Η στρατηγική Kipper: Πώς να κρύβεις την ουσία με θόρυβο

Το «brutal θέατρο» δεν είναι ιδεολογία είναι τεχνική

Του Απόστολου Αποστόλου *

Στην εποχή μας, η πολιτική δεν χρειάζεται επιχειρήματα. Χρειάζεται σκηνικά. Δεν χρειάζεται πρόγραμμα. Χρειάζεται φώτα, κάμερες και θυμό. Η δημόσια σφαίρα έχει μετατραπεί σε μια σκηνή όπου η ένταση μετριέται σε ντεσιμπέλ και η «αλήθεια» σε likes. Αυτό που η ηθοποιός Ursina Lardi περιέγραψε σε ομιλία της στη Μπιενάλε Θεάτρου του 2025 ως «βάναυσο θέατρο» δεν είναι μια μεταφορά για τους ευαίσθητους. Είναι η ακριβής περιγραφή του τρόπου με τον οποίο ασκείται πλέον η πολιτική, ως μια επιθετική, ωμή παράσταση, όπου η ουσία θυσιάζεται στον βωμό της εικόνας.

Το «brutal θέατρο» δεν είναι ιδεολογία είναι τεχνική. Δεν έχει πρόγραμμα, έχει σκηνοθεσία. Δεν ενδιαφέρεται για τη λύση ενός προβλήματος, αλλά  ενδιαφέρεται για την παραγωγή ενός επεισοδίου. Η πολιτική συζήτηση δεν είναι πια ανταλλαγή επιχειρημάτων αλλά διαγωνισμός επιθετικότητας, ποιος θα προσβάλει καλύτερα, ποιος θα εξευτελίσει πιο θεαματικά, ποιος θα βγάλει την πιο κοφτερή ατάκα που θα παίξει σε επανάληψη στα δελτία.

Στην Ελλάδα, βεβαίως, δεν χρειαζόμασταν τη διεθνή σκηνή για να ανακαλύψουμε τη θεαματοποίηση. Εδώ το θέατρο ήταν πάντα λαϊκό άθλημα, απλώς τώρα έχει χάσει κάθε ίχνος μέτρου. Η Βουλή θυμίζει συχνά σκηνή επαρχιακού θιάσου που παίζει διαρκώς την ίδια παράσταση, αγανάκτηση, καταγγελία, ηθικός πανικός. Σκηνικά λιτά, λόγος υπερφίαλος, χειροκρότημα από τους κομπάρσους των κοινωνικών δικτύων.

Η Μεταφυσική της Ταφής και το Τέλος της Πολιτικής Ιδεολογίας

Του Μάνου Λαμπράκη 

Ο μαρμάρινος κόσμος των ηγετών είναι η τελευταία σκηνή του πολιτικού θεάτρου. Εκεί όπου η σιωπή δεν είναι μόνο φτιαγμένη από πέτρα, αλλά και από νόημα. Δύο ταφικά μνημεία και δύο παρακαταθήκες. Δύο εποχές που δεν συναντήθηκαν ποτέ – παρότι ανήκαν τυπικά στο ίδιο κόμμα. Στον πρώτο, τον τάφο του Ανδρέα Παπανδρέου, είναι χαραγμένη η φράση: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ». Στον δεύτερο, αυτόν του Κώστα Σημίτη, διαβάζουμε: «Στον εκσυγχρονισμό δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης». Στον πρώτο βλέπεις σταυρό. Στον δεύτερο, μόνο λευκός ορθολογισμός.

Η διαφορά είναι κοσμολογική. Ο Ανδρέας, παρόλες τις αντιφάσεις του, είχε πολιτική οντολογία, ενώ ο Σημίτης είχε τεχνοκρατική μεταφυσική. Ο πρώτος θεμελίωσε ένα σύστημα πατριωτικού λαϊκισμού, που απευθυνόταν στο φαντασιακό του λαού, στο ένστικτο της αυτοδιάθεσης. Ο δεύτερος, εξόρισε το φαντασιακό ως ανορθολογισμό και παρέδωσε τη χώρα στο συμβολικό κεφάλαιο της Δύσης: αριθμούς, δείκτες, συμμορφώσεις. Το «ανήκειν στους Έλληνες» μπορεί να ήταν ρητορική· αλλά το «δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης στον εκσυγχρονισμό» είναι δογματισμός χωρίς ρίζες, χωρίς τέλος, χωρίς θάνατο — και γι’ αυτό χωρίς ζωή.

