Ο επιδοτούμενος σκασμός...

Της Νίνας Γεωργιάδου

Ο ΕΠΙΔΟΤΟΥΜΕΝΟΣ ΣΚΑΣΜΟΣ, η εξαγορασμένη ερήμωση, ξεκίνησε με τις

• ΑΓΡΟΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ. Έτσι, ξεχερσώθηκαν τα χωράφια και η χώρα που κάλυπτε, με δική της παραγωγή, πάνω από το 90% της εγχώριας κατανάλωσης, κι έκανε εξαγωγή λαδιού, κρασιού, καπνού και ζάχαρης, εισάγει τώρα μέχρι και τα κρεμμύδια.
• ΟΙ ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΩΝ ΚΑΪΚΙΩΝ, έκαναν χιλιάδες σκαριά κομμάτια και θρύψαλα, πέταξαν χιλιάδες καπεταναίους και πολλαπλάσια πληρώματα στην απόγνωση της ανεργίας και άφησαν τη χώρα που περιβάλλεται από τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στον κόσμο, δίχως αλιεύματα γιατί το τσάκισμα της πρωτογενούς παραγωγής βαθαίνει την υποτέλεια.
• ΤΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΠΟΛΥΤΕΚΝΙΑΣ έδωσαν την ψευδαίσθηση, πως οι λήσταρχοι που κυβερνούν διαχρονικά, ήθελαν αυτή η χώρα να γεμίσει παιδιά. Είναι τα ίδια παιδιά, που μεγαλώνοντας, δεν έβρισκαν δουλειά κι έπρεπε ή να γλείψουν τον κομματάρχη ή να πάρουν το πτυχίο που τους έδωσε ο βαριά φορολογούμενος λαός στο δημόσιο πανεπιστήμιο και να μεταναστεύσουν.
• ΤΟ ΕΠΙΔΟΜΑ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΜΑΘΗΤΗ ήταν η επιδοτούμενη συναίνεση στη μαζική συγχώνευση των σχολείων. Όταν πάνω από 1500 σχολεία έβαλαν λουκέτο, μέσα σ’ ένα χρόνο, το επίδομα του περιπλανώμενου μαθητή εξαγόρασε τις αντιδράσεις των γονιών και του εκπαιδευτικού κόσμου για την ταλαιπωρία μικρών παιδιών και την αδιοριστία.

Στη θάλασσα της Καλύμνου η τέφρα του Χρήστου Τσιγαρίδα

Στη θάλασσα της Καλύμνου, απ’ όπου καταγόταν (από την πλευρά της μητέρας του) και που αγάπησε ιδιαίτερα, σκορπίστηκε προχθές η τέφρα του Χρήστου Τσιγαρίδα.

Ο Χρήστος Τσιγαρίδας πέθανε τον περασμένο Ιούνιο σε ηλικία 80 χρονών και καθ’ ομολογίαν του ήταν από τα ηγετικά στελέχη του Επαναστατικού Λαϊκού Αγώνα (ΕΛΑ) μιας ακροαριστερής οργάνωσης, με ιδιαίτερη δράση τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 (ο Χρήστος Τσιγαρίδας ήταν γνωστός ως Άντριου).
Μάλιστα, στις 3/12/2009 το δικαστήριο του δεύτερου βαθμού είχε δεχτεί ομόφωνα τη δήλωσή του ότι υπήρξε μέλος του ΕΛΑ μέχρι το τέλος του 1989 και τον απάλλαξε για κάθε πράξη από το 1990 και μετά.
Για το διάστημα που ήταν μέλος, τον απάλλαξε με πλειοψηφία 3-2 από την κατηγορία της απλής συνέργειας στις ενέργειες του ΕΛΑ.

Αβάσταχτη μνήμη - 54 χρόνια έργα και ημέρες της οικογένειας Μητσοτάκη

Της Νίνας Γεωργιάδου

1965 - 2019: Η παρουσία της οικογένειας Μητσοτάκη στη ΝΔ και το αποτύπωμά της

- 1965: Αποστασία Μητσοτάκη, αποσταθεροποίηση, δικτατορία. 

- 1968 - 1973: Η οικογένεια Μητσοτάκη "εξόριστη" στο πολυτελές διαμέρισμα της οδού Μιραμπό στις όχθες του Σηκουάνα και με τους γόνους σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία. 

