Η ταυτότητα της Επανάστασης του 1821

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

«Συγχρόνως, η επανάσταση δεν είναι ξενόφερτη αλλά αυτοφυής»

Είναι αλήθεια πως τις τελευταίες δεκαετίες, με αποκορύφωμα την επέτειο των 200 χρόνων από το 1821, υπήρξαν φωνές μελετητών και πανεπιστημιακών που υποστήριξαν τον εθνογενετικό χαρακτήρα της Επανάστασης. Δηλαδή, ότι το νεοϊδρυθέν κράτος δημιούργησε το έθνος.

Ίσως αρέσκονται να θεωρούν άξιο λόγου μόνο ό,τι έρχεται εισαγόμενο από την εσπερία, να δίνουν έμφαση στα σημαντικά γεγονότα των άλλων και να αισθάνονται υποτιμητικά για τα δικά μας μεγάλα κατορθώματα. Μια οπτική που είναι έντονη στις μέρες μας, δίνοντας έμφαση στον «δικαιωματισμό», την ξενολατρία, τον θαυμασμό για ηρωικές πράξεις τρίτων, την ευαισθησία σε αδικημένους, με μια ψευτοαριστερίστικη απόχρωση, που, όλως παραδόξως, παύει να ισχύει για αντίστοιχες ελληνικές περιπτώσεις. Είναι η γνωστή αναθεωρητική προσέγγιση του εθνο/αποδομητισμού.

Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν, ότι ο ελληνισμός δεν είναι συνομήλικος του ελληνικού κράτους, αλλά διαπερνά, αιώνες ολόκληρους, όσους ακούν εναλλακτικά στο όνομα Ρωμαίος-Ρωμιός, Γραικός ή Έλληνας. Η διαχρονία του ελληνικού έθνους τεκμηριώνεται με εμβρίθεια και από τον Νίκο Σβορώνο (τον οποίο δεν τον λες και συντηρητικό), στο: «Το ελληνικό έθνος. Γένεση και διαμόρφωση του νέου Ελληνισμού», εκδ. ΠΟΛΙΣ, 2004. Έτσι, κατά την επανάσταση του ’21, ένα έθνος, το ελληνικό, αποκτά κράτος. Κι όχι το αντίθετο.

Το δυστύχημα που έγινε έγκλημα

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Παρ’ όλο που δικαιολογημένα η επικαιρότητα κυριαρχείται από τον πόλεμο, αξίζει να επανέλθουμε σε ένα δικό μας μεγάλο θέμα.
Αν υποθέσουμε ότι η σύγκρουση δύο τρένων είναι ένα τραγικό τροχαίο δυστύχημα, εντελώς παράλογο όμως αφού δυο αμαξοστοιχίες βρέθηκαν να κινούνται αντίθετα στην ίδια γραμμή, αυτά που επακολούθησαν δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία ότι κάποιοι κάτι θέλουν να κρύψουν.

Η φράση του Λάκη Λαζόπουλου «το δυστύχημα που έγινε έγκλημα», ειπώθηκε στην εκπομπή «Αντιθέσεις» του Γιώργου Σαχίνη, στις 27-02-26, στο Κρήτη TV και συμπυκνώνει πολύ χαρακτηριστικά όλα όσα διαδραματίστηκαν, πριν και μετά, από το τραγικό γεγονός των Τεμπών.
Για να κατανοήσουμε και να αντιληφθούμε πλήρως την αλήθεια της φράσης αυτής, αρκούν μερικά μόνο από τα πολλά αναπάντητα ερωτήματα:

Ποιανού «βύσμα» ήταν ο τραγικός σταθμάρχης; Διότι όταν τοποθετείται σε θέση ευθύνης ένας ανεπαρκής, επειδή απλά είναι «δικός σου», τότε σου αναλογεί ποσοστό ευθύνης για το όποιο αποτέλεσμα.

Γιατί τσιμεντώθηκε αμέσως ο χώρος; Δεν θα έπρεπε να είχε προστατευθεί, ως κόρη οφθαλμού, μέχρι να «μιλήσουν» τα όποια ευρήματα; Έτσι δεν γίνεται παντού;

Γιατί απαγορεύτηκαν οι νεκροψίες και καταστράφηκε το βιολογικό υλικό; 

Τρία χρόνια τώρα προσπαθούν να πιαστούν από κάπου οι ηρωικοί συγγενείς και συνεχώς τους ταλαιπωρούν. Από δικές τους έρευνες ήρθαν στο φως τόσα στοιχεία και όχι από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Πόσο φυσιολογικό ακούγεται;

Τι ήταν η μεγάλη πυρκαγιά και πυρόσφαιρα και από τι προήλθε;

 Όποιος ακούσει τα εκατέρωθεν επιχειρήματα κατανοεί ότι την αληθινή αιτία πρόκλησης του φαινομένου δεν μας την έχουν αποκαλύψει!