Τα πρώτα δείγματα γραφής του Τραμπ – Ο Ριζοσπαστικός Συντηρητισμός στην πράξη

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ 

Φαίνεται ότι με την εκλογή και την ορκωμοσία του Τραμπ, ο νεοταξίτικος δυτικός κόσμος, εκείνος ακριβώς που εδώ και δεκαετίες χρηματοδοτεί ο Σόρος με τις ΜΚΟ και τις “ανοικτές κοινωνίες” του, απέκτησε κάποιες νέες “αντιιμπεριαλιστικές” ευαισθησίες και συγκινητικές “δημοκρατικές αντιστάσεις”. Η επάνοδος στο διεθνές πολιτικό προσκήνιο του παραδοσιακού Αμερικανού καουμπόι και σερίφη, το δίδυμο δηλαδή Τραμπ και Μασκ, τρομοκρατεί με τον σκληρό κυνισμό του τους Ευρωπαίους και Καναδούς “προοδευτικούς” αναλυτές.

Λες και τα γεωπολιτικά σύνορα ήταν ανέκαθεν δεδομένα και απαραβίαστα. Λες και δεν υπάρχουν αναρίθμητες πολιτικές και στρατιωτικές παρεμβάσεις των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο, συνήθως μάλιστα με πρωτοβουλία των δημοκρατικών κυβερνήσεων. Λες και η Αλάσκα, η 49η αμερικανική πολιτεία, δεν αγοράστηκε από τους Αμερικανούς όταν πουλήθηκε στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα από την τσαρική Ρωσία. Λες και για πρώτη φορά ακούγεται το θέμα της Γροιλανδίας για οικονομικούς και πολιτικούς λόγους, σχετικούς με τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Λες και το θέμα της προσάρτησης του Καναδά στις ΗΠΑ, με ή χωρίς το γαλλόφωνο τμήμα του που τόσο απασχόλησε κάποτε τον Ντε Γκωλ, ακούστηκε για πρώτη φορά. Λες και δεν έγινε αιματηρή αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στον Παναμά το 1989, ούτε φυλακίστηκε ποτέ ο Νοριέγκα. Λες και η μετονομασία του κόλπου του Μεξικού είναι κάτι πρωτάκουστο, καθώς και η πιθανή μελλοντική παράκαμψη της διώρυγας του Παναμά από ένα νέο «μεξικανικό» πέρασμα από τον ένα ωκεανό στον άλλο.

Βέβαια, ήταν και ο χαιρετισμός του Μασκ στο πλήθος: Αν και “έμοιαζε” σαν δύο σταγόνες νερού με άλλους, παλαιότερους όπως της Κλίντον ή του Ομπάμα, ειδικά σε αυτή την περίσταση, ταυτίστηκε όχι με την αυτοκρατορική σημειολογία της νέας «αμερικανικής Ρώμης» που ο Τραμπ υποσχέθηκε στους οπαδούς του, αλλά με τον γνωστό ναζιστικό χαιρετισμό. Τα δημοσιογραφικά τσιράκια της φιλελεύθερης γκλομπαλιστικής προπαγάνδας έχουν ήδη πιάσει δουλειά, παρέα προφανώς με πολλούς άλλους, γνωστούς η άγνωστους, “προοδευτικούς πολιτικούς στοχαστές”…

Ο Ριζοσπαστικός Συντηρητισμός του Τραμπ

Να θυμίσουμε λοιπόν παρεμπιπτόντως, πως η “προοδευτική” μετασταλινική, διεθνής αριστερά του δικαιωματισμού, δεν πρόσεξε, ούτε κατανόησε πόσο γρήγορα μετά το ‘80 και την κατάρρευση των σταλινικών «πατρίδων του σοσιαλισμού», τα παραδοσιακά προπαγανδιστικά εργαλεία του αντικομμουνισμού παραχώρησαν τη θέση τους σε εκείνα του αντιφασισμού. Πόσο εύκολα το παραδοσιακό σκιάχτρο του κομμουνισμού αντικαταστάθηκε στην καθεστωτική ρητορική από εκείνο της ακροδεξιάς.

