O χρονοταξιδιώτης

 Photo: Dimitris Kapantais / SOOC

Ας φανταστούμε ότι μπαίνουμε σε μια χρονομηχανή. Γυρίζουμε πίσω, στις 5 Ιουλίου του 2015 και ενημερώνουμε τον κόσμο που πανηγύριζε για το μεγαλειώδες «Όχι» πως ερχόμαστε από το 2023 και μόλις επανεξελέγη Πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με 40% και 23 μονάδες διαφορά από τον δεύτερο ΣΥΡΙΖΑ. Πάμε στα νησιά, στους ανθρώπους που εξέφρασαν το τεράστιο κύμα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και τους λέμε για τις εκατοντάδες επιχειρήσεις παράνομων επαναπροωθήσεων. Μετά ταξιδεύουμε στο 2019 και ενημερώνουμε πως ο θρίαμβος τότε της ΝΔ θα είναι μια πρωτοφανής ιστορικά κυριαρχία τέσσερα χρόνια μετά. Περνάμε κι από το Εφετείο το 2020 και μας μιλάμε για τη «Νίκη» και τους «Σπαρτιάτες». Τι θέλω να πώ; Ότι η Ιστορία δεν εξελίσσεται απαραίτητα γραμμικά, προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Επομένως, αν ερχόταν ένας χρονοταξιδιώτης από το 2030, τι θα μας έλεγε; Μπορεί κανείς να στοιχηματίσει;

Του Θάνου Καμήλαλη

Υπάρχει κόσμος που απο χθες δεν μπορεί να αναπνεύσει, πάλι. Που νιώθει να πνίγεται. Που νιώθει ανήμπορος, οργισμένος ίσως, σαστισμένος και πάρα μα πάρα πολύ κουρασμένος. Που νιώθει έτοιμος για πολιτική παραίτηση, βγάζοντας νοητικά διαβατήρια για κάπου αλλού. Νιώθει ηττημένος για άλλη μία φορά. Μετράει ξανά και ξανά τα ακροδεξιά κόμματα της νέας Βουλής, καταγράφει τη νέα ήττα των ιδεών του. Νιώθει τόσο μα τόσο μόνη και μόνος.

Αυτό το κομμάτι της κοινωνίας με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο αυτές τις μέρες από όλες τις υπόλοιπες συνέπειες του μαύρου, με λίγο μπλε, εκλογικού αποτελέσματος. Η απογοήτευση και η πρόθεση για παραίτηση είναι πολύ λογικές. Αν έχεις ασχοληθεί έστω και λίγο σοβαρά με το τι συνέβη τα τελευταία τέσσερα χρόνια, είναι πολύ λογικό να φαντάζεσαι τι έρχεται. Μία NΔ on steroids, μια ακόμα πιο αυταρχική και αλαζονική διακυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη, με το αίσθημα της νομιμοποίησης των πολιτικών της από το 40% όσων εμφανίστηκαν να ψηφίσουν σε δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Δίπλα της, ένα 10% ακροδεξιάς και νεοφασιστικής αντιπολίτευσης που θα κάνει τον Άδωνι Γεωργιάδη να μοιάζει κεντρώος, καθώς θα ζητάει ακόμα περισσότερη βία κατά των αδύναμων, περισσότερη περιστολή δικαιωμάτων. Μια πρωτοφανής κατάσταση όπου το κυβερνών κόμμα θα έχει 110 περισσότερους βουλευτές από την αξιωματική αντιπολίτευση (δηλαδή μια Ζωή Κωνσταντοπούλου και μισό βουλευτή της, κατά την ίδια).

«Ανομία στα Πανεπιστήμια είναι οι εργασιακές συνθήκες γαλέρας»: Η πραγματικότητα των νέων ερευνητών/τριών

Παράγουν ερευνητικό έργο, δουλεύουν με εξαντλητικά ωράρια και με αυστηρές προθεσμίες, ενώ καλύπτουν ακόμα και κενά που έχουν να κάνουν με την έλλειψη καθηγητών στα ΑΕΙ, παραδίδοντας ακόμα και αυτoδύναμη διδασκαλία. Την ίδια στιγμή, η ερευνητική τους εργασία καταλήγει να θεωρείται ακόμα και «χόμπι», σαν να είναι «κάποιοι ιδιόμορφοι τύποι που τους αρέσει να διαβάζουν», δουλεύουν βράδια, Σαββατοκύριακα, συχνά βρίσκονται με μπλοκάκι, πληρώνονται πιθανόν ανά τρίμηνο ή ακόμα και μήνες αφότου έχουν παραδώσει το έργο τους, πληρώνουν μόνοι/ες τα έξοδα για τα απαραίτητα Συνέδρια. Είναι η καθημερινότητα για χιλιάδες νέες ερευνήτριες και νέους ερευνητές, επιστήμονες/ισσες, Υποψήφιους Διδάκτορες/ισσες που εργάζονται στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα της χώρας. Ένας κλάδος κατακερματισμένος, που ενώνεται με αιτήματα γύρω από το αυτονόητο τρίπτυχο «Μισθός-Ωράριο-Ασφάλιση», ζητώντας Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.

