Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, την πίστη σου να αλλάξεις;

Του Άριστου Μιχαηλίδη 

Τους ακούς και έρχεται αυτόματα στο μυαλό εκείνο του Αθανάσιου Διάκου, κατά το παραδοσιακό άσμα, που απάντησε στον Ομέρ Βρυώνη: «Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας μουρτάτες να χαθείτε». Του πρότεινε, λέει, για να μην τον σουβλίσει, να γίνει Τούρκος «την πίστη σου να αλλάξεις».

Δεν έχουμε ασφαλώς εμείς τέτοια κότσια, από πού ως πού, ούτε πολέμους θέλουμε, ούτε ηρωισμούς. Καλά την έχουμε στις ήσυχες ζωούλες μας με το πληκτρολόγιο μπροστά μας να πυροβολούμε με ασφάλεια. Για όλους το λέω, ε, μην βγάζεις κι εσύ αναγνώστη την ουρά σου απ΄ έξω.

Όμως, όταν ακούμε σήμερα τι προτείνουν οι Τούρκοι, τουλάχιστον μερικοί από εμάς, μπορούν ακόμα να αντιλαμβάνονται πως επί της ουσίας δεν έχουν διαφορά από εκείνα που έλεγε ο Ομέρ Βρυώνης πριν 200 χρόνια. «Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, την πίστη σου ν’ αλλάξεις, να προσκυνήσεις στο τζαμί, την εκκλησιά ν’ αφήσεις;». Ο Διάκος ως γνωστό του απάντησε: «Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας, μουρτάτες να χαθείτε! Εγώ Γραικός γεννήθηκα Γραικός θε ν’ αποθάνω».

Ε, σήμερα, ξέρετε τι θα του λέγαμε εμείς. Κάτσε, Ομέρ, να το κουβεντιάσουμε. Αν δεν κουβεντιάσουμε πώς θα βρούμε χρυσή τομή και κοινό έδαφος! Να κτίσουμε καλό κλίμα…

Το λάθος «μήνυμα» της κυβέρνησης

Του Γιώργου Ηλ.Τσιτσιμπή

Ο Απρίλης, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, ως ο μήνας της Κύπρου. Την 1^η Απρίλη του 1955, ξεκίνησε ο ηρωικός, εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων αδελφών, κατά των αποικιοκρατών Άγγλων, με αίτημα την (ανεκπλήρωτη) ένωση με την Ελλάδα. Τον Απρίλη του 2004, έχουμε το σχέδιο «Ανάν». Το ιστορικό διάγγελμα του γενναίου Παπαδόπουλου, στις 7-4-2004, με τα συγκλονιστικά λόγια: «Παρέλαβα κράτος, διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω κοινότητα, χωρίς δικαίωμα λόγου και σε αναζήτηση κηδεμόνα». Καθώς και το μεγαλειώδες δημοψήφισμα, στις 24-4-2004, του Κυπριακού Ελληνισμού, που απέρριψε το σχέδιο «Ανάν», με ποσοστό 75,83%.

Επιπλέον, φέτος, έχουμε μια εμβληματική χρονιά. Την μαύρη επέτειο των 50 χρόνων εισβολής και κατοχής του μισού νησιού, από τους Τούρκους. Είναι το πιο πρόσφατο τραγικό γεγονός του Ελληνισμού, με την μόνη πρωτεύουσα διχοτομημένη!

Κι όμως, από την κυβέρνηση, κυριαρχεί το λάθος «μήνυμα». Αντί να έχει αφιερώσει όλο το 2024, στο μαρτυρικό νησί, με εκδηλώσεις μνήμης, διαμαρτυρίας και προβολής για τα 50 χρόνια σκλαβιάς, γιορτάζει, αποκλειστικά, τα 50 χρόνια της Ν.Δ. και της μεταπολίτευσης. Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και με τα κομματικά παραρτήματα ανά την χώρα!

Φαίνεται πως, στις μέρες μας, η Κύπρος, κείται ακόμα μακρύτερα απ’ ότι παλιότερα. Πώς αλλιώς να εξηγήσουμε το ότι, ενώ τα δώσαμε όλα στον Ζελένσκι, ακόμα και το στρατιωτικό μας υστέρημα, δεν αξιοποιήσαμε στο ελάχιστο τον παραλληλισμό, που θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει, για εισβολή και κατοχή ενός κράτους σε ένα άλλο! Πέρα από το ουκρανικό, έρχεται και η αναγνώριση του Κοσσόβου, να υπονομεύσει την υπόσταση της Κύπρου. Κι όλα αυτά προστίθενται στην «διακήρυξη των Αθηνών», στην οποία δεν υπάρχει καμία αναφορά για το κυπριακό. Μήπως θα πρέπει να περιμένουμε να συμπληρωθούν 400 χρόνια σκλαβιάς, για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα;

