Δικαίωμα γάμου και τεκνοθεσίας...

Σχόλιο του Νίκου Σταθόπουλου

Δικαίωμα γάμου και τεκνοθεσίας σε όλα τα ζευγάρια ανεξαρτήτως φύλου", εξήγγειλε, ως βασική εκλογική δέσμευση, ο Α. Τσίπρας

... διότι, όπως ξέρετε, αυτή η "μεταρρύθμιση" είναι ζωτικής σημασίας για τον τόπο, η δε ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα είναι το ποιοτικό και ποσοτικό κέντρο της ελληνικής κοινωνίας... 

ο Α.Τσίπρας ΔΕΝ θα δεσμευτεί για ουσιαστική αύξηση των μισθών, για δραστική φορολόγηση των "πάνω", για απαγόρευση προσβολής της πρώτης κατοικίας και για τελεσίδικη σεισάχθεια, για τσάκισμα της κερδοσκοπίας, για αποκατάσταση του δημόσιου χαρακτήρα των οργανισμών κοινής ωφέλειας, για αποδέσμευση από τον ευρωατλαντισμό, για υπερδιόγκωση της κοινωνικής πρόνοιας, για ολοκληρωτική υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας κ ακεραιότητας

....ΟΧΙ, δεν θα δεσμευτεί ο Τσίπρας γιατί αυτά, στη σκέψη του, είναι αμελητέα και επουσιώδη, αφού η έγνοια του είναι να υπηρετεί τις Ολιγαρχίες και τους Επικυρίαρχους...

"ριζοσπαστικό άλμα" είναι η ανταπόκριση στην ποθοπλάνταχτη διαφορετικότητα αλαλάζουσων μειοψηφιών που η όντως βαρβαρική τους αντιμετώπιση από "κολλημένους" κανίβαλους δεν είναι σοβαρός λόγος και για τεχνητή τους ηγεμονική πλειοψηφοποιήση και για μονομερή κατάλυση αξιακών συστημάτων που δεν τα έχει απεμπολήσει μια κοινωνία...

Είναι κανείς εδώ; Μια ελάχιστα πολιτική σκέψη για την «απουσία του λαϊκού παράγοντα»!

Του Νίκου Σταθόπουλου*

πιο κοινότοπη διαπίστωση των ημερών είναι η «κοινωνική σιωπή». Ενώ συμβαίνουν τα μύρια όσα, ενώ έθνος και κοινωνία οδεύουν ταχύρρυθμα σε μοιραίες αποδομήσεις, το «πάσχον υποκείμενο» λάμπει δια της απουσίας του από τα δρώμενα, δημιουργώντας μια ισχυρή αίσθηση «τέλους της ιστορίας». Ό,τι αποκαλούμε «σύστημα» φαίνεται να «παίζει μόνο του» όχι απλά χωρίς αντίπαλο αλλά χωρίς καν «γήπεδο», δηλαδή σε κάτι σαν οφθαλμαπάτη όπου όλα γίνονται έννοιες και η πραγματικότητα αποκτά μια μεταφυσική διάσταση. Η ταχύτητα εναλλαγής των οικτρών παραστάσεων λες και τις «αποϋλοποιεί» δημιουργώντας μια ονειριστική σχέση απλής θέασης!

Δεν είναι που μιλάμε για τις καταστάσεις σα να ανταλλάσσουμε σκέψεις για μια έκθεση ιδεών, αλλά κυρίως είναι αυτή η ψυχοπαθητική προσκόλληση σε ένα θέμα το οποίο υποκαθιστά κάθε άλλο: και αυτή η «του γιατρού» προσήλωση, αφορά κατά κανόνα επουσιώδεις όψεις και πτυχές του λεγόμενου «εποικοδομήματος», δηλαδή λεπτομέρειες κατά την καθολικευτική αναπαραγωγή των εξουσια-στικών θεσμίσεων… Είτε Βαλκάνια είτε Μανχάταν είτε συνοικία της Βομβάης: το Θέαμα είναι ο κόσμος, ειδικά στα μαύρα κι άραχλα χρόνια του Χρηματοπιστωτικού Κεφαλαίου της «απογειωμένης» Τεχνολογίας! Και το Θέαμα δεν είναι αποστασιοποιημένο εποικοδόμημα αλλά είναι ο κυρίαρχος τρόπος οργάνωσης της γενικευμένης Εξουσιαστικής Εκμεταλλευτικής Ιεραρχικότητας.

