Του Αντώνη Κ. Σιβιτανίδη
Έχουμε πρόσφατα γίνει μάρτυρες περιπτώσεων εθνικών μειονοτήτων εντός κρατών, των οποίων το δικαίωμα στην αυτοδιάθεσή τους αρνείται πεισματικώς. Πρόσφατο παράδειγμα η περίπτωση της Καταλονίας, στην οποία το ισπανικό κράτος μέχρι και το δικαίωμα στο να διενεργήσει δημοψήφισμα έχει αρνηθεί. Εντύπωση προκαλεί ότι η διεθνής κοινότητα καταδικάζει μεν τη χρήση βίας από την ισπανική Αστυνομία, αλλά στέκεται αλληλέγγυα με το ισπανικό κράτος στο θέμα της ανεξαρτησίας της Καταλονίας. Αυτό πηγάζει από την Αρχή της Αυτοδιάθεσης των Κρατών και Λαών, όπως ερμηνεύεται στον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ.
Το δικαίωμα αυτό ανήκει σε λαούς οι οποίοι στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν κάτω από καθεστώς Αποικιοκρατίας. Από την άλλη απορρίπτει κάθε δικαίωμα απόσχισης από κυρίαρχο κράτος και καταδικάζει κάθε ενέργεια που αποσκοπεί σε μερική ή ολική διάσπαση της εθνικής ενότητας και εδαφικής ακεραιότητας οποιουδήποτε κράτους. Για καλή μας τύχη το τέλος του Β’ Π.Π. μας βρήκε αγγλική αποικία, ενώ τους Καταλανούς εθνική μειονότητα εντός του κυρίαρχου κράτους της Ισπανίας. Συχνά γίνονται παραλληλισμοί με τον δικό μας αγώνα για αυτοδιάθεση, τον οποίο συνεχίζουμε μέχρι και σήμερα για «Αδέσμευτη Αυτοδιάθεση», και όχι τη «Δεσμευμένη Ανεξαρτησία» που μας επέβαλαν οι μεγάλοι το 1960.