H Αρρώστια

Ο Τρότσκι του Ντιέγκο Ριβέρα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο Ισαάκ Ντόιτσερ είναι από τους σπουδαιότερους, για ορισμένους ο σπουδαιότερος  ιστορικός της Σοβιετικής Ένωσης, της μεγάλης περιπέτειας του σοβιετικού κομμουνισμού που σφράγισε τον 20ό αιώνα και θα συνεχίσει για πολύ ακόμα να αποτελεί αντικείμενο μελέτης, πολεμικών και συγκρούσεων αφού έθεσε, χωρίς βέβαια και να λύσει, όλα σχεδόν τα μεγάλα προβλήματα του Ανθρώπου.

Το σημαντικότερο έργο του Ντόιτσερ είναι η μνημειώδης τρίτομη βιογραφία του Λέοντος Τρότσκι (The Prophet: The Life of Leon Trotsky), πολύ ανώτερη πιστεύω, από τη βιογραφία του για τον Στάλιν, αρκετά συζητήσιμη σε πολλά σημεία της παρόλο που και αυτή είναι ένα πολύ σημαντικό έργο και ασφαλώς περιέχει μια πληθώρα από πολύ σημαντικά στοιχεία και ιδέες (έχει εκδοθεί στα ελληνικά). Το ενδιαφέρον της δεν περιορίζεται στο πρόσωπο του ίδιου του Τρότσκι ή στον «τροτσκισμό», αφού ο συγγραφέας υποχρεώνεται, από την ίδια τη φύση του θέματός του, αλλά και τον κεντρικό ρόλο του βιογραφούμενου προσώπου στη Ρωσική Επανάσταση και στα πρώτα χρόνια του επαναστατικού καθεστώτος, να μας παρουσιάσει όλο το ρωσικό σοσιαλιστικό κίνημα και, εν συνεχεία, την εξέλιξη μέχρις ένα σημείο του σοβιετικού πειράματος και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, που, όλα, διαμόρφωσαν κατά τρόπο αποφασιστικό τον Εικοστό Αιώνα.

Οι περισσότεροι σήμερα έχουν μια γνώμη για τον Τρότσκι (όπως και για όλα τα θέματα), χωρίς βέβαια να έχουν μπει στον κόπο να διαβάσουν έστω μια σελίδα ενός από τους πιο ξεχωριστούς συγγραφείς, όπως και ρήτορες, μαζί με τον Ζαν Ζορές, στην ιστορία του διεθνούς σοσιαλιστικού κινήματος. Ο Αντρέ Μαλρό έχει φτάσει να συγκρίνει την (δυστυχώς όχι καλά μεταφρασμένη στα ελληνικά) Ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης του Τρότσκι με τον Πελοποννησιακό Πόλεμο του Θουκυδίδη από άποψη και βάθους και ύφους.

40 χρόνια μετά. Η Δημοκρατία πιο ανύπαρκτη παρά ποτέ

Της Ισαβέλλας Μπερτράν

Τέτοιες μέρες, πριν από ακριβώς σαράντα χρόνια, η παρακάτω φωτό κοσμούσε τα πρωτοσέλιδα των φιλοκυβερνητικών εφημερίδων της εποχής με λεζάντες όπως «η υπαρχηγός των τρομοκρατών Ισαβέλλα Μπερτράν με τον Παλαιστίνιο εκπαιδευτή της», «απαγωγές και εκτελέσεις ετοίμαζε η τρομοκρατική «Ομάδα Ζυρίνη» και άλλα παρόμοια μετριοπαθή και τεκμηριωμένα.

