«Αγαπητά μου παιδιά πόσα δεν θα θελα να σας πω σήμερα, αλλά με παίρνουν τα δάκρυα και πρέπει να είμαι δυνατή» γράφει η καθηγήτρια καθώς εξηγεί στους μαθητές τους λόγους που την «εξανάγκασαν» σε παραίτηση κι απαριθμεί τις καλές και τις δύσκολες στιγμές που πέρασαν μαζί.
Κλείνει την επιστολή της με τους στίχους του Κωστή Παλαμά: «Δάσκαλος γίνε, αλήθεια, αν ήρωας είσαι».
Διαβάστε την επιστολή:
«Αγαπητοί μου μαθητές, αγαπητά μου παιδιά. Σήμερα αναγκάστηκα σε παραίτηση, δεν το θέλησα.
Ξέρετε πως χρόνια τώρα μαζί σας έζησα όλες τις αγωνίες για να δημιουργήσουμε μαζί ένα σχολείο, που να είναι πρότυπο χαράς, δημιουργίας, έκφρασης. Ένα σχολείο που να αγαπάμε τόσο πολύ, όλοι μας.
Η πολιτεία δεν νοιάστηκε καμιά στιγμή, μας πέταξαν στην κυριολεξία μέσα στη Αμερικάνικη βάση και έπρεπε να επιβιώσουμε. Ανάμεσα στα εγκαταλελειμμένα κτίρια και τα αδέσποτα ζώα. Επιβιώσαμε και ανδρωθήκαμε. Φτιάξαμε με τη βοήθεια των τοπικών αρχών(Δήμο),ότι καλύτερο μπορούσαμε.