Η «Πράξη της Υποτέλειας» και η υποτέλεια ως διαρκής πράξη

Του Νίκου Σταθόπουλου

Η μοίρα του ‘21, και του έθνους συνολικά, σφραγίστηκε καταλυτικά από το πνεύμα εξάρτησης που χαρακτήρισε οργανικά τις νεοελληνικές ελίτ. Πνεύμα εξάρτησης ριζωμένο στο κοσμοείδωλο και τα φίλτρα που εμφυτεύει στη συνείδηση ένα Είναι θεμελιωμένο στο μικρό αγροτικό μέγεθος, τη μεσολάβηση και την παροχή υπηρεσιών. Είναι πολλοί οι παράγοντες που καθορίζουν εν όλω το ρωμέικο «σύνδρομο υποτέλειας», αλλά δεν είναι του παρόντος να εμβαθύνουμε, και αρκούμαστε στο «στανταράκι» μιας υποτακτικής προδιάθεσης που χαρακτηρίζει τη μεταπρατική λειτουργία. «Μεταπρατική» στην πλατύτερη εννόηση του όρου και όχι στενά οικονομικά. Άλλωστε ποτέ και πουθενά η οικονομία δεν καθόρισε αυτοτελώς και αποκλειστικά το όποιο γίγνεσθαι, και η «ταξική πάλη» δεν ήταν ποτέ ένας «πόλεμος» αλλά πάντα οι τριβές αποκλινουσών σχέσεων με τη δυναμική του πολιτισμού.

Ο ΙΜΠΡΑΗΜ κάνει απόβαση στην Πελοπόννησο τέλη του 1824 και σύντομα «πατάει» γερά και εξαπολύει τις εκκαθαριστικές του επιχειρήσεις. Με τη στρατηγική της αμείλικτης τρομοκρατικής βίας σαρώνει την ελληνική αντίσταση και σκορπίζει διαλυτικό πανικό στο λαό. Την ίδια ώρα η πολιτική ηγεσία βουλιάζει αποχαυνωτικά στον δεύτερο εμφύλιο, πιστοποιώντας την αχρειότητα μιας «ελίτ» που η σωτηρία του τόπου είναι τυφλά συναρτημένη, στην «ανάλυσή» της, με τα ποσοστά εξουσίας και νομής του εθνικού πλούτου που εξασφαλίζει. Ανέκαθεν στα μέρη μας η «ταξική ηγεμονία» είχε εμπορομεσιτικό χαρακτήρα και την ανάλογη κουλτούρα.

Προσδεθείτε! Εισερχόμαστε σε διαρκή «κατάσταση εξαίρεσης»!

Του Νίκου Σταθόπουλου

Είναι η Δεξιά, και είναι από κάθε άποψη ταυτισμένη με την έννοια «αντιδημοκρατική μεθόδευση», αλλά τώρα, και ενώ το φιάσκο «επιτυχούς διαχείρισης της πανδημίας» γίνεται όλο και πιο αντιληπτό με τρόπο κυριολεκτικά θανατηφόρο, τώρα λοιπόν, «γκαζώνει» η κυβέρνηση στον ξεκάθαρα ταξικό αγώνα διαμόρφωσης μιας αποτυχημένης παραδημοκρατίας με χαρακτηριστικά δυστοπικού μεταορθολογισμού.

Δεν περιορίστηκαν στην κατάλυση βασικών συνταγματικών ελευθεριών, αλλά «το πήγαν στα άκρα» αναθέτοντας την αθλιότητα στον Αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. Κι από δω ακριβώς αρχίζει το εφιαλτικό ενδιαφέρον της υπόθεσης! Διότι δεν υποβάλλεται ως πολιτική απόφαση σε ένα αντίξοο πλέγμα συνθηκών, αλλά ως «διοικητική διαχείριση», δηλαδή ως αυτόνομη παρέμβαση, στο ιστορικοπολιτικό γίγνεσθαι, των κρατικών μηχανισμών ασφάλειας και καταστολής. Είναι κάτι σαν πραξικόπημα αλλά με τις θεσμικές ευλογίες της αιρετής κυβέρνησης και υπό την συνταγματικοπολιτική της αιγίδα! Είμαστε στην «καρδιά του Κτήνους», στον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης η οποία συνίσταται στο κομμάτιασμα κάθε ενότητας και στην αναγωγή της ολικότητας (δηλαδή το να υπάρχουμε ως σύστημα)σε επιμέρους λειτουργίες και υπηρεσίες.