Ομαδικοί τάφοι Ελληνοκυπρίων στο αεροδρόμιο Τύμπου

Του Κώστα Βενιζέλου

Ομαδικοί τάφοι αγνοουμένων φαίνεται να υπάρχουν στην περιοχή του παράνομου αεροδρομίου της κατεχόμενης Τύμπου, τα εγκαίνια του οποίου θα τελέσει σήμερα ο ηγέτης της κατοχικής δύναμης, Ταγίπ Ερντογάν, ανήμερα της επετείου της τουρκικής εισβολής του 1974. Όπως συναφώς αναφέρεται από ενημερωμένες πηγές, φαίνεται ότι υπάρχουν πληροφορίες για δυο τουλάχιστον τάφους.

Ο ένας, με βάση πληροφορίες, βρίσκεται δίπλα στο παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου, ενώ ο δεύτερος φέρεται να είναι εντός του χώρου του αεροδρομίου, χωρίς να αποκλείεται να είναι και στο δίαυλο. Ενημερωμένες πηγές δεν απέκλεισαν το ενδεχόμενο οι πληροφορίες να αφορούν ένα ομαδικό τάφο και απλά να υπάρχει σύγχυση ως προς την ακριβή τοποθεσία, δηλαδή, είτε να είναι εντός του χώρου του αεροδρομίου, είτε δίπλα. Εξετάζονται και τα δυο ενδεχόμενα, τους ενός ή περισσοτέρων ομαδικών τάφων.

Είναι γνωστό ότι ο ηγέτης της κατοχικής δύναμης, στα πλαίσια της φιέστας και τα πανηγύρια για την επέτειο της τουρκικής εισβολής, έχει “παραγγείλει” την ολοκλήρωση του έργου για το νέο τερματικό στο παράνομο αεροδρόμιο, για να τελέσει τα εγκαίνια σήμερα. Επιστράτευσε δε και τεχνικά επιτελεία από την Άγκυρα για να διασφαλίσει ότι όλα θα είναι έτοιμα κατά τη σημερινή ημέρα, 20η Ιουλίου, για να συνδυαστεί τούτο με τα πανηγύρια.

Ο Θεόφιλος δεν μπορούσε τα σιωπητήρια…

Του Κώστα Βενιζέλου

Στο ισόγειο του κτιρίου του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών, βρισκόταν το γραφείο του Θεόφιλου Γεωργιάδη. Εργαζόταν στον Κλάδο Τουρκικών Θεμάτων. Ένας τεράστιος χάρτης της περιοχής ήταν στον τοίχο για να συνδέει τα όσα διάβαζε, ανέλυε, μετάφραζε. Χάρτης, που περιελάμβανε- όπως πρέπει- το Κουρδιστάν. Στο γραφείο του στοίβες εφημερίδων, χαρτιά αλλά και αφίσες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Κούρδων.

Ήταν συνεχώς σε εγρήγορση και αποφασιστικός. Ήταν ένας άνθρωπος, που τολμούσε με παρρησία να διατυπώσει την άποψη του, να ασκήσει κριτική. Ήταν δημόσιος υπάλληλος και συνήθως αυτή η “ιδιότητα” επιβάλλει σιωπητήριο. Ο Θεόφιλος δεν μπορούσε τα σιωπητήρια, ούτε και προσάρμοζε τις απόψεις του με εκείνες της καθεστηκυίας τάξης.  Ήταν ένας άνθρωπος βαθιά ιδεολόγος, που είχε ένα όραμα, το οποίο αφορούσε την απελευθέρωση της Κύπρου, την απελευθέρωση των λαών από τους κατακτητές. Του λαού της Κύπρου, του Κουρδιστάν, της Παλαιστίνης…

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης δολοφονήθηκε, το βράδυ της 20ης Μαρτίου 1994, έξω από το σπίτι του, στην Αγλαντζιά, από πράκτορες του τουρκικού κράτους. Ανθρώπους, που έδρασαν με εντολές της κατοχικής δύναμης. Εκπρόσωπος της Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν στην Κύπρο, είχε νωρίς συνδέσει τους δυο αγώνες για απελευθέρωση. Με την έντονη δράση του, τις παρεμβάσεις του επιδίωκε να ξυπνήσει το βαθιά νυχτωμένο σύστημα στην Κύπρο και να διασυνδέσει τους δυο αγώνες. Να ξυπνήσει και τους συμπολίτες τους. Ο κοινός εχθρός, οι κοινοί βηματισμοί, δράσεις, που θα μπορούσαν να γίνουν για την απελευθέρωση, ήταν μια δυνατότητα και ένας σχεδιασμός για τον οποίο εργάσθηκε ο Θεόφιλος συστηματικά και μεθοδικά. Επιστράτευσε όλα τα επιχειρήματα για να πείσει, να ανατρέψει παγιωμένες αντιλήψεις, πολιτικές προσαρμογής και υποταγής. Τα έλεγε και δημόσια, έγγραφε σημειώματα.

