Ο Παναγιώτης Κονδύλης, ένα από τα μεγαλύτερα μυαλά που παρήγαγε ο σύγχρονος ελληνισμός, έγραφε το 1997 αναφερόμενος στα ελληνοτουρκικά ότι βρισκόμασταν μπροστά σε ένα τρομακτικό δίλημμα: η ειρήνη θα σηματοδοτούσε την δορυφοροποίησή μας από τη Τουρκία, ενώ ο πόλεμος την ολοκληρωτική συντριβή μας. Σήμερα, δυστυχώς, η πλάστιγγα έχει γείρει ακόμη περισσότερο εις βάρος μας, οπότε τα λόγια του σπουδαίου φιλοσόφου αντικατοπτρίζουν πλήρως την πραγματικότητα.
Η σύνθεση του κεμαλισμού, τις οδυνηρές συνέπειες του οποίου έχει βιώσει το έθνος μας, με το πολιτικό Ισλάμ, οδήγησε στον πολύ πιο επικίνδυνο νέο-οθωμανισμό του Ερντογάν. Ο Τούρκος ηγέτης, διαβλέποντας την δημιουργία ενός πολυπολικού κόσμου, κατόρθωσε να μετατρέψει την χώρα του σε υπολογίσιμη περιφερειακή δύναμη, ενώ στο εσωτερικό του κράτους του καθίσταται ολοένα και ισχυρότερος, αγγίζοντας τον στόχο του να γίνει σύγχρονος σουλτάνος. Εκμεταλλευόμενος το πραξικόπημα του 2016 και τους επακόλουθους διωγμούς των Γκιουλενιστών, καθώς και την αναζωπύρωση της Κουρδικής αντίστασης, εγκαθίδρυσε, στο όνομα της ασφάλειας, την προσωπική του δικτατορία. Ταυτόχρονα, οικειοποιήθηκε πλήρως την κρατική μηχανή, μέσω των εταιριών του οικογενειακού του περιβάλλοντος, οι οποίες συμμετείχαν προκλητικά σε σειρά σκανδάλων. Συνεργάσθηκε με τους τζιχαντιστές, δεν δίστασε να εισβάλει στην Συρία και το σημαντικότερο για εμάς μέσω του μεταναστευτικού εκβιάζει απροκάλυπτα την Δύση, απορροφώντας αμύθητα ποσά. Αποκορύφωμα όλων η εισβολή στην Ροζάβα που απέδειξε ότι πλέον η Τουρκία έχει την δύναμη να δρα ανεξάρτητα, ακόμα και αντίθετα στα συμφέροντα της Αμερικανικής υπερδύναμης.