Γιατί όλα αυτά τα τραγελαφικά με τις εκταφές των θυμάτων, εδώ και τόσους μήνες; Πόσο ειδικός πρέπει να είναι κάποιος για να δεχτεί να εξεταστούν οι σωροί από κατάλληλα εργαστήρια, που να μπορούν να πραγματοποιήσουν τις απαραίτητες έρευνες στο σύνολό τους, όπως ζητούν οι συγγενείς;

Είναι τόσα πολλά τα ερωτήματα, που ακόμα και ο πιο αδαής εξανίσταται. Καταλαβαίνει ότι κάτι συμβαίνει. Κυρίως, ότι απουσιάζει η αλήθεια. Έχει κλονιστεί η εμπιστοσύνη.

Κάτι γίνεται λάθος στο υπουργείο της «πλατφόρμας»

Των Φώτη Ε. Αλεξάκου (Πληροφορικός, εκπαιδευτικός, μέλος τους ΔΣ της Ένωσης Πληροφορικών) και

Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή (δάσκαλος ειδ. Αγωγής)

Τα προβλήματα της εκπαίδευσης πολλά και εντεινόμενα. Το «κάθε πέρσι και καλύτερα» φαντάζει πολύ αδύναμο για να αποτυπώσει την πραγματικότητα. Τα πάντα αλλάζουν τόσο γρήγορα! Για όσους είναι στο μεταίχμιο του εργασιακού βίου και της αποστρατείας, είναι εύκολη μια σύγκριση. 

Μπορεί στο παρελθόν να είχαμε λιγότερες τεχνολογικές διευκολύνσεις, είχαμε όμως καλύτερη επικοινωνία και συνεργασία με όλους τους παράγοντες της εκπαίδευσης, μαθητές, γονείς, συναδέλφους και διοίκηση. Δεν το καταλαβαίναμε τότε, το αναπολούμε σήμερα! Παρόλο που δεν είχαμε ειδικότητες, είχαμε δημιουργικό χρόνο. Σήμερα, ενώ θα έπρεπε, τόσοι εκπαιδευτικοί, από διαφορετικά επιστημονικά πεδία, να έχουν θεαματικά αποτελέσματα, το πρόσημο δεν είναι θετικό. Οι ιθύνοντες που σχεδιάζουν και επιβάλλουν τις πολιτικές, προφανώς, κάτι κάνουν λάθος.

Τη στιγμή που χάνονται χιλιάδες διδακτικές ώρες λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών (κι ενώ έχουμε φτάσει στη μέση της σχολικής χρονιάς), που υπάρχουν τμήματα πολυπληθή, που μαθητές μένουν χωρίς υποστήριξη παρά τις διαγνώσεις των ΚΕΔΑΣΥ, που τα τμήματα ένταξης μετατρέπονται, και επίσημα, σε μορφές παράλληλης στήριξης, διαβάζουμε ότι η υπουργός Παιδείας, κ. Ζαχαράκη, πρόλαβε και συμφώνησε, στο άψε σβήσε, στη δαπάνη πολλών εκατομμυρίων σε διάφορες πλατφόρμες!!! Δια πάσα νόσο και πάσα «αμαρτία», φτιάχνουμε και μια πλατφόρμα.

Ενδεικτικά, αν επιλέξουμε να ασχοληθούμε μόνο με όσες δαπάνες του Υπουργείου έχουν σχέση με Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) θα έχουμε τα παρακάτω ποσά:

Κινδυνεύει η γλώσσα μας;

«τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική» (Οδ. Ελύτης)

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Μέρες που είναι αρχίζουν να κατακλύζονται, δημόσιοι και ιδιωτικοί χώροι, από ξενόγλωσσες ευχές: Merry Christmas, Happy New Year, Santa Claus, Many Years και πάει λέγοντας. Η χώρα μας, αστικά κέντρα και ύπαιθρος, γίνεται «ευρωπαϊκή»!

Δεν είναι όμως μόνο η περίοδος των εορτών. Όλο και πιο συχνά, σε διάφορους ελληνικούς διαλόγους, μειώνονται αισθητά, αριθμητικά και ποιοτικά, οι ελληνικές λέξεις.

Δεν μιλάμε για ορολογίες που ίσως είναι απαραίτητες ή έχουν μια λειτουργικότητα στον λόγο, όπως στην τεχνολογία ή σε κάποιο εξειδικευμένο περιβάλλον, αλλά για απλή και ανόητη αντικατάσταση λέξεων από ξενόγλωσσες. Στις συντροφιές των νέων, αυθωρεί και παραχρήμα, είναι έντονη αυτή η γλωσσική έκπτωση. Τα τελευταία χρόνια, γενικεύεται και σε άλλες ηλικιακές ομάδες.

Φορείς αυτού του γλωσσικού ξεπεσμού και φτωχοποίησης της ελληνικής είναι, κυρίως, η τηλεόραση συνεπικουρούμενη από το διαδίκτυο. Οι τηλεοπτικές εκπομπές (όλων των καναλιών) με ξενόγλωσσους τίτλους όλο και αυξάνονται (The chase, Buongiorno, Prime Time, Happy Day, The Voice of Greece, Breakfast at Star … , ακόμα και οι ειδήσεις έγιναν News). Διάφοροι δημοσιογράφοι, εσχάτως και πολιτικοί, μας μιλάνε στην «μητρική» τους. Σταματάνε για break, διοργανώνουν panel, κάνουν face control, battles και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Ακόμα και για τον Τσίπρα μας ενημερώνουν ότι έκανε rebranding!!! Ας μην αναφερθούμε στα αθλητικά (συγγνώμη στα sports) και κυρίως στο μπάσκετ. Μάλλον νομίζουν ότι απευθύνονται σε αγγλόφωνους! Δεν θέλουμε να δαιμονοποιήσουμε κάτι αλλά προς τι αυτή η υπερβολή;