Του Κώστα Βενιζέλου

Η Γενεύη είναι κομμάτι της μακράς ιστορίας του Κυπριακού. Από τις κρίσιμες εκείνες διασκέψεις, το τραγικό καλοκαίρι του 1974, αλλά και σε πολλές άλλες συναντήσεις στη συνέχεια, η ελβετική πόλη, ήταν πάντα “φιλόξενη”, χωρίς να προκύψει, όμως, αποτέλεσμα. Το γιατί, είναι μια μεγάλη συζήτηση και έχει να κάνει με το γεγονός ότι σχεδόν ποτέ δεν συζητήθηκε η ουσία του Κυπριακού.

Με τάσεις αυτοχειρίας προτάχθηκε ο «δικοινοτικός χαρακτήρας» και όχι το θέμα της εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής. Την ερχόμενη εβδομάδα αναμένεται ακόμη μια διάσκεψη στη Γενεύη. Η Πενταμερής θα είναι άτυπη, γιατί έτσι βολεύει την κατοχική Τουρκία, η οποία κατάφερε να διεξαχθούν συζητήσεις χωρίς ατζέντα. Κι αυτό έγινε με τη συναίνεση της ελληνικής πλευράς, η οποία έπεσε στην παγίδα και συμφώνησε στο ανακοινωθέν της 3ης Νοεμβρίου 2020, που εκδόθηκε μετά τη συνάντηση Αναστασιάδη-Τατάρ: χωρίς όρους και προϋποθέσεις και (άρα) όλα στο τραπέζι.

Στη Διάσκεψη δεν θα είναι παρούσα η Κυπριακή Δημοκρατία, ως εάν να είναι εκλιπούσα και παρόλο που αυτή είναι που πρωτίστως θα επηρεασθεί από τις συζητήσεις και την έκβασή τους. Στη Γενεύη, επειδή έτσι το καθόρισε η Άγκυρα και έσυρε τους υπόλοιπους στην ίδια λογική, θα προταχθεί η κυριαρχική ισότητα. Αυτή η νέα αξίωση της κατοχικής δύναμης, που είναι η τουρκική “μετεξέλιξη” της πολιτικής ισότητας, θα είναι το βασικό εργαλείο της τουρκικής πλευράς στη Γενεύη.

"MOG: Μνήμες από την κατοχή στην Ελλάδα - Μια ωραία εκπαιδευτική πλατφόρμα με ύπουλο περιεχόμενο"

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Στις 2 Δεκεμβρίου 2020 έγινε παρουσίαση στο ελληνικό κοινό, μιας δίγλωσσης εκπαιδευτικής πλατφόρμας (ελληνικά-γερμανικά) σχετικά με την γερμανική κατοχή.

Ένα υλικό που στηρίζεται σε 93 προφορικές μαρτυρίες από ανθρώπους που έζησαν την τραγικότητα της εποχής εκείνης. Χρηματοδοτήθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας και το ίδρυμα Νιάρχος, με υπεύθυνο το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.

Σχεδόν άρτιο τεχνολογικά, ελκυστικό, με 6 έτοιμα εκπαιδευτικά σενάρια για αξιοποίηση από εκπαιδευτικούς και μαθητές και δυνατότητα να δημιουργηθούν και άλλα, ανάλογα με τις επιθυμίες και τις ανάγκες των χρηστών της.

Η αθώα ματιά ενός εκπαιδευτικού και κυρίως ενός μαθητή, θα αντλήσει πρωτογενές υλικό και αρκετές πληροφορίες για να στηρίξει την εργασία του. Ακόμα και συνέντευξη του Μανώλη Γλέζου υπάρχει, του ανθρώπου σύμβολο και πρωτεργάτη των γερμανικών αποζημιώσεων. Μέχρι εδώ, όλα καλά. Τίποτα το μεμπτό δεν φαίνεται, ίσα-ίσα μάλιστα. Αν κάποιος όμως έχει διαβάσει ή ακούσει κάποιες κριτικές επ’ αυτού (όπως των  Συγγελάκη, Γιάγκου, Μαργαρίτη) ή είναι λίγο ψαγμένος για την ιστορία του θέματος, τότε αναφύονται καίρια ερωτήματα και ζητήματα.