- 1973: Επιστροφή από τα "ένδοξα Παρίσια" (σαν κάτι να ήξεραν) λίγο πριν πέσει η Χούντα και σφαχτεί η Κύπρος.

- 1975: Το υπουργικό συμβούλιο της Νέας Δημοκρατίας παραχωρεί στον υπουργό Εθνικής Άμυνας το δικαίωμα, να άρει τις ποινικές διώξεις κατά των υπευθύνων για την τραγωδία της Κύπρου

- 1977: Διάσκεψη ΟΗΕ στην Αθήνα. Η Νέα Δημοκρατία υπογράφει την αναγνώριση της μακεδονικής γλώσσας ως επίσημης γλώσσας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας

Cοsco: Ο φεουδάρχης του Πειραιά

Της Νίνας Γεωργιάδου

Οι "μεγάλοι στρατηγικοί επενδυτές", το λέει και τ΄όνομά τους, κάνουν δύο πράγματα: επιβάλλουν εργασιακή στρατοκρατία και επενδύουν στα σίγουρα, που σημαίνει αγοράζουν με εξευτελιστικό αντίτιμο προσοδοφόρα χρυσoρυχεία.
Με απλά λόγια, κατά τη λαϊκή θυμοσοφία, και γαμάνε και δέρνουν.
Η Eldorado τις Σκουριές, η Fraport τα αεροδρόμια, ο Όμιλος Λάτση το Ελληνικό, η Lafarge τα τσιμέντα - κάποτε ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, η Deutsche Telekom τις τηλεπικοινωνίες, (ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς, όσα και τα χρυσορυχεία της ελληνικής μπανανίας) και βέβαια η COSCO το λιμάνι του Πειραιά.
Μεταξύ των "στρατηγικών επενδυτών" υπάρχει μια άτυπη ισοκατανομή των φιλέτων, δεν συγκρούονται μεταξύ τους, καθώς υπάρχει ψωμί για όλους και συμφωνούν επίσης, λίγο-πολύ, στους εργασιακούς όρους που επιβάλλουν προκειμένου να αποφεύγουν τον αθέμιτο ανταγωνισμό.
Πάλι κατά τη λαϊκή θυμοσοφία, όλοι οι καργιόληδες μια εταιρία.
Η κινέζικη COSCO, φερμένη από τα βάθη της Άπω Ανατολής, με όλο τον εξωτισμό της αναβιωμένης φεουδαρχίας, έφερε στις αποσκευές της, ως στρατηγικός επενδυτής, το εργασιακό καθεστώς των "κούληδων".
Στα αγγλικά coolie είναι ο Ινδός αχθοφόρος που κουβαλά σαν υποζύγιο, εμπορεύματα και ανθρώπους, από το ξημέρωμα ως αργά τη νύχτα, για ένα πιάτο ρύζι. Τον αναφέρει και ο Νίκος Καββαδίας στο Cambay’s water, "οι κούληδες τρώνε σκυφτοί ρύζι με κάρι".
Στην COSCO λοιπόν:

