Πριν λίγα χρόνια, μια κυρία από την πρώην Σοβιετική Ένωση, ήρθε στο γραφείο για προσωπική της υπόθεση. Ακριβής στο ραντεβού και ευγενική, αλλά ιδιαίτερα αγχωμένη και διστακτική. Αφού συστήθηκε … μου ζήτησε συγγνώμη!
Αιφνιδιάστηκα και πριν ρωτήσω γιατί, μου είπε με τα σπαστά ελληνικά της ότι «δουλεύει σε μπουρδέλο»(!) και ξαναζήτησε συγγνώμη!
Επειδή δεν έχω υπάρξει άγιος στη ζωή μου και πάντοτε σεβόμουν όσους «η ζωή πέταξε στου δρόμου την άκρη» (κατά τον στίχο τού Λευτέρη Παπαδόπουλου), της είπα ότι δεν πρέπει, γι’ αυτόν τον λόγο, να ζητάει συγγνώμη από κανέναν και πολύ περισσότερο από εμένα.
Η γυναίκα αυτή, τα λίγα λεπτά που παρέμεινε στο γραφείο (δεν χρειαζόταν παρά μια απλή διεκπεραίωση εγγράφων) δεν σταμάτησε, παρά τη συμβουλή μου, να ζητάει συγγνώμη.
Ήταν φανερό. Ντρεπόταν!
Ντρεπόταν η ιερόδουλη! Ντρεπόταν η πόρνη που πουλούσε το κορμί της!
Είναι, ξέρετε, σημείο υγείας η ντροπή. Σημείο υγιούς συνείδησης και εργαλείο σωτηρίας της ψυχής. Μόνο που κανείς δεν την χάνει για να την βρει κάποιος άλλος. Στις άρρωστες ψυχές, στις πωρωμένες, δεν υπάρχει.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Μα για τις πόρνες!
Όχι αυτές της οδού Αχαρνών, ούτε αυτές της οδού Φυλής. Γι' αυτές της τηλεόρασης!