Οι πληροφορίες είναι καλοβαλμένες μεν, αλλά οδηγούν σε άλλα συμπεράσματα. Όπως, ότι η πείνα ήταν αποτέλεσμα του ναυτικού αποκλεισμού των Άγγλων  και όχι της επιλογής των Γερμανών κατακτητών να κλέψουν κάθε είδους παραγωγή υπέρ των συμπατριωτών τους (συνέβαλε αλλά δεν καθόρισε) ή το τραγικό ότι η αντίσταση των Ελλήνων προκάλεσε το σφάξιμο των αμάχων. Μερικές μόνο κριτικές που έχουν επισημανθεί ήδη από τον κ. Συγγελάκη, του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Επιπλέον, οι αριθμοί που αναφέρονται σε θύματα ή συνέπειες είναι πραγματικοί αλλά όχι αληθινοί. Οι αληθινοί αριθμοί για το τι έγινε στην κατοχή, είναι καταγεγραμμένοι στις αδιαμφισβήτητες μελέτες που αποτυπώνουν ακριβώς πόσοι άνθρωποι χάθηκαν σε κάθε περίπτωση βανδαλισμού των κατακτητών, αλλά και τις υλικές συνέπειες (σε πραγματικές σημερινές τιμές) που υπάρχουν. Έχουν κοστολογηθεί μέχρι κεραίας και απαιτούνται από το σημερινό γερμανικό κράτος στο ακέραιο και διαχρονικά, μέχρι της υλοποίησης των.

Προελαύνουν στη νεκρή ζώνη, αλλά δεν βαριέσαι

Του Άριστου Μιχαηλίδη 

Από το 2006 ο κατοχικός στρατός αναζητούσε τρόπο να προελάσει και να ελέγχει τη νεκρή ζώνη ανάμεσα στο ελληνοκυπριακό φυλάκιο της Λήδρας και το τουρκικό. Λίγο πριν ανοίξει το οδόφραγμα της Λήδρας έστησε γέφυρα στην οδό Κύκκου, που είναι στη νεκρή ζώνη, ώστε με το άνοιγμα της διόδου να εδραιώσει την προωθημένη θέση του και να ελέγχει τη διέλευση. Όταν άρχισαν οι έντονες συζητήσεις για το άνοιγμα του οδοφράγματος, και οι διαδηλώσεις των δικών μας φωστήρων, που ζητούσαν να ανοίξει το οδόφραγμα για «να πέσει το τείχος της ντροπής» (αυτοί που νόμιζαν ότι εδώ δεν έχουμε κατοχικό στρατό αλλά ένα πραγματικό τείχος, όπως του Βερολίνου, που άμα πέσει θα απελευθερωθεί ο τόπος) ο τότε Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος, έθεσε όρο να αποχωρήσει από τη νεκρή ζώνη ο κατοχικός στρατός και να κατεδαφιστεί η γέφυρα προτού συγκατανεύσει στο άνοιγμα της Λήδρας. «Είναι απλό το θέμα», έλεγε ο Τάσσος στις 30/10/2007. «Εάν η τουρκική πλευρά αφήσει το θέμα του καθεστώτος της ενδιάμεσης γραμμής να λυθεί από τα ΗΕ, όπως έχουμε προτείνει εμείς, αντί να επιμένουν τώρα να τους αναγνωριστεί καθεστώς επικυριαρχίας σε αυτό τον χώρο, και αν δεχτούν να μετακινηθούν τα στρατεύματα από την περιοχή, μπορεί να ανοίξει πολύ-πολύ σύντομα η δίοδος. Δεν πρόκειται όμως να ανοίξουμε τη δίοδο, και ούτε πιστεύω κανένας το επιθυμεί –όποιος το επιθυμεί ας το πει– με την παρουσία τουρκικών στρατευμάτων και υπό διεκδίκηση της νεκρής ζώνης από τον τουρκικό στρατό».