Ζήτω η συλλογική μας αμνησία

Της Νίνας Γεωργιάδου

Εκτός απ' το αλτσχάιμερ και όλοι οι Κούληδες επιδιώκουν τη συλλογική μας αμνησία. Αυτός, ο ένας Κούλης, είναι γενικά μπόσικος και του ξεφεύγουν μυστικά. Άλλοι είναι πιο αριστοτέχνες. Επιδιώκουν τη συλλογική αμνησία, όχι μόνο των 17άρηδων. Γενικά, "18 και άνω". Κάτι σαν απεξάρτηση από την ιστορία, τη σκέψη και την κριτική. Να καταδικαστείς να το ζήσεις ξανά και να μη θυμάσαι πού και πότε σε ξαναπαγίδευσαν.
Και γιατί δηλαδή πρέπει να ξέρεις για τις εκλογές της βίας και νοθείας, του '61; Τα δέντρα, οι πεθαμένοι και οι ασφαλίτες ξανά στις κάλπες. Ή και "στις κάλτσες" που είπε και ο μελίρρυτος ποταμός της σοφίας, Γιωργάκης, ο νεότερος της δυναστείας των παπατζήδων, πριν τον νέας κοπής Αλέξη.
Αν θυμηθείς αυτό, συνειρμικά θα θυμηθείς και όλο το κράτος-παρακράτος που έστησε εκλογικές παρωδίες και στο πίσω μέρος των εκλογικών παραβάν, μάζεψε όλο τον υπόκοσμο δωσίλογων, κομπιναδόρων, νταβατζήδων και κλεφτοκοτάδων και τους έκανε μέσα από "πατριωτικές" οργανώσεις τύπου, "Καρφίτσα", “Εγγυηταί του Βασιλέως”, “Ελληνοκράτες”, “Εθνικόν Φως”, “Μακέλλην”, “Μαύρη Χειρ”, "ΕΚΟΦ" δολοφόνους του Λαμπράκη και επίσημα μισθωμένους φονιάδες κάθε αντίστασης.
Για ποιο λόγο να θυμάσαι τη γενιά του 1-1-4 και του 15% για την παιδεία, το 1,5 εκατομμύριο απεργούς σε δεκάδες απεργίες, αφού έτσι θα ντραπείς όταν είσαι απεργοσπάστης και υποχρεωτικά θα θυμηθείς και τη δολοφονία του Πέτρουλα και τη μεγάλη Αποστασία; Και αν θυμηθείς την παλατιανή βρωμιά, θα θυμηθείς και τον μπαμπά του Κούλη, τον κυνικό τον πρεσβύτερο και τις δολοπλοκίες της Φρειδερικής. Εξάλλου δεν ξεχάστηκαν όλα αυτά όταν το απέθαντο ζόμπι έγινε πρωθυπουργός το 90-93 και έφερε στο προσκήνιο το νεοφιλελευθερισμό της Θάτσερ για να τον συνεχίσουν Σημίτης- Παπανδρεου και λοιπά μπάσταρδα του Φρήντμαν και να προλειάνουν το έδαφος για τα μνημόνια;
Και γιατί δηλαδή, συλλογική μου μνήμη, να στενοχωριέσαι αναθυμούμενη την Απριλιανή δικτατορία με το Πουλί, τις μεγάλες αρπαχτές, το Τάμα, και προπάντων τις εξορίες, τις φυλακίσεις και τα βασανιστήρια, το ξεπούλημα της Κύπρου;

Κάποιοι νεκροί δεν γίνονται ποτέ τους ήρωες

Της Νίνας Γεωργιάδου

Κάποιοι νεκροί δεν γίνονται ποτέ τους ήρωες.
Δεν θα μάθουν ποτέ το λόγο που πέθαναν.
Δεν ξέρουν καν ότι είναι νεκροί.

Στα πέντε σου βλέπεις τον κόσμο πανύψηλο, από το ένα μέτρο που απέχουν τα μάτια από την άσφαλτο.
Πανύψηλο αλλά και όχι αδυσώπητο. Ειδικά όχι ένα πρωινό του Νοέμβρη στα πέντε σου.
Ο καιρός έχει τη γλύκα του προχωρημένου φθινόπωρου, δυο βήματα πριν το τέλος σου είναι η πλατεία με τα περιστέρια και τους αειθαλείς ευκαλύπτους, και, καθώς πλησιάζουν Χριστούγεννα, μπορείς να ονειρεύεσαι ζαχαρωτά.

Στα πέντε τους οι άνθρωποι δεν έχουν πει ούτε και ακούσει τη λέξη δικτατορία, Μακρόνησος, εξόριστοι, φάλαγγα, σφαγείο.
Δεν ξέρουν καν τη λέξη καθίκι. Λένε γιογιό κι ας είναι η μικρή ζωή τους ήδη περικυκλωμένη από καθίκια.
Ένα τέτοιο, με τ όνομα, Σπυρίδωνας Σταθάκης, ίλαρχος στο επάγγελμα, γάζωνε με την περίπολο του την πλατεία με τα περιστέρια στου Ζωγράφου, και τους αειθαλείς ευκαλύπτους και τα όνειρα με ζαχαρωτά, των πεντάχρονων που δεν ξέρουν ακόμη τι θα πει καθίκια και δικτατορία.

