Σαν τον φούρνο του Χότζα... η περίπτωση της προσέγγισης των gilets jaunes...

Της Γεωργίας Γκαρδαλίνου 

Με την αφορμή του νέου λιβελογραφήματος που ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου υπέγραψε από τις σελίδες της… Καθημερινής (Πρωτοφανής ρήξη Γαλλίας - Ιταλίας λόγω Κίτρινων Γιλέκων»), ο έγκριτος αναλυτής αρθρογράφος μας δίνει πολλές κορώνες παράλληλης μισής πληροφόρησης.

Ξεκινώντας από την εισαγωγή του, η κατ-αρχήν απαίτηση του "ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης να βρίσκεται στο Παλάτσο Τσίγκι που λέγεται Κίτζι" και είναι έδρα του πρωθυπουργού, (το κυβερνητικό συμβούλιο που αναφέρεται έλαβε χώρο στις 12.14΄κι έληξε στις 12.27΄και αφορούσε στην μετακίνηση του Πάολο Σαβόνα ως επικεφαλής της Consob = http://www.governo.it/articolo/comunicato-stampa-del-consiglio-dei-ministri-n-42/10857) σαν το Μαξίμου ένα πράγμα, να τον πληροφορήσω λοιπόν πως ο Ντι Μάιο εκτός από αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είναι και υπουργός με 2 υπέρ-υπουργεία αυτό της Εργασίας και Κοινωνικών Πολιτικών και αυτό της Οικονομικής Ανάπτυξης: επομένως θα έπρεπε να βρίσκεται κατά το σκεπτικό του αρθρογράφου το πολύ πολύ στο Παλάτσο Πιατσεντίνι, στη Βια Βένετο πάντως όπου είναι και τα δυο υπουργεία...

ΜΚΟ, η βιομηχανία της ανθρωπιστικής βοήθειας: η μπίζνα του αιώνα

Της Γεωργίας Γκαρδαλίνου

Η ανθρωπιστική βιομηχανία διακινεί 150 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο: σαν ένα τρένο, ατμομηχανή του είναι η φτώχεια και τα βαγόνια του είναι οι μη-κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ). Αυτές με τη σειρά τους μπορεί να συγκριθούν με τις μεγάλες επιχειρήσεις: θα πρέπει να νικήσουν τον ανταγωνισμό, εξασφαλίζοντας τη μεγαλύτερη ποσότητα των πιθανών δωρεών και να αποκλείσει άλλους οργανισμούς από την αγορά.

Το 80% των κεφαλαίων των ΜΚΟ προέρχεται από κυβερνήσεις.Οι τρεις μεγαλύτεροι δωρητές στον πλανήτη είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Μεγάλη Βρετανία. Αυτό επιτρέπει στους δωρητές να αποφασίσουν πώς και πού να επενδύσουν, ως εκ τούτου, δεν επιλέγουν τις φτωχότερες χώρες, αλλά με βάση την πολιτική τους ατζέντα. 

Αυτά τα δημόσια κονδύλια που μεταφέρονται σε ιδιώτες χρησιμεύουν όχι μόνο στην εκβιομηχάνιση της νεοφιλελεύθερης διαφθοράς, αλλά και στην ενίσχυση των μηχανισμών διεθνούς παρέμβασης που ξεφεύγουν από τα εθνικά κράτη υπέρ των κέντρων εξουσίας που αναπτύσσονται από διακρατικούς οικονομικούς φορείς. 

Σε αυτό, ας δουμε τρία εμβληματικά παραδείγματα