Οι κατοχικές δυνάμεις σε επιθετική διάταξη, αλλά οι πλείστοι πολίτες ζουν στον κόσμο τους

ΣΚΙΤΣΟ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του δρα Αυγουστίνου (Ντίνου) Αυγουστή*

Αν κατά τύχη βρεθείς σε μια παρέα στην Κύπρο κάθε ηλικίας και αρχίσεις να μιλάς για το Κυπριακό και τα άλλα εθνικά προβλήματα και τα όσα ζούμε μετά την τουρκική εισβολή του 1974, κινδυνεύεις να θεωρηθείς περιθωριακός, παρανοϊκός, «κολλημένος», γραφικός, μην σας πω ακόμα και εξωγήινος (όχι πως στην Ελλάδα είναι καλύτερα τα πράγματα). Το έζησα αυτό πολλές φορές, το βλέπω να συμβαίνει και τώρα.

Αποτελεί, δίχως άλλο, παγκόσμια πρωτοτυπία, ένας τόπος να στενάζει κάτω από τη μπότα ενός άρπαγα και απολίτιστου εισβολέα (τώρα κάτι σας είπα), και οι πολίτες του να μη αντιλαμβάνονται το δράμα της πατρίδας τους. Εισβολέας και κατακτητής της γης μας ασφαλώς είναι η Τουρκία και όχι (εκτός λιγοστών εξαιρέσεων φυσικά), οι Τούρκοι Κύπριοι (εξισλαμισθέντες Έλληνες για να μην ξεχνιόμαστε), οι πλείστοι των οποίων εγκατέλειψαν τα κατεχόμενα μετά την τουρκική εισβολή του 1974 και αντικαταστάθηκαν από κουβαλητούς εξ Ανατολίας. Τα επίσημα στοιχεία λένε ότι ο πληθυσμός των κατεχομένων αποτελείται κατά 70%, τουλάχιστον, από εποίκους!

Τίτλοι τέλους για την Κυπριακή Δημοκρατία από τον ίδιο της τον Πρόεδρο;

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Παρά τις δημόσιες δηλώσεις και τις ανακοινώσεις, για τη συνάντηση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας με τον κατοχικό ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί, δεν μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα -τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές- διότι όταν μιλούν δύο άνθρωποι, έστω και στην παρουσία της κ. Ελίζαμπεθ Σπέχαρ, η πληροφόρηση είναι ελεγχόμενη, τουλάχιστον τις πρώτες μέρες και συνήθως προηγείται πάντα η παραπληροφόρηση. 

Αρκετοί δεν έχουν αμφιβολία ότι ο κ. Αναστασιάδης θα δεχθεί τον άτυπο «οδικό χάρτη», που έχει καθοριστεί και λένε ότι δυστυχώς θα πάει στην τριμερή της Νέας Υόρκης, θα ακολουθήσει η πενταμερής και μετά θα τον οδηγήσουν σε κάποια ελβετική πόλη για να του επιβάλουν την απαράδεκτη λύση που προαποφασίστηκε. Το ίδιο έργο το έχουμε ξαναδεί. Και τότε οι αντιστάσεις του αποδείχθηκαν μηδενικές… Τώρα; 

Πάντως αυτή η συνάντηση μπορεί να αποδειχθεί η αρχή του τέλους της Κύπρου, όπως την γνωρίζουμε σήμερα. Θα πάψει να είναι ένα κράτος και θα καταστεί έρμαιο της κατοχικής δύναμης. 

«Δεν μπορώ να ορκίσω κυβέρνησιν προβληθείσαν υπό του εχθρού»

Η κυβέρνηση Γεωργίου Τσολάκογλου ήταν η πρώτη διορισμένη κυβέρνηση της ελληνικής Πολιτείας από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Διορίστηκε επίσημα στις 30 Απριλίου 1941, αμέσως μετά την κατάληψη της Αθήνας από τους Γερμανούς, ενώ η νόμιμη κυβέρνηση Τσουδερού είχε ήδη καταφύγει στην Κρήτη.

Πρωθυπουργός και πρόεδρος του Υπουργικου Συμβουλίου ορίστηκε ο στρατηγός Γεώργιος Τσολάκογλου, η κυβέρνησή του οποίου κράτησε τυπικά τα ηνία της χώρας μέχρι τις 2 Δεκεμβρίου 1942.

Ωστόσο, μια ημέρα σαν σήμερα, στις 2 Ιουνίου του 1941, ο τελευταίος μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος (κατά κόσμον Χαρίλαος Φιλιππίδης), που εκείνη την περίοδο ήταν Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, είχε αρνηθεί να ορκίσει την κατοχική κυβέρνηση. Τότε, με συντακτική πράξη της κατοχικής κυβέρνησης, πλήρωσε αυτή την ηρωική στάση καθώς καθαιρέθηκε. Στις 2 Ιουλίου 1941, ο Χρύσανθος αντικαταστάθηκε από τον μητροπολίτη Κορινθίας Δαμασκηνό, με τον οποίο είχαν αντιπαρατεθεί στην εκλογή Αρχιεπισκόπου το 1937, και αποσύρθηκε στο σπίτι του στην Κυψέλη.