Γίνεται κατανοητό πως αναφερόμαστε στην γλώσσα της καθημερινότητας, της κοινωνίας. Όχι πως η εκπαίδευση είναι άμοιρη ευθυνών. Συνδέεται άμεσα. Από κει πρέπει να ξεκινάμε, όπως σε όλα άλλωστε. Δεν θα έπρεπε το Υπουργείο να δώσει προτεραιότητα στην ετυμολογία, την σύνθεση και παραγωγή λέξεων, και όχι στις συνταγές, για να μπορέσουν τα παιδιά να καταλάβουν και να αγαπήσουν την γλώσσα; Αν δεν αποκτήσουν γλωσσική συνείδηση, πώς θα την σεβαστούν και θα την προστατέψουν; Δυστυχώς, και στην εκπαίδευση τα οργανωμένα σχέδια γίναν projects!!!

Θα συνεχιστεί η «πράσινη ανάπτυξη» ;

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Όλοι γνωρίζουμε ότι η σημερινή κυβέρνηση, τα τελευταία 6 χρόνια, είχε παγώσει την διαδικασία ερευνών, γεωτρήσεων και εκμετάλλευσης των όποιων κοιτασμάτων στα χωρικά μας ύδατα. Ήταν απόλυτα ταγμένη στην «πράσινη ανάπτυξη». Ο κ. Δένδιας, το 2021, ήταν ξεκάθαρος: «η Ελλάδα δεν πρόκειται να αρχίσει να σκάβει τον βυθό της Μεσογείου», όπως και «το Αιγαίο είναι ένας παράδεισος, δεν σκοπεύουμε να τον μετατρέψουμε σε κόλπο του Μεξικού».

Παράλληλα, ως «καλά παιδιά», σπεύδοντας να αποδείξουμε πόσο ευπροσάρμοστοι είμαστε, αυτοδεσμευτήκαμε στην απολιγνιτοποίηση πριν ακόμα το 2028, παρόλο που θα μπορούσαμε να ζητήσουμε παράταση και να συνεχίσουμε την παραγωγή ενέργειας με ένα δικό μας εθνικό προϊόν, που θα μας κόστιζε πολύ λιγότερο. Μας έλεγαν ότι ρυπαίνει. Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, όταν τον πουλάς στα Σκόπια, δεν ρυπαίνει; Όμως είμαστε γαλαντόμοι! Δεν θέλουμε να κακοκαρδίζονται οι «φίλοι» μας κι ας είναι αυτοί που, όπως παραδέχτηκαν, μας επέβαλαν τιμωρητικά βαριά μνημόνια και μεις δουλικά τα αποδεχτήκαμε!

Και τώρα; Όλα αυτά αλλάζουν. Μόλις ο «θείος» Τραμπ είπε το «drill, baby, drill» (τρυπάνι, μωρό μου, τρυπάνι), οι κυβερνητικές πιρουέτες κάναν την εμφάνισή τους. Όπως συνέβη και με τα φύλα, που από τα 72 ξαναγίνανε, για τον κ. Μητσοτάκη, 2.

Αντί για αυτοκριτική, για τον χαμένο χρόνο, έχουμε κυβερνητικά «αυτοσυγχαρητήρια» για την νέα ενεργειακή πολιτική, παρόλο που τα δεδομένα ήταν γνωστά σε όλους! Όσες ΑΠΕ και να βάλουμε, για πολλές δεκαετίες ακόμα, θα χρειαζόμαστε υδρογονάνθρακες για να έχουμε ενεργειακή επάρκεια.

Οι ΑΠΕ δεν έχουν σταθερή ροή και δεν παράγουν ενέργεια  όταν την χρειαζόμαστε, τόσο απλά!. Σύμφωνα με τον Μιχάλη Μαθιουλάκη (Αναλυτής Ενεργειακής Στρατηγικής) το 45% του ηλεκτρισμού της Ευρώπης είναι από ΑΠΕ. Μόνο του ηλεκτρισμού. Όμως ο ηλεκτρισμός είναι περίπου το 25% του συνόλου της ενέργειας που καταναλώνουμε. Καταλαβαίνουμε ότι ο στόχος καθαρής ενέργειας από αιολικά και φωτοβολταϊκά για το σύνολο των ενεργειακών αναγκών μέχρι το 2050, είναι ανέφικτος, επειδή το πρόβλημα είναι η αποθήκευση. Για να γίνει ακόμα πιο κατανοητό, με τα σημερινά τεχνολογικά δεδομένα, οι μπαταρίες που διαθέτουμε, μπορούν να αποθηκεύσουν μόνο το 10 – 15% της ενέργειας ενός βαρελιού πετρελαίου. Φυσικά μιλάμε για τον ίδιο όγκο και το ίδιο βάρος αντίστοιχης αποθήκευσης ηλεκτρισμού από ΑΠΕ.

