Οι πολλαπλές στοχεύσεις του νέου μνημονίου

Του Κώστα Γεώρμα 

1. Η πρώτη και βασική στόχευση του μνημονίου είναι να αφαιρέσει από το πολιτικό σύστημα οποιαδήποτε έννοια αυτονομίας στην οικονομική πολιτική, ανεξαρτησίας αναφορικά με τον χειρισμό προϋπολογισμού και εσωτερικών ζητημάτων και εθνικής κυριαρχίας.  Αυτό υλοποιείται όχι μόνο μέσα από την υπαγωγή του νέου δανεισμού στο βρετανικό δίκαιο, από το σχεδιαζόμενο ειδικό ταμείο χειρισμού του νέου δανεισμού για την αποπληρωμή των τοκοχρεολυσίων, αλλά και μέσα από τους όρους που θέτει το μνημόνιο (μειώσεις των δαπανών του δημοσίου έως το 2015 ως ποσοστό του ΑΕΠ, περιορισμός συνταξιοδοτικής δαπάνης ως ποσοστό του ΑΕΠ, συγκεκριμένοι όροι για την αγορά εργασίας, και άλλα).  Συνεπώς, η οποιαδήποτε κυβέρνηση αναλάβει την υλοποίηση του μνημονίου θα αδυνατεί να εφαρμόσει μια διαφορετική πολιτική, πέραν αυτής που επιθυμεί ο κ. Σόιμπλε.

Περί ανταγωνιστικότητας και άλλων συναφών πράσινων αλόγων

Του Κώστα Γεώρμα

Ο Γκρέι στο βιβλίο Η Αλ Κάιντα και η νεωτερικότητα σημειώνει για τις επιδόσεις του ΔΝΤ: «Σίγουρα ο υποβιβασμός ενός σύγχρονου κράτους στο επίπεδο ενός τριτοκοσμικού καθεστώτος σε λιγότερο από μία δεκαετία είναι ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα. Ωστόσο οι πολιτικές του ΔΝΤ στην Αργεντινή δεν διαφέρουν από αυτές που έχει επιβάλει σε άλλες χώρες. Καθώς διαμορφώνει την πορεία του προχωρώντας από γκάφα σε γκάφα και από τη μία τσαπατσουλιά στην άλλη, οι στόχοι του ΔΝΤ δεν αλλάζουν σε όποια χώρα και αν εφαρμόζονται»[1]! Επίσης, ο υποφαινόμενος είχε σημειώσει παλιότερα:

Το κράτος, η κρίση και το έθνος

του Κωνσταντίνου Γεώρμα
Ρήξη τ. 77 (09/11)

Ο Χέγκελ, μας θυμίζει ο Παπαϊωάννου[1], επισημαίνει ότι οι ιδιώτες και η αγορά, δεν διαθέτουν καμία συνείδηση της ολότητας των κοινωνικών αναγκών… Απέναντι στη φυσική τάξη των αγροτών και την σκεπτόμενη τάξη των παραγωγών βιομηχανικών προϊόντων μόνον η κρατική γραφειοκρατία μπορεί να παρουσιαστεί σαν μία οικουμενική τάξη ικανή να ανυψωθεί πάνω από τον αντιφατικό και διασπασμένο οικονομικό κόσμο, να θεωρήσει την ολότητα των αναγκών από μια οικουμενική σκοπιά και να ζητήσει συνειδητά και συστηματικά να επιβάλλει και να συγκρατήσει την ενότητα του συνόλου.

Εάν η γραφειοκρατία αποτελεί την έκφραση του συλλογικού συμφέροντος όλες οι παθογένειες της ελληνικής περίπτωσης οφείλονται ακριβώς στο γεγονός ότι οι πολιτικές ελίτ καλλιεργούσαν ακριβώς το αντίθετο: η τοποθέτηση στο κράτος μέσα από κομματικές σχέσεις, η καλλιέργεια της διαφθοράς του δημόσιου λειτουργού μέσα από τη μίζα, του γιατρού μέσα από το φακελάκι, του πολεοδόμου μέσα από τη μίζα για την άδεια του αυθαιρέτου, του αστυνομικού μέσα από τη μίζα για να παραβλέπει τα δίκτυα πορνείας, διακίνησης ναρκωτικών και της νύχτας, δεν είναι παρά η προσπάθεια «ιδιωτικοποίησης», ή μήπως καλύτερα, «ιδιωτικής οικειοποίησης», της κομματικής οικειοποίησης, ενός θεσμού που θα έπρεπε να εκπροσωπεί το συλλογικό καλό.