Οι ναζί δεν έφυγαν ποτέ! Απλώς βρήκαν νέους γερμανοτσολιάδες!

27 Απρίλη του 1941…

"Ελληνογερμανική Συνέλευση" .. Μια εικόνα .. χίλιες λέξεις

- Χώρα υπό επιτροπεία, παραδομένη στην "στοργική αγκαλιά" της Γερμανικής κυβέρνησης, παραδομένη στις ορέξεις των Γερμανών επιχειρηματιών, με εκατοντάδες πρόθυμους "συνεργάτες".

Κυπριακό: Νέο εγχειρίδιο, η Γιάλτα και ο Άιντε

Του Κώστα Βενιζέλου

Ο Έσπεν Μπαρθ Άιντε διετέλεσε και υπουργός Εξωτερικών της Νορβηγίας και οι συνεργάτες του έχουν προφανώς διαβάσει πολλά εγχειρίδια που αφορούν την «επίλυση» διαφορών. Θέλοντας προφανώς να πρωτοτυπήσουν, αποφάσισαν να προτείνουν όπως η κατοχική δύναμη, η χώρα που προκάλεσε την εισβολή, την κατοχή, το πρόβλημα, να επιτηρεί την εφαρμογή της συμφωνίας. Είναι ως η ναζιστική Γερμανία να ήταν μέρος της εφαρμογής των συμφωνηθέντων της Γιάλτας, που διαμόρφωσαν/καθόρισαν τη μεταπολεμική περίοδο στην Ευρώπη και τον κόσμο.

Οι… πονηρές αναφορές στο έγγραφο Άιντε, οι πολλές «δεξιοτεχνικές» διατυπώσεις διά της ασάφειας αφήνουν τις πολλές ερμηνείες να καθησυχάζουν τους εκ προθέσεως ευκολόπιστους, ενώ επιβεβαιώνουν την αποτυχία του εγχειρήματος.

Ο κ. Άιντε κάνει λόγο στο έγγραφο για αντικατάσταση του υφιστάμενου συστήματος εγγυήσεων με την υπογραφή μιας νέας συνθήκης εφαρμογής (treaty of implementation). Μια ιδέα που φέρει την Τουρκία εγγυητή της εφαρμογής της συμφωνίας και εισαγάγει –όχι για πρώτη φορά– τη μέθοδο των τεσσάρων πενών. Να υπογράψουν, δηλαδή, οι τρεις εγγυήτριες και μαζί, ως σιαμαίοι, οι δύο ηγέτες. Τούτο είχε αναφερθεί και κατά την πρώτη Διάσκεψη της Γενεύης. Οι δυο ηγέτες-διαπραγματευτές θα προσέλθουν στην υπογραφή και, αυθαιρέτως και παράνομα, θα αυτοανακηρυχθούν σε συμπροέδροι ενός μορφώματος που και από αυτή την πράξη θα είναι αποτέλεσμα παρθενογένεσης. Από τη μια, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως ηγέτης της μιας «πλευράς» και, από την άλλη, ο κατοχικός ηγέτης ως ηγέτης της άλλης «πλευράς», ο οποίος με την ανοχή των εκάστοτε ηγεσιών της χώρας μας αναβαθμιζόταν σε ισότιμο εταίρο. Κοντολογίς, εάν υπογράψουν τη Συνθήκη οι δύο… σιαμαίοι, ο μεν πρώτος θα εκπροσωπεί την επικράτεια που καλύπτουν οι ελεύθερες περιοχές και ο δεύτερος τα κατεχόμενα. Η παρθενογένεση τού πάλαι ποτέ εμπνευστή της κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, λόρδου Χάνεϊ, θα είναι το όχημα που θα οδηγήσει στη «νέα κατάσταση πραγμάτων».

Θυμήθηκαν οι «τρομοκράτες» τον Παπαδήμο τώρα με την «αριστερή» ΦΡΙΚΗ;

Ένα νέο τρομοκρατικό σήριαλ ξεκινάει με τον παγιδευμένο φάκελο-βόμβα εναντίον του Λουκά Παπαδήμου: Του πρώην μνημονιακού πρωθυπουργού του 4ου Ράιχ, πρωθυπουργού του τραπεζικού κεφαλαίου, ο οποίος τοποθετήθηκε «συναινετικά» στην πρωθυπουργία κατόπιν των προσταγών της Γερμανίας και των μαφιόζων του χρήματος… 
Ένα νέο σκηνοθετημένο σήριαλ τρομοκρατίας το οποίο θα μας …καθηλώσει και θα μας καταδυναστεύσει για πολλές ημέρες, με τα ποικίλα τρομολάγνα επεισόδιά του και τις αστυνομικές πλοκές του… 
Αν εξετάσουμε, βεβαίως,
νηφάλια τα πράγματα, έξω από τις τρόμο-υστερίες των ΜΜΕ, θα διαπιστώσουμε αβίαστα ότι και εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κραυγαλέο επεισόδιο σκηνοθετημένου τρομοκρατικού θεάτρου. 