Για ποια αξιολόγηση μιλάμε;

 

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Λύση, προφανώς, είναι η αξιοκρατία κι όχι απλά η «αξιολόγηση». Είναι η παιδεία κι όχι απλά η εκπαίδευση. Είναι το περιεχόμενο, τα αναλυτικά προγράμματα, η ύλη. Αυτά είναι η ουσία. Θα μιλήσουμε γι’ αυτά;

Από την μια, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών δεν μπόρεσαν να πείσουν την κοινωνία για το τι ακριβώς θέλουν με την περίφημη «αξιολόγηση».

Από την άλλη, η κυβέρνηση προσπαθεί, με τον φόβο, τις διώξεις και τα πειθαρχικά, να επιβληθεί, σώνει και καλά, σε κάθε διαφορετική άποψη, χωρίς να παίρνει υπόψη ότι όσο νόμιμη είναι η «αξιολόγηση», άλλο τόσο νόμιμη είναι και η απεργία.

Σε πολλές περιπτώσεις, η σχολική αποτυχία και οι ανισότητες, υπερβαίνουν την ατομική ευθύνη και μετατρέπονται σε κοινωνικό ζήτημα. Αναδεικνύεται, έτσι, ο ρόλος της εκπαίδευσης, ως ένας παράγοντας που θα πρέπει να τις αμβλύνει και να λειτουργήσει αντισταθμιστικά, αφού υπάρχει άμεση σχέση εκπαιδευτικού αποτελέσματος και μαθητικού δυναμικού. Ο εκπαιδευτικός συνεπώς, καλείται σε έναν συνεχή αναστοχασμό και διαφοροποίηση της διδασκαλίας του προς όφελος των εκάστοτε μαθητών του. Τα πράγματα είναι ακόμα πιο σύνθετα όταν υπάρχουν στην τάξη διαταρακτικοί μαθητές, με μαθησιακές δυσκολίες, αυτισμό και άλλου τύπου δυσκολίες.

Μετριέται η διδασκαλία;

Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται χρόνος, αλλαγές, αναπροσαρμογές στην μεθοδολογία, γνώση, υπομονή και κυρίως υποστήριξη και επιμόρφωση. Μπορεί όλα αυτά, ένας εξωτερικός παρατηρητής, όσο καλός και αντικειμενικός να είναι, να τα «αξιολογήσει» με δύο επισκέψεις;

«Η αξιολόγηση της διδασκαλίας, όπως γίνεται, με μεμονωμένες παρατηρήσεις τάξης, παραβιάζει τις αρχές της εθνογραφικής μεθόδου, καθώς δεν περιλαμβάνει ενσωμάτωση του αξιολογητή στην εκπαιδευτική κοινότητα, μακροχρόνια παρατήρηση ή εμπιστοσύνη μεταξύ αξιολογητή και εκπαιδευτικού» (Δημ. Καλογιάννης, στο «οι αξιολογητές και το πρόβλημα της μεμονωμένης παρατήρησης», alfavita.gr, 30-4-25).

Τα μεγάλα ζητήματα και το μείζον

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Αντικειμενικά, υπάρχουν πολλά και μεγάλα ζητήματα που απασχολούν την πατρίδα μας, όπως τα εθνικά, τα γεωστρατηγικά, το μεταναστευτικό, η ακρίβεια, η υγεία, η δικαιοσύνη, η παιδεία, το ασφαλιστικό. Όμως, κατά την γνώμη μας και όχι μόνο, το μείζον και συνδετικό ζήτημα όλων των παραπάνω, και πολλών ακόμα, είναι το δημογραφικό.

Δεν είμαστε, ούτε οι πρώτοι ούτε οι μόνοι, που το επισημαίνουμε. Άλλωστε, το τελευταίο διάστημα υπήρξαν αρκετές αναφορές στον τύπο. Όσο πιο συχνά ακούγεται, τόσο αυξάνουν οι ελπίδες ότι μπορεί και να «ξυπνήσουν» οι πολιτικοί μας και να ασχοληθούν με την αντιμετώπισή του.

«Σύμφωνα με τα πιο επίσημα στοιχεία, βρισκόμαστε στην 15^η χρονιά μείωσης του πληθυσμού. Έχουμε 647 χιλιάδες λιγότερο πληθυσμό σε 15 χρόνια. Μόνο η διαφορά θανάτων – γεννήσεων, αντιστοιχεί στην απώλεια μιας μεγαλούπολης. Μια πόλη 65.000 διαγράφεται από τον χάρτη κάθε χρονιά.» Φοβερό!!!  Αυτά, αλλά και πολλά άλλα, ανέφερε ο Αναστάσιος Λαυρέντζος, σε μια αποκαλυπτική εισήγησή του στα Χανιά, 16-10-24, με θέμα: «Το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας, εθνικές προκλήσεις και προτάσεις αντιμετώπισης».

Μείωση πληθυσμού

Ως γνωστόν, τα μνημόνια «τσάκισαν» την πατρίδα μας. Φτωχοποίησαν τον λαό και υποθήκευσαν την χώρα. Μπορεί να μην δημιούργησαν το δημογραφικό, το ενέτειναν όμως σε ακραίο βαθμό. Τα ζευγάρια, πλέον, δυσκολεύονται να γεννήσουν και 500.000 νέοι (μετριοπαθείς υπολογισμοί) «εκδιώχθηκαν» στο εξωτερικό, όπου και αναμένεται να φτιάξουν οικογένεια και να τεκνοποιήσουν.

