάδος. Για επιδίωξη λύσης μέσα στο συμφωνημένο πλαίσιο της διζωνικής. Για διαφαινόμενη βελτίωση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ότι είναι καιρός να ισχύσει σε ολόκληρο το νησί το κοινοτικό κεκτημένο. Η Άγκυρα «οφείλει να εγκαταλείψει οριστικά την επιθετική και παραβατική της συμπεριφορά και τις ανιστόρητες διεκδικήσεις σε βάρος της εθνικής κυριαρχίας και ακεραιότητας τόσο της Ελλάδας όσο και της Κύπρου». Η διαφαινόμενη βελτίωση των ευρωτουρκικών σχέσεων δεν μπορεί να μη συμπεριλαμβάνει και το Κυπριακό. Η επιμονή για λύση δύο κρατών οδηγεί σε αδιέξοδο και απορρίπτεται. Γι’ αυτό, είπαν Μητσοτάκης-Χριστοδουλίδης, θα πιάσουμε το νήμα από εκεί που μείναμε στο Crans Montana χωρίς να αλλάξουμε το διζωνικό, δικοινοτικό πλαίσιο λύσης.

ΒΡΕΤΑΝΟΣ ΥΠΑΤΟΣ: Δώστε κι άλλα στους Τούρκους

Του Λάζαρου Μαύρου

ΔΩΣΕ κι άλλα, πιο πολλά, στους Τούρκους», είναι με δυό λόγια η «γραμμή» του Λονδίνου για το Κυπριακό προς τον νέο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Χριστοδουλίδη.

Αυτή είναι, με την δική μας ανάγνωση, η σύνοψη της ουσίας των όσων είπε την Κυριακή στη συνέντευξή του στον «Φιλελεύθερο» ο πρέσβυς κ. Ιρφάν Σιντίκ, Ύπατος Αρμοστής της πρωταίτιας για το Κυπριακό πρόβλημα και επιμένουσας να κατέχει μέχρι σήμερα, ως αποικιοκρατικά κατάλοιπα της αγγλοκρατίας του 1878-1960, τις κυρίαρχες στρατιωτικές της βάσεις επί κυπριακού εδάφους, Βρετανίας.

ΜΕ ΠΕΡΙΤΕΧΝΟΥΣ διπλωματικούς καλλωπισμούς τής στυγνότητας των εκφράσεων του (τις γνώριμες παλαιόθεν «βρεττανιές»), ο Βρετανός πρέσβυς Σιντίκ, στη συνέντευξή του στους δημοσιογράφους Ανδρέα Πιμπίσιη και Στέλιο Μαραθοβουνιώτη, προαναγγέλλει ήδη ότι:

- Τα δελεαστικά «κίνητρα» και «οφέλη» προς τους Τούρκους τα οποία επιχείρησε στις Βρυξέλλες να εξασφαλίσει από την ΕΕ ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης, δεν θα είναι «επαρκή».

- Και προβλέπει ο κ. Σιντίκ ως πιθανότερο ότι, η «προσφορά και η πρωτοβουλία του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας εξακολουθεί να μην πείθει τους Τούρκους και τους Τουρκοκυπρίους να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων»...

ΒΕΒΑΙΟΝ είναι ότι αυτή την στάση του Λονδίνου για πλειοδοσία προς τους Τούρκους Κατακτητές και το κατοχικό τους ψευδοκράτος, θ’ αξιοποιηθεί καταλλήλως στο έπακρον από την Άγκυρα.

Ο Χριστοδουλίδης κέρδισε τα δυο μεγάλα κόμματα – Όσμωση ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ

Του Κώστα Βενιζέλου

Η νίκη του Νίκου Χριστοδουλίδη στις προεδρικές εκλογές, διαμορφώνει ένα νέο σκηνικό στην Κύπρο. Στην εκλογική αναμέτρηση ο Νίκος Χριστοδουλίδης κατάφερε να κερδίσει και τα δυο μεγάλα κόμματα, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ. Έθεσε εκτός δεύτερου γύρου τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ και κέρδισε αυτόν του ΑΚΕΛ, στην τελική αναμέτρηση. Η δυναμική της υποψηφιότητας Χριστοδουλίδη διατηρήθηκε μέχρι τέλους και έδειξε πως η κοινωνία έχει “δραπετεύσει” από τα κομματικά στεγανά και επιλέγει με άλλα κριτήρια.

Όταν ένας υποψήφιος, που ξεκινά αρχικά μια μοναχική πορεία (στη συνέχεια στηρίχθηκε από κόμματα), έχει να αντιμετωπίσει δυο πανίσχυρους μηχανισμούς και καταφέρνει να κερδίσει τις εκλογές, τότε σαφώς και η αξιολόγηση του αποτελέσματος θα πρέπει να γίνει με βάση αυτά νέα δεδομένα. Η ανάγνωση του αποτελέσματος, δείχνει πως η νίκη Χριστοδουλίδη θα επιφέρει διαφοροποιήσεις στο πολιτικό σκηνικό, ενώ την ίδια ώρα ανεβάζει τον πήχη για τον ίδιο, καθώς οι προσδοκίες των πολιτών είναι μεγάλες.