Τα γεγονότα λίγο πολύ γνωστά, οι άνω των 55 ίσως να τα θυμούνται και ως κομμάτι μιας εποχής που ζήσανε σε πρώτο πρόσωπο:

Φλεβάρης τους 1980, με κυβέρνηση Καραμαλή (του «εθνάρχη»). Παράνομη σύλληψη και ανάκριση του Κώστα Ζυρίνη, της υποφαινόμενης και άλλων συντρόφων μας επί δύο εβδομάδες στην Ασφάλεια χωρίς δικηγόρο και κατά παράβαση κάθε συνταγματικού ορίου. Στη συνέχεια, απαγγελία κατηγορητηρίου για «σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης» και παραπομπή σε δίκη όχι για κάποιες πράξεις (παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της Ασφάλειας να μας φορτώσει αρχικά όλες τις τότε ορφανές ενέργειες της 17Ν), ούτε έστω για κατοχή οπλισμού (μόνο αναπτήρες βρέθηκαν στα σπίτια μας) αλλά για υποτιθέμενες τρομοκρατικές προθέσεις. Ως «τεκμηρίωση» αυτών παρουσιάστηκε μια συρραφή από διάφορα πολιτικά μας κείμενα, φωτογραφίες από δημοσιογραφικά ταξίδια στον Λίβανο, σκόρπιες προσωπικές σημειώσεις και – κυρίως – η ενεργή ένταξή μας στον εξ ορισμού ύποπτο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Η ιδεολογική υποταγή του ελληνικού πολιτικού συστήματος

Του Κώστα Μελά

Δυστυχώς τα επικοινωνιακά τεχνάσματα σύσσωμου του πολιτικού συστήματος  οδηγούν  συνεχώς σε όλο και μεγαλύτερη σύγχυση τους πολίτες τούτης της χώρας.

Εξηγούμε: 

Η ατέλειωτη  χρονικά διαπραγμάτευση, έχει καταστήσει, εκ των πραγμάτων, κυρίαρχο στόχο της ελληνικής πολιτικής σκηνής το κλείσιμο της αξιολόγησης. 

Σε αυτό συμβάλλουν και οι δυνάμεις της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης με τα μονότονα επαναλαμβανόμενα αιτήματα, όπως: «να κλείσει η αξιολόγηση», «γιατί δεν κλείνει η αξιολόγηση;» και όλα τα συναφή. 

Η πρόθεση της κυβερνητικής πλειοψηφίας να σύρει γραμμές αμύνης ή ακόμη να επιδιώξει την αλλαγή, σύμφωνα με την δική της αντίληψη, συγκεκριμένων αιτημάτων, αποδείχτηκε πολύ σύντομα μια απόλυτη φενάκη. 

Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση επιμήκυνε τις συζητήσεις, σαφέστατα για να δείξει ότι διαπραγματεύεται σθεναρά, αλλά και για να καταστήσει, αυτό καθ’ αυτό,  το «κλείσιμο της αξιολόγησης» επίκεντρο του πολιτικού και κοινωνικού  ενδιαφέροντος στην ελληνική πολιτική ζωή. Στην παραπάνω εξήγηση θα πρέπει να συμπεριλάβουμε τη σαφή  έλλειψη προετοιμασίας της ελληνικής κυβέρνησης στα αιτήματα των δανειστών (ειδικά του ΔΝΤ και της Γερμανίας). Η έλλειψη προετοιμασίας, το πιθανότερο, οφείλεται, στην πεποίθηση των κυβερνητικών στελεχών, ότι τα αιτήματα αυτά δεν πρόκειται ποτέ να τεθούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τόση επιτακτικότητα και αποφασιστικότητα, και με κάποιο τρόπο, θα τα υπερβούν χωρίς  ουσιαστικά να τα αντιμετωπίσουν. 

Oκτώ κόμματα, μία ιδεολογία.