***

Έχουμε, λοιπόν, δυο κρίσιμα δεδομένα σε τούτη τη «μαύρη ώρα» της κοινωνικής μας αποδιοργάνωσης: Το πρώτο είναι, προφανώς, η χρήση της πανδημίας, απερίφραστα και με ανατριχιαστικό κυνισμό, ως εργαλείου για την αναδόμηση των πολιτικών σχέσεων στην κοινωνία μας. Και το δεύτερο είναι η εθελοντική υποχώρηση της πολιτικής έναντι του μονοπώλιου της κρατικής βίας, δηλαδή η κορύφωση της επιτρεπτικότητας όσον αφορά το «αντικανονικό», το «παρά φύσιν»…

Να καταργηθεί, επιτέλους, αυτό το μολυσματικό Πάσχα!

Του Νίκου Σταθόπουλου

Ο αθεϊσμός και η «επιστημονικότητα» είναι το πρόσχημα. Η ουσία βρίσκεται στον δείκτη δραστικότητας των μορφών κοινωνικού ελέγχου.Tο Πάσχα στριμώχνεται στα «ανθυγιεινά», αφού το «μήνυμά» του ακυρώνει τον μετανεωτερικό μηδενισμό: ο μετανεωτερικός άνθρωπος θέτει ως οντολογικό του στόχο να ξεπεράσει τον θάνατο τον οποίο βιώνει ως το απόλυτο άγχος. Αυτό το «απόλυτο άγχος» πλέον εντάσσεται στις τελειοποιημένες στρατηγικές ενσωμάτωσης.

O «άνθρωπος της Σίλικον Βάλευ», αυτός ο μανιακός της «αιώνιας νιότης» και της «αθανασίας», γίνεται ανελεύθερος εθελοντής του απόλυτου ευνουχισμού μέσω της ιατρικοποιημένης «κοινωνικοποίησης» του θανάτου. Μιας «κοινωνικοποίησης» που, βέβαια, διατηρεί την ταξική της διαφοροποίηση, καθώς τα «νούμερα» των επίκαιρων στατιστικών δείχνουν ότι είναι «οι κάτω» που καταβάλλουν τον φόρο αίματος. Σιγά, τώρα, μην εγκριθούν θρησκευτικές παραστάσεις που ταυτίζουν το Θεό με τους «κάτω»…

ΤΟ ΦΕΤΙΝΟ ΠΑΣΧΑ, χυδαία αποϊεροποιημένο ως το μεδούλι, τρέπεται σε σημειολογικό κόμβο μιας ολόκληρης και ολοκληρωτικής εποχής. Της εποχής που σηματοδοτείται από την «απόλυτη μέριμνα επιβίωσης» ως αποϊδεολογικοποιημένης ιδεολογίας της λειτουργικής ενσωμάτωσης. Μέσω της «κοινωνικοποίησης δια του κορωνοϊού» μεταβαίνουμε από την επιφανειακή «Μαζική Δημοκρατία του Ωσαννά» στην «Μαζική Κατάσταση Εξαίρεσης τού Άρον-άρον σταύρωσον ημάς».

Ο νέος «μέσος ανθρωπάκος»: από τον «κυρ Παντελή» στον «mister Pantelis»

Του Νίκου Σταθόπουλου

Μεγαλώσαμε, ως φορείς επαναστατικών ιδεών, με αυτό τον «ανθρωπότυπο» στο στόχαστρο της «θείας μανίας» μας να αλλάξουμε τον κόσμο…

Ο Πάνος Τζαβέλας τον «βάφτισε» και τον παρέδωσε στην κοινή χλεύη, ως το υπέρτατο σύμβολο του μικροαστού «κοινωνικού ρουφιάνου». Η εξόντωση αυτού του μυθικού στοιχειού, ήταν η προϋπόθεση της εξεγερτικής εκπλήρωσης.

Ο Βολφ Μπίρμαν τον ζωγράφισε με γλαφυρή ποιητικότητα, «κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος / κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος / που συνηθίζει στην κάθε βρομιά / αρκεί να έχει γεμάτη την κοιλιά…»

Κι ο Ράιχ τον αναπαρέστησε σε κάθε του λεπτομέρεια της καθημερινής γελοιογραφικής του απαξίωσης…ο τρομερός «μικροαστός» που από τα διηγήματα του Τσέχοφ, χύμηξε στην θυελλώδη ιστορία του «μονοπωλιακού καπιταλισμού» ασκώντας την αποστολή του «αγωγού του συντηρητισμού».

***

Όπου «συντηρητισμός», η περιοριστική ηθική ενός καπιταλισμού προτεσταντικής νοικοκυροσύνης, μιας οικονομικοποιούμενης κοινωνίας με πρωταρχικό μέλημα συσσώρευσης και διαφύλαξης. Δηλαδή, κοινωνικές πρακτικές που ως «εποικοδόμημα» φέρουν την περιχαρακωμένη εγκράτεια και την αναπαραγωγή των δοκιμασμένων συνταγών.

Μια φορά κι έναν καιρό αντήχησε ένα «Όχι»…

Του Νίκου Σταθόπουλου

«Γι’ αυτούς η νύχτα ήταν μια μέρα πιο πικρή / Λιώναν το σίδερο, μασούσανε τη γης / Ο Θεός τους μύριζε μπαρούτι και μουλαροτόμαρο», εμπνέεται ο Ελύτης από το Έπος του ‘40…

Το έπος είναι η ηρωική στιγμή όπου μια ανθρώπινη ομάδα συνειδητών συνεκτικών δεσμών, καταφάσκει και αναδεικνύει τη γενέθλια ταυτότητά της απέναντι σε μια εξωτερική απειλή. Είναι «ηρωικό», και γιατί αποτελεί άθλο κατά του υπέρτερου, και γιατί υλοποιεί την ηθική της αυταπάρνησης.

Το έπος είναι πρωτογενής συλλογική πράξη, από τη φύση του έργο λαού. Οι αφέντες του μεταμοντέρνου εξουσιασμού, απεχθάνονται το έπος, ακριβώς γιατί οργανώνει συνειδησιακά τα αξιακά φορτία που ανατρέπουν εκ βάθρων την δομική ανηθικότητα του πλανήτη-εμπόρευμα, δηλαδή την ιδιωτικότητα, την ιδιοτέλεια, τον επιβιωτισμό, την εμπορευματοποίηση…

Το Έπος του ‘40, από την αντεπίθεση της ξιφολόγχης μέχρι τη γυναικεία πανστρατιά για τη «ζεστή φανέλα του στρατιώτη», δεν ήταν ένας «εθνικιστικός παροξυσμός» αλλά η ένοπλη ειρήνη της πατριωτικής αυτοάμυνας. Αν υπερβείς τον πολιτικάντικο ιστορικισμό, θα συναντήσεις το βάθος της ανθρώπινης απλότητας, δηλαδή την εναντίωση στην κουλτούρα της τεχνητότητας όπου θεμελιώνεται η παρούσα πολιτισμική εγκληματικότητα.

Άδωνις Γεωργιάδης: η νεοδεξιά εκδοχή τού εθνομηδενισμού.

Του Νίκου Σταθόπουλου

«Η ΑΚΜΗ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ οφειλότανε σε φιλόδοξους επιχειρηματίες που έφεραν χρήμα στην πόλη», απεφάνθη ο «πεπαιδευμένος αρχαιολάτρης πατριώτης» 'Αδωνις Γεωργιάδης, και συμπλήρωσε: «να γιατί τα αρχαιολογικά ευρήματα δεν πρέπει να αποτελούν εμπόδιο για τις επενδύσεις, αφού πρέπει να αποκολληθούμε από το παρελθόν και να δούμε την Ελλάδα του παρόντος»! 

Τι έχουμε εδώ;
 

Μια σαφή προειδοποίηση ότι καμιά αντίδραση δεν θα ληφθεί υπόψη προκειμένου οι «επενδυτές» να μας «αναπτύξουν» μέχρι σκασμού! «Ελάτε», τους φωνάζει ο αναίσχυντος, «ελάτε, κερδίστε, σκασίλα σας η ιστορία, ο πολιτισμός, η ταυτότητα αυτού του τόπου». 

Μια φανατικά νεοφιλελεύθερη πλαστογραφία της ιστορίας, που η δυναμική της τείνει προς μια σύγχρονη νεοδεξιά εκδοχή του εθνομηδενισμού. «Τα παλιά ερείπια», τα «ένδοξα γκρεμίδια», δεν θα γίνουν τροχοπέδη της «προόδου», αφού ποτέ δεν είχαν καμιά ιδιαίτερη δόξα, και γι' αυτό πρέπει να «ξεπεραστούν» υπέρ των μοντέρνων και κερδοφόρων λαμπρών κατασκευών (καζίνα, μαρίνες κ.λπ.).