Των Γεωργίας Κριεμπάρδη και Θάνου Καμήλαλη

Tα εξοντωτικά ωράρια, η εργασιακή επισφάλεια, η κάλυψη επιπλέον αναγκών που προκύπτουν στα ΑΕΙ λόγω της υποχρηματοδότησης, η έντονη κινητικότητα, οι καθυστερήσεις μηνών στη μισθοδοσία και η εξάρτηση από την προκήρυξη νέων προγραμμάτων σκιαγραφούν την καθημερινότητα της πλειοψηφίας των εργαζομένων στην Έρευνα & Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Εδώ και έναν χρόνο, εργαζόμενες και εργαζόμενοι έχουν συστήσει το Πανελλαδικό τους Σωματείο και την περασμένη εβδομάδα, στις 17 Μαΐου, πραγματοποίησαν, με μεγάλη επιτυχία, την πρώτη κλαδική απεργία. Ένα σημαντικό βήμα, δεδομένου ότι πρόκειται για έναν κλάδο κατακερματισμένο, «με συναδέλφισσες/ους με διαφορετικούς ρόλους (Υποψήφιοι/ες Διδάκτορες/σσες, postdoc, τεχνικό προσωπικό, συμβασιούχοι σε project, έκτακτο διδακτικό προσωπικό κ.α.) και εργασιακές σχέσεις (συμβασιούχοι, υπότροφοι, “μπλοκάκια”, αμισθί) το έργο των οποίων όμως είναι απαραίτητο για ερευνητική και διδακτική διαδικασία των Πανεπιστημίων και Ερευνητικών Κέντρων».

Όταν η ιδιωτικοποίηση βλάπτει σοβαρά τις επενδύσεις

«Η επένδυση στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης είναι η μεγαλύτερη επένδυση στη Βόρεια Ελλάδα» τόνισε κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Η σωστή διατύπωση μάλλον είναι ότι η επένδυση στο λιμάνι θα ήταν η μεγαλύτερη στη Βόρεια Ελλάδα, αν οι μνημονιακές κυβερνήσεις δεν είχαν αποφασίσει να το πουλήσουν «κοψοχρονιά», με πρόσχημα την υποτιθέμενη ανάπτυξη. Αλλά μερικές, πραγματικές επενδύσεις, δεν αρέσουν και πολύ...

Του Θάνου Καμήλαλη

Η περίπτωση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης παρουσιάζει κοινά σημεία με τις προηγούμενες, ήδη «επιτυχημένες» ιδιωτικοποιήσεις, στις οποίες δεσμεύτηκαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας και ολοκλήρωσε τους προηγούμενους μήνες η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Πλέον η διαδικασία είναι λίγο – πολύ γνωστή. Το ελληνικό κράτος πουλάει κερδοφόρες δημόσιες δομές, με σκοπό τα έσοδα να δοθούν άμεσα για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους της χώρας (αποπληρώνοντας απλώς λίγες εβδομάδες χρέους). Το ξεχωριστό στην περίπτωση του ΟΛΘ είναι ότι εδώ και χρόνια υπάρχουν ολοκληρωμένες μελέτες για ένα αναπτυξιακό επενδυτικό πλάνο, που μπορεί να εκτελεστεί από τον δημόσιο ΟΛΘ χωρίς να επιβαρυνθεί οικονομικά το κράτος. Επενδύσεις σημαντικά μεγαλύτερες από τα όρια που θέτει το ΤΑΙΠΕΔ για τον επόμενο ιδιοκτήτη του δεύτερου μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας. Φαίνεται όμως ότι μερικές επενδύσεις δεν… αρέσουν στο ΤΑΙΠΕΔ, που στο παρελθόν έχει σταματήσει και τώρα προσπαθεί να αγνοήσει τα υπάρχοντα σχέδια για την ανάπτυξη του λιμανιού της Θεσσαλονίκης.