Του Χρήστου Γιανναρά

Η ​​βιοθεωρία  (ίσως και κοσμοθεωρία για πολλούς) του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας (σε ολόκληρο το κομματικό φάσμα) είναι ευκρινέστατα ο Iστορικός Yλισμός: η πίστη-πεποίθηση ότι η οικονομία κινεί την Iστορία. Kάποιοι άλλοι συντελεστές του κοινού βίου (παιδεία, θρησκεία, ιστορικό παρελθόν και μνημεία, προνομιακή ευκρασία και ηλιοφάνεια ή το φυσικό κάλλος της χώρας) ανήκουν στο ιδεαλιστικό «εποικοδόμημα» και στις εκτιμήσεις που αυτό προκαλεί. Δηλαδή εκτιμώνται όλοι αυτοί οι παράγοντες του κοινού βίου ή ως

έμμεσοι συντελεστές οικονομικής προσόδου (κυρίως γιατί κινούν τη «βαρειά βιομηχανία της χώρας»: τον τουρισμό) ή καταξιώνονται ως ψυχολογικά «αξεσουάρ» για τη συντήρηση ψευδαισθήσεων «καλλιέργειας», «ποιότητας ζωής» και άλλων ηχηρών παρομοίων.

H διαφοροποίηση των κομμάτων επιχειρείται και εξαντλείται μόνο με ρητορικές πομφόλυγες – συνθηματολογικά, λεκτικά και εικαστικά τεχνάσματα, με τα οποία οι χρυσοπληρωμένοι μαστόροι της εμπορικής διαφήμισης κατασκευάζουν την «ταυτότητα» κάθε κόμματος. Bέβαια, οι ψευδαισθήσεις διαφοράς πρέπει να έχουν καταρρεύσει τα τελευταία χρόνια, αφού και οι πλέον δύσπιστοι ή ευηθείς πολίτες ψηλάφησαν στην πράξη την απόλυτη ιδεολογική εξομοίωση και την έμπρακτη πολιτική ταύτιση των δήθεν παθιασμένων αδιάλλακτων αντιπάλων: Eίδαμε να συγκυβερνούν, γαντζωμένοι παθιασμένα στη μοιρασιά της νομής του κράτους (4-2-1) ΠAΣOK - N.Δ. - ΔHMAP και στη συνέχεια οι «ριζοσπάστες» της μαρξιστικής Aριστεράς με την πιο αναιδή και ευτελή καπηλεία του πατριωτισμού και της ελληνικότητας.

Μίσος της πατρίδας ή/και υπηρέτες συμφερόντων

Του Γιώργου Καραμπελιά από τη Ρήξη (φ. 118) που θα κυκλοφορήσει το Σάββατο

Η απόφανση του «επιστήμονα» Φίλη περί Ποντίων πυροδότησε πάλι τη συζήτηση και την αναρώτηση πολλών φίλων για τις αιτίες αυτής της εμμονής στα εθνομηδενιστικά μυθεύματα, από την κυβερνώσα αριστερά και τους εκπροσώπους της. Άραγε το κάνουν από ιδεολογία ή εξυπηρετούν συμφέροντα;
Εδώ και τουλάχιστον σαράντα πέντε χρόνια, από το 1970, συγκρούομαι με τις αντιπατριωτικές αντιλήψεις στον χώρο της αριστεράς και κατεξοχήν μετά το 1985, όταν άρχισε να ογκώνεται το κύμα του εθνομηδενισμού, που μετάλλαξε ένα μεγάλο μέρος της αριστεράς, κυρίως της αριστερής διανόησης, σε αντιπατριωτική δύναμη.
Σταδιακώς, ιδιαίτερα μετά το 2000, μια νέα αντιπατριωτική αριστερά κυριάρχησε σχεδόν ολοκληρωτικά και ήρθε να συναντήσει, από την απέναντι όχθη, την παραδοσιακά «ξεπουλημένη στον ιμπεριαλισμό» νεοφιλελεύθερη δεξιά. Λιάκος και Νίκος Δήμου ήταν τα σύμβολα αυτής της συνάντησης, ή Δαμανάκη και Σημίτης.

