Η Κύπρος “βορά” της Αθήνας στην τουρκική βουλιμία

Του Κώστα Μαυρίδη

Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 στην Κύπρο, διάφοροι στην Αθήνα νόμισαν ότι η εγκατάλειψη της θα χορτάσει το τουρκικό θηρίο, αλλά έπεσαν έξω. Μεσολάβησαν δεκαετίες εδραίωσης της κατοχής, με τον τουρκικό επεκτατισμό να προχωρεί βήμα-βήμα, με κορύφωση των παρανομιών στην Κυπριακή ΑΟΖ, στην ελληνική κυριαρχία νησιών στο Αιγαίο, με το «Τουρκολυβικό Μνημόνιο» που ακρωτηριάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας-Κύπρου στην Αν. Μεσόγειο κι ένα μπαράζ άλλων παρανομιών κι απειλών. Ενώπιον τέτοιου ωμού επεκτατισμού, οι εγχώριες πλαδαρές θεωρίες δεκαετιών βούλιαξαν και η Αθήνα εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια να συνειδητοποιεί εκείνο που η πλειονότητα των πολιτών υποδείκνυε. Ο τουρκικός επεκτατισμός δεν αντιμετωπίζεται με «προσαρμογές» προς τα πίσω αλλά με πανεθνική αποτρεπτική στρατηγική στηριγμένη στον ορθολογισμό της οικονομικής, διπλωματικής και προπάντων της αμυντικής ισχύος κι ετοιμότητας.  

Σε όλο το διάστημα, η Τουρκία επέμενε σε «διμερείς διαφορές» και «διάλογο», ενώ η Αθήνα κατόπιν μιας εκστρατείας διεθνώς και την ΕΕ, με την στήριξη όλων μας, προέβαλε την ουσία του προβλήματος ως παραβίαση των αρχών της ΕΕ και του Διεθνούς Δικαίου, με αποτέλεσμα ανάλογες καταδικαστικές αποφάσεις και ψηφίσματα. Μόλις τον Ιανουάριο του 2023, με πρωτοβουλία μου συμπεριλήφθηκε αναφορά στην Έκθεση για την Ευρωπαϊκή Κοινή Άμυνα και Ασφάλεια, που καλεί τα κράτη-μέλη να επιβάλουν απαγόρευση πώλησης όπλων στην Τουρκία και καταδικάζεται η τουρκική συμπεριφορά στην Αν. Μεσόγειο και το «Τουρκολυβικό Μνημόνιο». Η στήριξη από ΗΠΑ, ΕΕ, Γαλλία και άλλους, δημιούργησε ένα ευνοϊκό περιβάλλον υπέρ Ελλάδας-Κύπρου και πάγωσε τις ευρωτουρκικές σχέσεις. Εξού, υποδεικνύαμε φορτικά ότι το στρατηγικό κενό στις ευρωτουρκικές σχέσεις πρέπει να διαμορφωθεί τώρα με πρωτοστάτες Αθήνα και Λευκωσία.

Το ήπαρ του Κεμάλ

Ο αλκοολισμός κι ο θάνατος ενός άσωτου δικτάτορα

Του Κωνσταντίνου Μαυρίδη 

Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ πέθανε στις 10 Νοεμβρίου του 1938 στην ηλικία των πενήντα επτά ετών από βαριάς μορφής κίρρωση του ήπατος, τη διαβόητη, απαίσια ασθένεια των τελειωμένων αλκοολικών, που επιφέρει αργό, επίπονο, αλλά και κωμικοτραγικό θάνατο. Η τουρκική κοινή γνώμη μπορεί να αιφνιδιάστηκε από την ξαφνική ασθένεια που έπληξε τον Γκρίζο Λύκο, «τον πατέρα των Τούρκων» και «σωτήρα της Τουρκίας», αλλά η κίρρωση είναι μια νόσος που σκοτώνει βασανιστικά αργά και όλα τα ιστορικά στοιχεία συνηγορούν στο γεγονός ότι ο υπέρτατος ηγέτης της γείτονος χώρας είχε πιάσει για δεκαετίες την μπουκάλα για τα καλά και ο πρόωρος θάνατός του μόνο αιφνιδιαστικός δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Ράινχαρντ Χάιντριχ, ο «δήμιος»

Έργα και ημέρες του «ξανθού κτήνους» ή του «άνδρα με τη σιδερένια καρδιά»

Του Κώστα Μαυρίδη 

Είναι ιστορικά κοινός τόπος πως, με βάση τα επιλεγμένα από τους ίδιους φυλετικά και σωματικά πρότυπα, τα επιμέρους άτομα της ανώτατης ηγεσίας του ναζιστικού κόμματος της Γερμανίας (1923-1945) βρίσκονταν μακράν του ιδανικού. Μία από τις ελάχιστες εξαιρέσεις αποτέλεσε ο αρχηγός των Ες Ντε (Υπηρεσίας Ασφαλείας των Ες Ες) και της RSHA (Κεντρικού  Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ), Ράινχαρντ Χάιντριχ, μια από τις πλέον διαβόητες προσωπικότητες που προέκυψαν από την καρδιά του σκότους του ναζιστικού κόματος.
Ο Χάιντριχ ήταν ξανθός, γαλανομάτης, ψηλός, αθλητικός, με λίγα λόγια ο καθαρόαιμος τύπος «αρείου» τον οποίο ευαγγελίζονταν οι ναζί ως την κορωνίδα της δημιουργίας και της κυρίαρχης φυλής. Ταυτόχρονα, ήταν φανατικά αποφασισμένος να επιβάλει τις όποιες θεωρίες και αποφάσεις του κόμματος και να τις μεταβάλει σε πράξεις, άσχετα από τις επιπτώσεις. Ακόμη και αναθεωρητές ιστορικοί, όπως ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ, συμφωνούν πως, αν ο Χάιντριχ δεν σκοτωνόταν από Τσέχους αντιστασιακούς το 1942, οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές από τη δράση των μηχανισμών εξόντωσης του Γ΄ Ράιχ θα ήταν πολλαπλάσιες. Τέτοια ήταν η προσωπική δύναμη επιβολής επί των κατασταλτικών μηχανισμών που είχε στην υπηρεσία του, ώστε η απώλειά του επιβράδυνε την ταχύτητα μιας θανατηφόρας μηχανής που, έτσι κι αλλιώς, σκότωσε εκατομμύρια. Κατά τον Τσέστερ Γουίλμοτ, «Αν ζούσε ως το ’45, το ολοκαύτωμα των λαών της Ευρώπης θα ήταν απόλυτο».