Ακόμα και αυτές οι πόρνες της τρόμο-υστερίας παραδέχονται ότι το κτύπημα είχε απλώς συμβολικό χαρακτήρα και δεν θέλανε να δολοφονήσουν τον Παπαδήμο. 

Αναγκαία διευκρίνιση: Ο Παπαδήμος, όπως και κάθε υπάλληλος της διεθνούς μαφίας του χρήματος ή αξιωματούχος του 4ου Ράιχ, αποτελούν για την πλανητική εξουσία (Νέα Τάξη) αναλώσιμα υλικά, όσο υψηλά και αν βρίσκονται στην υπαλληλική ιεραρχία… 

Συμπέρασμα: Δεν θα είχαν, λοιπόν, οι κατασκευαστές και οι σκηνοθέτες της τρομοκρατίας (οι δυνάμεις και οι μυστικές υπηρεσίες της πλανητικής εξουσίας), κανέναν ενδοιασμό να δολοφονήσουν στελέχη τους και υψηλά ιστάμενα, αν αυτό εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους… 

Ολόκληρη η ιστορία της Ελλάδας προσωποποιημένη σε μια φωτογραφία...

Ούτε ο ίδιος ο Dmitri Kessel όταν έβγαζε αυτή τη φωτογραφία στην Αθήνα των αρχών του '45 δε φανταζόταν τον απέραντο συμβολισμό της.

Το μέλλον της Ελλάδας θα είναι σίγουρα ρόδινο

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Ορισμένα ελληνικά ΜΜΕ ισχυρίζονται ότι, η Ελλάδα θα υπογράψει ένα τέταρτο μνημόνιο χωρίς αυτή τη φορά να χρηματοδοτηθεί – κάτι που φυσικά είναι απίθανο, κρίνοντας αφενός μεν από τις λήξεις των δανείων της (γράφημα, έως το 2030 απαιτούνται σχεδόν 300 δις € για την εξυπηρέτηση των χρεών μας), αφετέρου από τα επιτόκια ενός ενδεχόμενου δανεισμού της από τις αγορές, τα οποία είναι απαγορευτικά. Τα ΜΜΕ έχουν δίκιο μόνο όσον αφορά το ότι, δεν θα μας δίνουν καινούργια χρήματα – με την έννοια πως αυτά που θα παίρνουμε θα ανακυκλώνουν τα παλαιά, ενώ ήδη δεν μας επιτρέπουν να δημιουργούμε νέα χρέη.

Επομένως εφόσον εγκριθεί στην Ελλάδα ένα τέταρτο μνημόνιο μετά τη λήξη του τρίτου στα μέσα του 2018, τότε θα συνοδεύεται απαραίτητα από την παροχή «δανείων προς ανακύκλωση» – εκτός εάν δρομολογηθεί η ελεγχόμενη χρεοκοπία της από το γερμανικό υπουργείο οικονομικών, το οποίο φαίνεται πως έχει ήδη έτοιμο ένα πτωχευτικό νόμο για τα κράτη της Ευρωζώνης με ένα παράλληλο νόμισμα κοκ.

Οι δανειστές προσλαμβάνουν 1.000 "ταγματασφαλίτες" για να διοικούν την Ελλάδα

Του Μάρκου Παναγιωτίδη

Η Ελλάδα είναι χώρα υπό κατοχή. Με την πρόφαση της οικονομικής κρίσης, οι δανειστές αποφασίζουν και διατάσσουν την κατάθεση, υπογραφή και αποδοχή νόμων από την Ελληνική Βουλή, η οποία έχει μετατραπεί σε "εργαλείο" παραγωγής νόμων που παραβιάζουν το Ελληνικό Σύνταγμα, αλλά και το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Δίκαιο. Η κατάλυση των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών οι οποίοι δεν καλύπτονται από την Ευρωπαϊκή Χάρτα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά και η κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας που μετατρέπει τη χώρα από οικονομικό πειραματόζωο έως και σε μια τεράστια ανοιχτή φυλακή (ανθρώπινο σκουπιδότοπο) ανεπιθύμητων και χωρίς δεξιότητες λαθρομεταναστών (όσοι έχουν δεξιότητες θα γίνονται δεκτοί στην "πολιτισμένη Ευρώπη), ενώ υλοποιείται και το περίφημο σχέδιο "Καλέργη" για τη δημιουργία μιας νέας ανθρώπινης φυλής απόλυτα χειραγωγήσιμης και χαμηλού δείκτη νοημοσύνης.