Τι άλλο χρεοκοπεί, εκτός από τη χώρα

Κατάρρευση τακτικών, στρατηγικών, στερεότυπων 

και εύκολων απαντήσεων

Του Ρούντι Ρινάλντι

Η χώρα μας έχει μπει σε τροχιά χρεοκοπίας και βίαιης εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, της οικονομίας, της κυριαρχίας της, μέσα από τις νέες -αλλά και κλασικές- μορφές ιμπεριαλιστικής επιβολής. Επανειλημμένα έχει υποστηριχθεί από τις στήλες αυτής της εφημερίδας ότι η Ελλάδα δεν λογαριάζεται ως χώρα του πυρήνα της Ευρώπης, ούτε καν ανήκει στον λεγόμενο Νότο. Στους σχεδιασμούς των ευρωκρατών είναι κάτι υποδεέστερο: «νότος του Νότου». Πρέπει να εξομοιωθεί με «χώρα-σκουπίδι», όπως έγινε με τις χώρες της Aνατολικής Ευρώπης αμέσως μετά την κατάρρευση. Και όχι μόνον. Χώρα-προτεκτοράτο σε μια δύσκολη περιοχή όπου συναντούνται διεθνή γεωπολιτικά τόξα. Προγεφύρωμα ή και πεδίο βολής, περιοχή πειραματισμών μοντέλων προς εξαγωγή για άλλες ευρωπαϊκές περιοχές. Τέτοιες αναφορές ήταν συχνά δυσάρεστες σε κύκλους και χώρους της Αριστεράς που ήθελαν να αγνοούν πεισματικά αυτές τις διαστάσεις του νεοελληνικού προβλήματος και της καθολικής κρίσης, μένοντας προσκολλημένοι σε στερεότυπα που ένα-ένα καταρρέουν εκκωφαντικά.

Η ιδεολογία της υποταγής

Του Δημήτρη Μηλάκα

Επί πενταετία η Ελλάδα βρίσκεται σε πρόγραμμα διάσωσης και όπως μας λένε η χώρα συντηρείται και υπάρχει χάρη της μεγαλοψυχίας αυτών που τη διασώζουν. Θα πρέπει λοιπόν να είμαστε ευγνώμονες στους ευεργέτες μας και να προσαρμοζόμαστε πρόθυμα στις οδηγίες τους. Αυτοί ξέρουν…

Μας λένε, «αυτοί που ξέρουν», ότι για να επιβιώσουμε θα πρέπει:

1. Να προσφέρουμε (ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη διάσωσή μας)  την επόμενη τετραετία το 12,5%  του ΑΕΠ της χώρας καθώς το 25% που ήδη έχουμε καταβάλει τα πέντε τελευταία χρόνια δεν είναι αρκετό
2. Να συνεχίσουμε το ξήλωμα των αναχρονιστικών δομών μας που εξασφάλιζαν τα στοιχειώδη στην παιδεία (30% μείωση δαπανών μέχρι τώρα) και την υγεία (πάνω από 33% μέχρι στιγμής)

Οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε περίοδο οι κυρίαρχες ιδέες…