Η ειρωνεία είναι πως, από το 1993, η Βουλή αναγνωρίζει το δημογραφικό πρόβλημα, αλλά ποτέ δεν λαμβάνονται ουσιαστικά μέτρα αντιμετώπισης. Ο κ. Λαυρέντζος, μέσα από πρόσφατα στοιχεία του ΟΗΕ, της EUROSTAT και της ΕΛΣΤΑΤ, καταδεικνύει την τραγικότητα της κατάστασης.

Οι αριθμητικές προβολές δείχνουν ότι το 2050 θα είμαστε 8,8 εκατομμύρια και το 2060 θα είμαστε 8,2 εκατομμύρια. Δηλαδή αύριο!!! Γι’ αυτό πρέπει να σταματήσει άμεσα ο καταστροφικός κατήφορος.

Ζήτησαν οι συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί την επαναφορά τους στην τάξη;

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

«Δεν βρέθηκε ένας να τους πει ότι οι εκπαιδευτικοί ψάχνουν τρόπο να φύγουν, όχι να επιστρέψουν»

Είναι να γελά κανείς, με την πρωτοβουλία του Υπουργείου Παιδείας, για επαναφορά των συνταξιούχων εκπαιδευτικών στην υπηρεσία. Δεν γνωρίζουμε αν υπήρξε τέτοιο «αίτημα» προς το Υπουργείο, παραμένει όμως εντυπωσιακό ως μέτρο αντιμετώπισης των κενών στα σχολεία!

Δεν βρέθηκε ένας να τους πει ότι οι εκπαιδευτικοί ψάχνουν τρόπο να φύγουν, όχι να επιστρέψουν!!! Ψάχνουν τρόπο να απαλλαγούν από τον καθημερινό γραφειοκρατικό φόρτο, να απαλλαγούν από την υποκριτική και δήθεν «αξιολόγηση», να απαλλαγούν από πιέσεις των επικεφαλής, να απαλλαγούν από ορισμένους δύστροπους γονείς, να αφεθούν, τέλος πάντων, απερίσκεπτοι, να κάνουν αυτό που σπούδασαν και για το οποίο έχουν προσληφθεί. Να διδάξουν, δηλαδή, τα παιδιά μας.

Αν το Υπουργείο ήθελε πραγματικά να καλύψει τα κενά, θα έκανε απλές αλλά ουσιαστικές κινήσεις. Θα έκανε διορισμούς τόσους, όσες και οι ανάγκες. Δεν θα επέβαλε αποκλεισμούς σε όσους αναπληρωτές παραιτούνται, αφού είναι παγκοίνως γνωστό ότι οικονομικά δεν βγαίνουν. Αντέχουν, όσοι έχουν οικογενειακή υποστήριξη, ελπίζοντας ότι τα μόριά τους την επόμενη χρονιά, θα τους φέρουν σε καλύτερη, πιο κοντινή, θέση.

Ευρωεκλογές τα πραγματικά αποτελέσματα

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Τα οικτρά αποτελέσματα των ευρωεκλογών, κυρίως της ΝΔ και των «μεγάλων» κομμάτων, αλλά όχι μόνο, προκαλούν θυμηδία. Αξιοπρόσεκτο, πως ο καθένας τους υπερτονίζει την αποτυχία των άλλων, αποφεύγοντας επιμελώς να αναφερθεί στα «του οίκου του». Μάλλον δεν έφτασε το «μήνυμα» στους αποδέκτες!

Με απλούς υπολογισμούς, όταν ψηφίζει μόνο το 41,39% (εγγεγραμμένοι 9.841.685), τα πραγματικά ποσοστά των κομμάτων σε επίπεδο κοινωνίας, είναι:

ΝΔ                            11,70 %

ΣΥΡΙΖΑ                      6,20 %

ΠΑΣΟΚ                       5,30 %

Ελληνική λύση             3,84 %

ΚΚΕ                            3,80 %

ΝΙΚΗ                            1,80 %

Πλεύση ελευθερίας      1,40 %

Φωνή λογικής              1,25 %

Παίρνοντας υπόψη τον αριθμό ψήφων, σε σχέση με τις τελευταίες εθνικές εκλογές, αντιλαμβανόμαστε ότι αύξηση είχαν μόνο η «Ελληνική λύση» του Βελόπουλου (από 231.491 πήρε τώρα 369.727 ψήφους) και η «Φωνή λογικής» της Λατινοπούλου (από 22.347 πήρε 120.310). Μόνο αυτά τα δύο κόμματα αύξησαν τις ψήφους τους. Όλα τα άλλα είχαν απώλειες!!! Ακόμα και το ΚΚΕ ή η «ΝΙΚΗ», που φαίνονται με αυξημένο ποσοστό, είχαν απώλειες (ΚΚΕ από 401.224 πήρε τώρα 367.796 και η «ΝΙΚΗ» από 193.124 πήρε 173.574). 