Τι σημαίνει, λοιπόν, το χθεσινό αποτέλεσμα σε σχέση με την επόμενη ημέρα των πολιτικών δυνάμεων, αλλά και του τόπου; Πρώτον, μεταξύ πρώτου και δευτέρου γύρου των προεδρικών εκλογών, προκύπτουν μια σειρά από γεγονότα, που χρήζουν ανάλυσης. Στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού, παρουσιάσθηκαν να στηρίζουν εμπράκτως τον Ανδρέα Μαυρογιάννη. Αυτό παραπέμπει σε μια λογική της ανάγκης διατήρησης των δυο μεγάλων πόλων, μέσα από υπόγειες συνεννοήσεις.

Κυπριακές εκλογές: Ο πρώτος, ο θριαμβευτής και ο ηττημένος

Μια πρώτη πιο αναλυτική ανάγνωση αποτελεσμάτων – Τα σενάρια για την 2η Κυριακή

Μπορεί ο Νίκος Χριστοδουλίδης να πήρε την πρωτιά του α’ γύρου, ωστόσο η έκπληξη των εκλογών είναι η πρόκριση του Ανδρέα Μαυρογιάννη με τον τρόπο που επιτεύχθηκε. Όμως όπως φαίνεται για τον κ. Μαυρογιάννη η επόμενη μέρα και η προσπάθεια επικράτησης έναντι του Νίκου Χριστοδουλίδη την 2η Κυριακή, μπορεί να αποδειχθεί ακόμα πιο δύσκολη απ' ότι η μάχη που έδωσε για να περάσει στον β' γύρο. Μεγάλος χαμένος της πρώτης Κυριακής είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου ο οποίος καλείται να διαχειριστεί μια ιστορική ήττα για το κόμμα της κεντροδεξιάς.

Η επόμενη μέρα για τον Χριστοδουλίδη

Για τον Νίκο Χριστοδουλίδη, ο πρώτος και κύριος στόχος που ήταν η πρόκριση στον β’ γύρο από την 1η θέση, έχει επιτευχθεί. Ωστόσο αν η διαφορά από τον δεύτερο ήταν μεγαλύτερη, η δυναμική και η «σιγουριά» με την οποία θα πήγαινε στην 2η Κυριακή θα ήταν σαφώς μεγαλύτερη.

Αυτό στο οποίο φαίνεται πως έχει ήδη το επιτελείο Χριστοδουλίδη βάλει ως κορυφαίο στόχο ενόψει της β’ Κυριακής, είναι να κερδίσει την στήριξη του συνόλου των δυνάμεων που για ιστορικούς, πολιτικούς και ιδεολογικούς λόγους δύσκολα μπορεί να συγκυβερνήσουν με το ΑΚΕΛ. Και σαφώς στην προσπάθεια αυτή, η στήριξη του ΔΗΣΥ σε επίπεδο ηγεσίας αλλά κυρίως σε επίπεδο ψηφοφόρων, είναι προτεραιότητα.

Το ενωτικό δημοψήφισμα: Γεγονός-σταθμός στη σύγχρονη ιστορία της Μεγαλονήσου

Την απόφαση της Βουλής για το Ενωτικό Δημοψήφισμα προσπαθεί να εκμεταλλευθεί η Τουρκία για να αποφύγει τις ευθύνες της. 

Του Νίκου Χριστοδουλιδη* 

Το δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε στην Κύπρο τον Ιανουάριο του 1950, βάσει του οποίου οι Ελληνες της Κύπρου εκλήθησαν να τοποθετηθούν ως προς την επιθυμία τους ή μη για Ενωση με την Ελλάδα αποτέλεσε γεγονός-σταθμό στη σύγχρονη ιστορία της Μεγαλονήσου. 

Στην πραγματικότητα το δημοψήφισμα αποτέλεσε την πρώτη ουσιαστική προσπάθεια της Λευκωσίας για διεθνοποίηση του αιτήματος της Ενωσης, αποτελώντας συνέχεια προηγούμενων προσπαθειών όπως τα γεγονότα του Οκτωβρίου 1931.

Την ίδια στιγμή το δημοψήφισμα αποτέλεσε και προϊόν απογοήτευσης των Ελλήνων του νησιού οι οποίοι, μετά και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τις διακηρύξεις των νικητών περί ελευθερίας, για άλλη μια φορά αντιμετώπιζαν την άρνηση του Λονδίνου σε σχέση με το αίτημά τους για Ενωση. Επιπλέον, η απόφαση για διενέργεια του δημοψηφίσματος αποσκοπούσε στο να λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης προς την Αθήνα, που τη δεδομένη χρονική στιγμή ήταν επιφυλακτική ως προς τη διεθνοποίηση του ζητήματος.

Συμμετείχε το 95,7% των Ελληνοκυπρίων