Μαρξ – Έγκελς από το Η Γερμανική Ιδεολογία, 1846

Οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε περίοδο οι κυρίαρχες ιδέες, δηλαδή η τάξη που αποτελεί την κυρίαρχη υλική δύναμη της κοινωνίας είναι ταυτόχρονα η κυρίαρχη πνευματική της δύναμη. Η τάξη που κατέχει τα μέσα για την υλική παραγωγή, κατέχει έτσι ταυτόχρονα και τα μέσα της πνευματικής παραγωγής [ΜΜΕ, βιβλία,μουσική βιομηχανία, κινηματογράφος, κρατική και ιδιωτική παιδεία κτλ] ώστε με τον τρόπο αυτόν της υποτάσσονται κατά μέσο όρο οι ιδέες εκείνων που δεν διαθέτουν τα μέσα της πνευματικής παραγωγής. Οι κυρίαρχες ιδέες δεν είναι τίποτε άλλο από την ιδεατή έκφραση των κυρίαρχων υλικών σχέσεων, είναι οι κυρίαρχες υλικές σχέσεις που έχουν συλληφθεί ως ιδέες. Δηλαδή οι σχέσεις που καθιστούν ακριβώς μια τάξη κυρίαρχη, δηλαδή οι ιδέες της κυριαρχίας της. Τα άτομα που αποτελούν την κυρίαρχη τάξη, έχουν μεταξύ άλλων και συνείδηση και συνεπώς σκέφτονται. Εφόσον λοιπόν κυριαρχούν ως τάξη και καθορίζουν το συνολικό εύρος μιας ιστορικής περιόδου, είναι αυτονόητο ότι το κάνουν αυτό σε πλήρες εύρος, δηλαδή μεταξύ άλλων κυριαρχούν επίσης ως διανοητές, ως παραγωγοί ιδεών, καθορίζουν την παραγωγή και κατανομή των ιδεών της περιόδου τους, έτσι οι ιδέες τους είναι οι κυρίαρχες ιδέες της περιόδου. Για παράδειγμα, σε μια περίοδο και σε μια χώρα όπου η βασιλική δύναμη, η αριστοκρατία και η αστική τάξη αγωνίζονται για την κυριαρχία, εκεί δηλαδή όπου η κυριαρχία είναι διαιρεμένη, αναδεικνύεται ως κυρίαρχη σκέψη το δόγμα της διαίρεσης των εξουσιών, η οποία πλέον διατυπώνεται ως «αιώνιος νόμος».

«Παίξτε το χαρτί μιας γενικής πολιτικής και ιδεολογικής αντεπίθεσης»

Συνέντευξη του οικονομολόγου και διεθνούς εμβέλειας διανοούμενου Σαμίρ Αμίν στον Ερρίκο Φινάλη που δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς»

-Όλο και περισσότεροι αναλυτές και πολιτικοί παράγοντες μιλούν πλέον για μια γερμανική Ευρώπη που στραγγαλίζει το Νότο…

– Ας πιάσουμε την ιστορία από την αρχή, ώστε να μπορούμε να εξηγήσουμε και το σήμερα: Ποτέ δεν πίστεψα ότι το σχέδιο της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης», ήδη από το 1957. ήταν κάτι άλλο από ένα σχέδιο υπεραντιδραστικό. Αυτός ο υπεραντιδρασπκός χαρακτήρας κρυβόταν όλο και πιο δύσκολα όσο περνούσε ο καιρός. Το σχέδιο αυτό συνελήφθη με τέτοιο τρόπο, ώστε ουσιαστικά ακύρωνε εξαρχής κάθε αριστερή ή έστω αυθεντικά σοσιαλδημοκρατική πολιτική. Πρόκειται για ένα σχέδιο καταδικασμένο από την Ιστορία το οποίο, εκτός από αντιδραστικό, είναι και παράλογο – και έφτασε στο απόγειο του παραλογισμού με τη θέσπιση του ευρώ. Διότι, μην γελιόμαστε: δεν μπορούμε να έχουμε ενιαίο νόμισμα χωρίς ενιαίο κράτος, όσο κι αν βαυκαλίζονται oι νεοφιλελεύθεροι με θεωρίες για ένα νόμισμα που τάχα ρυθμίζεται από τις αγορές.