Βέβαια, δεν περιμέναμε από τα συστημικά ΜΜΕ να αναδείξουν αυτή την αλήθεια, αλλά μόνο έτσι μπορούμε να δούμε κατάματα το πρόβλημα και να ψάξουμε για ουσιαστικές λύσεις και παρεμβάσεις.

Το θέμα της αποχής είναι όντως εκπληκτικό!!! Διττό όμως. Από την μία, η ανεπάρκεια του συνόλου του πολιτικού συστήματος να πείσει τον κόσμο και από την άλλη, η στρεβλή στάση του κόσμου, που πιστεύει ότι έτσι εκδικείται το σύστημα!!!

Το λάθος «μήνυμα» της κυβέρνησης

Του Γιώργου Ηλ.Τσιτσιμπή

Ο Απρίλης, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, ως ο μήνας της Κύπρου. Την 1^η Απρίλη του 1955, ξεκίνησε ο ηρωικός, εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων αδελφών, κατά των αποικιοκρατών Άγγλων, με αίτημα την (ανεκπλήρωτη) ένωση με την Ελλάδα. Τον Απρίλη του 2004, έχουμε το σχέδιο «Ανάν». Το ιστορικό διάγγελμα του γενναίου Παπαδόπουλου, στις 7-4-2004, με τα συγκλονιστικά λόγια: «Παρέλαβα κράτος, διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω κοινότητα, χωρίς δικαίωμα λόγου και σε αναζήτηση κηδεμόνα». Καθώς και το μεγαλειώδες δημοψήφισμα, στις 24-4-2004, του Κυπριακού Ελληνισμού, που απέρριψε το σχέδιο «Ανάν», με ποσοστό 75,83%.

Επιπλέον, φέτος, έχουμε μια εμβληματική χρονιά. Την μαύρη επέτειο των 50 χρόνων εισβολής και κατοχής του μισού νησιού, από τους Τούρκους. Είναι το πιο πρόσφατο τραγικό γεγονός του Ελληνισμού, με την μόνη πρωτεύουσα διχοτομημένη!

Κι όμως, από την κυβέρνηση, κυριαρχεί το λάθος «μήνυμα». Αντί να έχει αφιερώσει όλο το 2024, στο μαρτυρικό νησί, με εκδηλώσεις μνήμης, διαμαρτυρίας και προβολής για τα 50 χρόνια σκλαβιάς, γιορτάζει, αποκλειστικά, τα 50 χρόνια της Ν.Δ. και της μεταπολίτευσης. Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και με τα κομματικά παραρτήματα ανά την χώρα!

Φαίνεται πως, στις μέρες μας, η Κύπρος, κείται ακόμα μακρύτερα απ’ ότι παλιότερα. Πώς αλλιώς να εξηγήσουμε το ότι, ενώ τα δώσαμε όλα στον Ζελένσκι, ακόμα και το στρατιωτικό μας υστέρημα, δεν αξιοποιήσαμε στο ελάχιστο τον παραλληλισμό, που θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει, για εισβολή και κατοχή ενός κράτους σε ένα άλλο! Πέρα από το ουκρανικό, έρχεται και η αναγνώριση του Κοσσόβου, να υπονομεύσει την υπόσταση της Κύπρου. Κι όλα αυτά προστίθενται στην «διακήρυξη των Αθηνών», στην οποία δεν υπάρχει καμία αναφορά για το κυπριακό. Μήπως θα πρέπει να περιμένουμε να συμπληρωθούν 400 χρόνια σκλαβιάς, για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα;

Μιχάλης Χαραλαμπίδης ευπατρίδης, οραματιστής, έντιμος

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης δεν ήταν προφήτης. Απλά, υπήρξε ένας διορατικός πολιτικός. Δεν είχε μαντικές ικανότητες. Απλά, η διανοητική του επάρκεια (είδος εν απουσία στους σημερινούς πολιτικούς) και η πολιτική του ανάλυση, του επέτρεπαν να προβλέπει. Άλλωστε, επέμενε πολύ στο ότι πολιτική είναι το να προβλέπεις και να προλαμβάνεις, διότι τα υπόλοιπα τα λύνει ο χρόνος.

Έφυγε από κοντά μας, το απόγευμα της 27-3-2024, ξαφνικά και αναπάντεχα. Η ειρωνεία είναι, και συμβαίνει συχνά, πως πολλοί απ’ όσους τον περιφρόνησαν ενώ ζούσε, βγήκαν με δακρύβρεχτες ανακοινώσεις, να αναγνωρίσουν το πολιτικό του μέγεθος και την πρωτοπορία των ιδεών του. Ευτυχώς, δεν είχαν τολμήσει να καπηλευτούν το ήθος, την εντιμότητα και την συνέπειά του.