Έτσι έφυγε ο Δημήτρης Θεοδώρας πριν προλάβει να δει τον κόσμο ψηλότερα από το ένα μέτρο. Σκέφτομαι ποσό πανύψηλοι θα φάνταζαν στα μάτια του , οι έτσι κι αλλιώς ψηλοί αειθαλείς ευκάλυπτοι καθώς έτρεχε προς τα κει, την ώρα που τον γάζωσαν οι σφαίρες του ιλάρχου.

NO PASSPORT ένα ντοκιμαντέρ για τους πρόσφυγες

Ένα ντοκιμαντέρ της Νίνας Γεωργιάδου από τη Κάλυμνο που μιλάει για τους πρόσφυγες, για τις αιτίες της προσφυγιάς αλλά και για την αλληλεγγύη στο Συριακό, αλλά και τους άλλους λαούς.
Για την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες στη Κάλυμνο. Για το δικαίωμα στη ζωή που πλέον αμφισβητείται και αυτό.

Διομήδη, έμαθα ότι ΖΕΙΣ

Της Νίνας Γεωργιάδου

Επανέρχομαι με μια δεύτερη επιστολή διότι έχω μείνει εμβρόντητη!

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το πόρισμα του Τσεβά για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, βλέπω το όνομά σου ανάμεσα σε τόσα άλλα κι όμως μαθαίνω πως δεν είσαι νεκρός. Πώς μπόρεσες να συμβάλεις σ’ αυτή την ιστορική παραχάραξη;

 Δεν ξέρω πια τι να υποθέσω.

Όμως ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή γιατί η συναισθηματική μου φόρτιση κάνει τον πρόλογο δυσνόητο.

Ίσως οι διευκρινίσεις που ακολουθούν να περιττεύουν, μιας και, όντας ζωντανός, έχεις προσωπική αντίληψη όσων συμβαίνουν και συνταράσσουν την εντελώς κοινή γνώμη. Φοβάμαι όμως ότι η ανωριμότητα που σε οδήγησε σ’ αυτή τη σκευωρία, εξακολουθεί να σε εμποδίζει από το να δεις τα πράγματα με την κρυστάλλινη ενάργεια που θα στα παραθέσω.

Τον τελευταίο καιρό εμφανίστηκε μια πολύ πατριωτική οργάνωση, πατριωτικότερη των συνήθων πατριωτών, η οποία αποκαθιστά ιστορικές αλήθειες (βάναυσα διαπομπευμένες από αντιπατριώτες) αναδεικνύει το μεγαλείο της φυλής, καθώς και τον ευλύγιστο πλούτο της νεοελληνικής μας γλώσσας.

Η συμμορία της αθωότητας

Της Νίνας Γεωργιάδου

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα υπάρχει ένα πανηγυρικά αντιφασιστικό κλίμα στη χειμαζόμενη Ψωροκώσταινα, που εκπορεύεται, κυρίως, από τις οθόνες της μαζικής λοβοτομής. Το διαχέουν από τα πάνω προς τα κάτω οι οικοδεσπότες των μιντιακών σχολών λαϊκής επιμόρφωσης που, μετά βδελυγμίας, ανακάλυψαν ότι όλον αυτό τον καιρό φιλοξενούσαν στα πάνελ τους μαχαιροβγάλτες, διακινδυνεύοντας, εν αγνοία τους, αυτή την ίδια τη σωματική τους ακεραιότητα, χάριν της δημοκρατικής πολυφωνίας.

Όπως όμως δε μασάει η κατσίκα ταραμά, έτσι κι αυτοί οι πολεμικοί ανταποκριτές, που χρόνια τώρα ρισκάρουν τη ζωή τους στα μπαρουτοκαπνισμένα πεδία των  τηλεοπτικών στούντιο, που ταλαιπωρούνται, μετακινούμενοι με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος για να αποτυπώσουν δημοσιογραφικά τις πρωθυπουργικές μεσιτείες, δεν ιεραρχούν το ρίσκο που πήραν πάνω από την έγκυρη ενημέρωση.

Χάρη και στη δική τους ριψοκίνδυνη συμβολή, ο «θρίαμβος της δημοκρατίας» ρολάρει τώρα χαρούμενα στις υποτιτλικές περιλήψεις των μιντιακών βοθρολυμάτων, όπου η έκπληξη του Στραβελάκη, διαδέχεται την περίσκεψη του Πρετεντέρη, την αποστροφή της Όλγας, τη φρίκη του Ευαγγελάτου και τη συντριβή του Πορδοσάλτε.