Την σημαία μην ξεχάσετε να βγάλετε από το μπαλκόνι...

…την Ελληνική. 

Απρόβλεπτος ο… Ερντογάν, ή ανίκανοι στο προβλέπειν;

Του Λάζαρου Μαύρου

ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ζούμε. Υφιστάμενοι επί 43 χρόνια τη σκλαβιά και την εθνοκάθαρση και τον παράνομο εποικισμό των κατακτημένων από τον στρατό τής Τουρκίας βόρειων ελληνικών εδαφών τής νήσου μας. Σκλαβωμένων από τα στρατεύματα του τουρκικού κράτους. Τα οποία, πάνοπλα, αποτελούν και τη μεγαλύτερη απειλή, τον μέγιστο κίνδυνο, για τα ελεύθερα εισέτι εδάφη τής Κυπριακής Δημοκρατίας. Μ’ αυτό το πρόβλημα, μεγαλύτερο και διαρκέστερο κάθε άλλου προβλήματος, ονόματι «Το Κυπριακό», υποφέρουμε δεκαετίες, οι παππούδες, οι γονιοί, εμείς, τα τέκνα και τα εγγόνια μας, στον ξύπνιο και στον ύπνο μας καθημερινά. Από πρωίας άχρι νυκτός, μ’ αυτό ασχολούμαστε, ολόκληρες δεκαετίες.

ΣΥΝΕΠΩΣ : Μπορούμε, κατά τεκμήριον δεκαετιών, να ισχυριστούμε ότι: Δεν υπάρχει στον κόσμο πιο… τουρκολόγος λαός απ’ τον τουρκόπληκτο επί 10ετίες κυπριακό λαό. Δεν υπάρχει πιο ειδήμων, πιο εξειδικευμένος γνώστης, καλύτερα καταρτισμένος απ’ όλους στον κόσμο εικαστής για τα της Τουρκίας. Αυτό θα ΄πρεπε, απολύτως φυσιολογικά, να συμβαίνει. Και, άρα, οι ηγέτες αυτού τού πλέον ειδήμονα περί Τουρκίας λαού, οι εκάστοτε εκλελεγμένοι άρχοντές του, μαζί με τους σταδιοδρομούντες υπηρεσιακούς του κράτους, θα ΄πρεπε να κατατάσσονται στους, ανά το παγκόσμιο, ασυγκρίτως πιο ικανούς ειδήμονες, πιο… προφεσόρους και δόκτορες, πιο οξυδερκείς γνώστες τού τι εστί Τουρκία. Απ’ όλες τις πλευρές, Σφαιρικά και σε βάθος γνωρίζοντες. Εγκυρότεροι, μάλιστα, για να προβλέπουν - να εικάζουν - με τη μεγαλύτερη παγκοσμίως επαληθεύσιμη πρόβλεψη, για κάθε επόμενη κίνηση και κάθε μέλλουσα… παρεκτροπή της Τουρκίας…

Στον αγώνα θυσιάζουμε το Εγώ για το Εμείς

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Στον αγώνα για την δημιουργία μετώπου κατά της Ευρωκατοχής, υπάρχουν τρεις κατηγορίες αγωνιστών.
Οι απελπισμένοι που έχουν χάσει τα πάντα, αλλά δεν έχουν την πολιτική κατάρτιση για την συνειδητοποίηση και την οργάνωση του αγώνα.
Οι πολιτικά καταρτισμένοι που όμως έχουν ακόμα να χάσουν από τον αγώνα, οπότε δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν τον ύψιστο βαθμό ανάγκης και πίεσης για την ενότητα και την οργάνωση του αγώνα.
Έτσι θεωρούν ότι έχουν την πολυτέλεια να το συζητούν και να λειτουργούν με παραγοντισμούς.
Και τέλος οι συνειδητοποιημένοι, που στα μάτια των υπολοίπων φαίνονται βιαστικοί ή υπερφίαλοι. Διότι αναγνωρίζουν την επιτακτικότητα της ανάγκης για ενωτική οργάνωση του αγώνα, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα ηγετισμούς και ιδεοληψίες.