Ίσως είναι ο μόνος πολιτικός, μετά τον Νικόλαο Πλαστήρα, που έφυγε χωρίς περιουσία!!! Δεν εισέπραξε ούτε σεντς από το κράτος. Δεν παρέκκλινε ούτε εκατοστό από τις αρχές και τις αξίες του. Απόλυτα συμβατός με την θέση τού ασυμβίβαστου κράτους – κόμματος. Δεν δέχτηκε καμία από τις προτεινόμενες «καρέκλες» που του προτάθηκαν και από τον Ανδρέα Παπανδρέου και από άλλους. Αποδέχτηκε απλά, να είναι ο άλλος πυλώνας του τότε ΠΑΣΟΚ. Ο πυλώνας της συνείδησης του κόμματος και της παραγωγής ιδεών και προτάσεων. Άλλο, αν η κομματική γραφειοκρατία δεν τα καταλάβαινε αυτά. Ο σεβασμός και η εκτίμηση στο πρόσωπό του από τον Αντρέα (δεν τον διέγραψε ποτέ, παρά τις διαφωνίες τους) και η αποδοχή του κόσμου, κάτι δείχνουν. Είναι χαρακτηριστικό το βίντεο του 1996, από το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.

Ο Μιχάλης, ήταν κατεξοχήν πολιτικό ον. Δεν πρέπει να του πιστώσουμε μόνο την αγάπη για τον Πόντο και τους Πόντιους (εξ αιτίας του καθιερώθηκε η 19^η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας), ούτε τον αγώνα του για τον Κυπριακό Ελληνισμό και τους συμβολισμούς που αναδείκνυε: «η πύλη του Πολυτεχνείου είναι στην Κυρήνεια» έλεγε συχνά, ούτε την υπεράσπισή του στην άνοιξη των λαών της Αν. Μεσογείου, με κορύφωση τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Κούρδων (γι’ αυτό και πόνεσε πολύ από την ατιμωτική προδοσία του Οτσαλάν, από τους τότε συντρόφους του). Του πιστώνουμε ότι ήταν πατριώτης και διεθνιστής, ταυτόχρονα!

Καλωσορίσαμε στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο!

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Πιστεύει πλέον κανείς ότι το πρόβλημα της κυβέρνησης ήταν η θεσμοθέτηση της συντροφικότητας των ομοφυλοφίλων; Μέρα τη μέρα, εδραιώνεται η πεποίθηση ότι όλο αυτό το σόου ήταν η υλοποίηση επιταγών της εσπερίας (ΗΠΑ και Ε.Ε.) για ταχύτατες αλλαγές στην κοινωνία, σχετικά με τις έννοιες του γάμου και της οικογένειας, όπως τις ορίζαμε εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Το πρόβλημα δεν είναι οι ομοφυλόφιλοι

Αλλαγές που επιβάλλονται, όχι επειδή η κοινωνία, μέσα από μακρόσυρτες διεργασίες, θέλει να διορθώσει κάποιες στρεβλώσεις, αλλά απλά, επειδή κάποιες μειοψηφίες, έχοντας εξασφαλίσει την στήριξη των ελίτ, θέλουν να επισημοποιήσουν, στο υψηλότερο βαθμό, τα «θέλω» τους. Άλλωστε, δεν έχει διαψευστεί στα λεγόμενά του ο δημοσιογράφος Κων/νος Κόλμερ που υποστηρίζει ότι υπήρξε παρέμβαση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, στον 5^ο γύρο στρατηγικού διαλόγου Αμερικής – Ελλάδος με την συμμετοχή των υπουργών εξωτερικών εκατέρωθεν, όπου προωθήθηκε ξεκάθαρα η ενσωμάτωση προσφύγων στις ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες, καθώς και η προώθηση της διαφορετικότητας, της ισότητας και της συμπερίληψης, της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Μάλιστα, εκφράστηκαν συγχαρητήρια για την εξαιρετική δουλειά που γίνεται για την προώθηση της woke ατζέντας.

 Από τις 192 χώρες του ΟΗΕ, μόνο 37 έχουν νομοθετήσει κάτι αντίστοιχο. Μέσα σ΄ αυτές και η Ελλάδα, ως η πρώτη ορθόδοξη χώρα. Τυχαίο; Άλλωστε, σύμφωνα με τον νομικό Δημ. Σταθακόπουλο, εδώ και χρόνια είναι αναρτημένοι οι όροι αναδοχής και υιοθεσίας στο Υπουργείο Υγείας και πουθενά δεν αναφέρεται το φύλο, ως προϋπόθεση για να προβεί κάποιος σε υιοθεσία. Κάτι, που προφανώς, δεν διάβασαν (άλλη μια φορά) βουλευτές και υπουργοί!!! Ποια η ανάγκη, συνεπώς, της ψήφισης νόμου για κάτι που ήταν λυμένο, όπως επίσης και η κατοχύρωση της συντροφικότητας, αφού σε μεγάλο βαθμό ήταν τακτοποιημένο μέσα από το σύμφωνο συμβίωσης;

«Πίσω από τους Τρεις Ιεράρχες»

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Είναι αποδεκτό πως τίποτα δεν δημιουργείται εν κενώ. Πίσω από κάποιο γεγονός υπάρχει ένα υπόβαθρο και πίσω απ’ αυτό μια αιτία.