Σιγά μην απεργήσω !!!

Τι τραγική ειρωνεία, να ‘χεις πεθάνει και να νομίζεις ότι είσαι ζωντανός. Βολταίρος

Από τον απεργοσπάστη στο “μη απεργό” και από την απεργοσπασία στο “ιερό δικαίωμα στη…δουλειά, μεσολάβησε περίπου μια δεκαετία.

Οι σημερινοί απεργοσπάστες, όσο κι αν η ανάγκη διαβίωσης έφτασε στα όρια της, είναι κοινωνικά νεκροί.

Καμιά απενοχοποίηση στην απεργοσπασία, καμία δικαιολογία στον κοινωνικό θάνατο.

Νέο βίντεο από την Νίνα Γεωργιάδου

Ανάρτηση από: http://www.alfavita.gr

Δυο κόσμοι, ξάγρυπνοι και ένας που κοιμάται..

Της Νίνας Γεωργιάδου

Η νύχτα που πέρασε ήταν η νύχτα της μεγάλης αγρύπνιας και της συνηθισμένης ύπνωσης..

Ο ένας κόσμος, αυτός που έχει το ρόλο του εκτελεστή.

Αποτελείται από ασπόνδυλα που έχουν τον τίτλο του πολιτικού, σε μια εποχή που οι πολιτικοί έχουν, ως είδος, εκλείψει κι έχουν αντικατασταθεί από φερέφωνα, καλοπληρωμένους υπαλλήλους, τροϊκανά τσουτσέκια και μια πλειάδα ανερμάτιστων, ετερόφωτων δορυφόρων.
Δεν τους ενδιαφέρει ούτε η πολιτική τους συνέχεια, ούτε η ιστορική τους υστεροφημία. Εν γνώσει τους είναι αναλώσιμοι.
«Πολιτικοί» της μιας χρήσης. Με το αζημίωτο. Έχουν εκλείψει ακόμα και οι συντηρητικοί ευπατρίδες, σε μια απάτριδη λησταρχία του ανθρώπινου μόχθου. Ξαναβρισκόμαστε στην πριν τη συνθήκη της Βεστφαλίας εποχή. Απόλυτη κυριαρχία των Αψβούργων. Καλβινιστές και Λουθηρανιστές στην πυρά.

Το αυγό του φιδιού (video)

Ένα βίντεο της Νίνας Γεωργιάδου για το φασισμό στην Ελλάδα, και όχι μόνο, και την καταγωγή της Χρυσής Αυγής. Μπορεί να είναι πάνω από μια ώρα αλλά αξίζει να την αφιερώσετε για να το δείτε. Είναι, απ' όσα γνωρίζω, η πιο σοβαρή δουλειά σε βίντεο που έχει γίνει με αυτό το θέμα. Δείχνει πόσο πολύ οι οργανώσεις του είδους όχι μόνο δεν πάνε κόντρα στο σύστημα, όπως ισχυρίζονται, αλλά το υποστηρίζουν και το φυλάσσουν με νύχια και με δόντια αντιπαλεύοντας όποιον στρέφεται πραγματικά εναντίον του. Ακόμη και όταν αυτό το σύστημα είναι υπό κατοχή όπως η γερμανική ή απόλυτα εξαρτημένο όπως τώρα σε Αμερικάνους, Γάλλους και Γερμανούς ιμπεριαλιστές. Έπειτα μια πιο στενή παρακολούθηση των λεγόμενων των χρυσαυγιτών θα δείξει ότι το "έξω οι ξένοι" δεν αφορά τους προαναφερόμενους, άλλωστε αυτοί είναι "φυλετικά μας αδέρφια" οπότε και να μας κατακτήσουν καλοδεχούμενοι θα είναι, αλλά τους μετανάστες, ότι στόχος τους δεν είναι να δουλεύουν οι Έλληνες εργαζόμενοι στη θέση των μεταναστών, που "κλέβουν" θέσεις εργασίας (μάλλον ως τέτοιες εννοούν το καθάρισμα των τζαμιών στα φανάρια) αλλά να δουλεύουν και αυτοί όπως οι μετανάστες και χειρότερα. Με μεροκάματα πείνας, όπου και όπως θέλει το αφεντικό και με σκυμμένο το κεφάλι!