Επτά απλά μαθήματα μαρξισμού: 04 Έννοια και κριτική της ιδεολογίας

Το τέταρτο από τα επτά μαθήματα μαρξισμού με θέμα «Έννοια και κριτική της ιδεολογίας» πραγματοποιήθηκε, δόθηκε την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου από τον Γιώργο Μανιάτη, καθηγητή πολιτικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Χρ. Γιανναράς «Ιησούς Χριστός: χθες και σήμερον ο Αυτός και εις τους αιώνας»

Ο Χρήστος Γιανναράς ήταν καλεσμένος στην  1η Γενική Ιερατική Σύναξη της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος για το Ιεραποστολικό έτος 2014-2015 που ραγματοποιήθηκε την Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2014 στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας. 
Οι Συνάξεις είναι αφιερωμένες στον Σωτήρα Χριστό και έχουν ως γενικό θέμα «Ιησούς Χριστός: χθες και σήμερον ο Αυτός και εις τους αιώνας».

Ανάρτηση από: http://www.antifono.gr

Δεν έχουν τελειώσει οι ιδεολογίες αλλά αυτοί που τις θέλουν τελειωμένες...

Είναι πολύ μπανάλ στις ημέρες μας να είσαι αριστερός ή δεξιός. Αυτοί είναι ξεπερασμένοι όροι τού παρελθόντος ισχυρίζονται όλοι εκείνοι που θέλουν να μας πείσουν ότι το μέλλον μας είναι να γίνουμε… ελαιοτρίφτες, ποταμίσιοι, δημιουργικοί ξανά κι ούτω καθεξής. Φαίνεται πως έχουμε τελειώσει με την πάλη των τάξεων, η κοινωνική δικαιοσύνη έχει αποκατασταθεί, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είναι παθογένεια του παρελθόντος, ο ιμπεριαλισμός, η άδικη κατανομή του πλούτου κι άλλα παρεμφερή προβλήματα έχουν λυθεί και το μόνο που μας απομένει είναι να διασώσουμε το ΠΑΣΟΚ βαφτίζοντάς το «Ελιά», να διαλέξουμε τί χρώμα σακίδιο ταιριάζει στην πλάτη τού Στ. Θεοδωράκη και να ψηφίσουμε αν το επόμενο «twitter» του Θ. Τζήμερου είναι πιο προβοκατόρικο από το προηγούμενο. Γιατί, επομένως, να χολοσκάμε για τη διαμόρφωση ή την επιλογή πολιτικών, αριστερών ή δεξιών, όταν το τηλεμάρκετινγκ μας προσφέρει τις λύσεις στο πιάτο κι έτσι έχουμε άπλετο χρόνο στη διάθεσή μας για να σχολιάσουμε πόσα κιλά έχει πάρει ο Β. Βενιζέλος, αν ο Στ. Θεοδωράκης γράφει καλύτερα προφίλ ή ανφάς κι αν ο Θ. Τζήμερος λατρεύει ή, απλώς, αγαπά την Ανγκ. Μέρκελ;…

Ιδεολογικά φαντάσματα και συνωμοσιολογίες

Του Τάκη Φωτόπουλου

Ενώ το κρίσιμο θέμα της έντασης της φτωχοποίησης των λαϊκών στρωμάτων, σαν αποτέλεσμα της επιβληθείσας από τις ντόπιες και ξένες ελίτ οικονομικής καταστροφής, έχει περάσει στα «ψιλά» των ΜΜΕ εξαιτίας της ΧΑ, το βασικό ερώτημα που ανακύπτει προσπερνιέται: αντιμετωπίζουμε ένα πραγματικό πόλεμο με τη ΧΑ, ή μήπως  ένα πόλεμο μεταξύ ιδεολογικών φαντασμάτων;

Ο πόλεμος κατά της ΧΑ από μεν τα σοσιαλιστικά (εν ευρεία εννοία) κόμματα παρουσιάζεται σαν πόλεμος μεταξύ εθνικοσοσιαλισμού και σοσιαλισμού, ενώ από τα κόμματα εξουσίας σαν πόλεμος της δημοκρατίας κατά της εθνικοσοσιαλιστικής ΧΑ. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτές είναι συγκρούσεις που χαρακτήριζαν τον 20^ο αιώνα και  δεν έχουν σχέση με την πραγματική σύγκρουση που αντιμετωπίζουμε στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ), η οποία ανέτειλε μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού» και την θεσμοποίηση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης .