Ως το 2057, με τα σημερινά
δεδομένα, οφείλουμε να καταβάλουμε στους πιστωτές – δανειστές μας 312,7 δις. Ευρώ.
Μόνο για τα έτη 2021 και 2022 (καταφθάνουν) τα τοκοχρεολύσια ανέρχονται
στο ποσό των 60 δις. Ευρώ.
Πόσο ανθηρή και ακμάζουσα
προσδοκούμε την οικονομία μας, σε ποιους ρυθμούς και με τι ταχύτητες ευελπιστούμε
πως θα ρέει η ανάπτυξη σε αυτή τη χώρα, βάσει ποιων (παγκοσμίως) παραδειγμάτων,
προτύπων και υποδειγμάτων, στην κατεύθυνση ποιων μελετών, πλάνων και σχεδιασμών
μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι και να αγωνιζόμαστε (αγωνιούμε) ως προς την υλοποίηση
και την αποτελεσματικότητα ενός τέτοιου προγράμματος και της διαχειρισιμότητάς του;
Πόσο ηλίθιους μας θεωρούν
ως πολίτες ( ή είμαστε;), πόσο καιροσκοπικά και κερδοσκοπικά λειτουργούν οι πολιτικοί
μας και επιβάλλονται οι πολιτικές τους, για να βαυκαλιζόμαστε στη δίνη της μυθοπλασίας
και στον παραλογισμό της ουτοπίας;