Στην ανατροφή των παιδιών το βασικότερο υπόβαθρο είναι το οικογενειακό περιβάλλον με βασικό πυλώνα την μητέρα. Όσο και αν «εκσυγχρονίζεται» ο θεσμός της οικογένειας, ο ρόλος της μάνας παραμένει καίριος συνεπικουρούμενος από την πατρική ισότιμη φροντίδα. Η μάνα είναι αυτή που εμψυχώνει, προστατεύει, εμπνέει, περιθάλπει, υποδεικνύει, κοινωνικοποιεί. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι έχει αναγνωρισθεί ο ρόλος της, με εξαιρετικά αφιερώματα, στην ποίηση και την λογοτεχνία. Για δε  τις επιστήμες της παιδαγωγικής και της ψυχολογίας είναι «παραβίαση ανοιχτών θυρών» το να μιλήσει κάποιος για την σχέση μητέρας – παιδιού.

Αυτή η σχέση αποτυπώνεται ευδιάκριτα ανάμεσα στους Τρεις Ιεράρχες και τις μητέρες τους, την Εμμέλεια, την Νόννα και την Ανθούσα.

Ας τις γνωρίσουμε συνοπτικά, δανειζόμενοι τα στοιχεία από ομιλία της πρεσβυτέρας Δήμητρας Μανώλη, από τα γειτονικά μας Τρίκαλα.

Εμμέλεια

Μητέρα Μ. Βασιλείου, από την Καισάρεια. Πλούσια, ευκατάστατη, με σπουδαία κοινωνική θέση και μόρφωση. Κόρη μάρτυρος, μάνα του πόνου, «βλαστός αγιοτάτης ρίζας» μας λέει ο γιος της Βασίλειος.

Δέκα παιδιά θα δουν το φως από τα σπλάχνα της. Ο σύζυγος Βασίλειος φροντίζει για την εγκυκλοπαιδική μόρφωση των παιδιών και η Εμμέλεια για τη μόρφωση της ψυχής.

Αφετηρία του πόνου της είναι ο θάνατος των γονιών της. Ένα από τα δέκα παιδιά της, πεθαίνει πολύ μικρό. Κι ο σταυρός της σιγά- σιγά βαραίνει γιατί μετά τη γέννηση του δέκατου παιδιού τους, Πέτρου, χάνει τον αγαπημένο της σύζυγο. Αρραβωνιάζει στη συνέχεια την κόρη της Μακρίνα και ο γαμπρός πεθαίνει . Μα, πριν κλείσει η μια πληγή ανοίγει η άλλη. Πνίγεται στο ποτάμι ο γιος της Ναυκράτιος, 27 ετών. Ο Βασίλειος είναι φιλάσθενος και όλα τα χρόνια φροντίζει εκτός της ψυχικής και την σωματική του υγεία.

Η αθάνατη ψυχή της και η ψυχή των παιδιών της, είναι το μέλημά της. Αναδεικνύει εφτά αγίους στην οικογένειά της: πέντε παιδιά της, τον άνδρα της και τον εαυτό της.

«Δυσλεξία Ενηλίκων Ψηφοφόρων»

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

(αφιερωμένο στην 3η Δεκεμβρίου, παγκόσμια ημέρα ΑμεΑ)

Συχνά η επιστήμη βρίσκεται μπροστά σε δύσκολα και δυσεπίλυτα θέματα. Στις μέρες μας, και πιο σωστά τα τελευταία χρόνια, ανιχνεύεται μια νέα διαταραχή που φυσικά δεν περιλαμβάνεται στις καταγραφές του γνωστού DSM (Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών).

Την αναγνωρίζουμε μόνο σε ενήλικες ψηφοφόρους, όλων των πολιτικών αποχρώσεων, άνω των 17 ετών και ο επιπολασμός της φτάνει το 41% σε πανελλαδικό επίπεδο, ενώ σε τοπικό και περιφερειακό το 43% (αυτό είναι τελευταία το επίπεδο αυτοδυναμίας).

Μιλάμε για μια «ειδική μαθησιακή διαταραχή ενηλίκων» που δεν επηρεάζεται από το νοητικό επίπεδο (ευφυέστατα άτομα μπορεί να ανήκουν στους «δυσλεξικούς ψηφοφόρους») και δεν καθορίζεται από κληρονομικούς παράγοντες (ελέγχεται η θέση αυτή), αλλά από περιβαλλοντικούς. Διαμορφώνεται κυρίως από τις συνθήκες. Στην ουσία μιλάμε για μια κοινωνικοπολιτική διαταραχή.

Χαρακτηριστικά

Ας δούμε παρακάτω τα βασικότερα χαρακτηριστικά(λόγω συνοσηρότητας δανείζεται χαρακτηριστικά και από άλλες διαταραχές) των ατόμων αυτών:

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Είναι τόσα πολλά αυτά που ζούμε τον τελευταίο καιρό, που πραγματικά, σε μεγάλο βαθμό, αδυνατούμε να τα αφομοιώσουμε. Πολλά και αντιφατικά, είναι αλήθεια!

Όπου και αν γυρίσεις το βλέμμα, καταστροφή. Από τον μικρόκοσμό μας μέχρι τον κόσμο όλο, με αποκλειστικό πρωταγωνιστή τον άνθρωπο! Ίσως να μην υπάρχει μεγαλύτερο  «τέρας» σ΄ όλο το ζωικό βασίλειο.

Στο Μεσανατολικό, οι ζωές των Ισραηλινών έχουν άλλη αξία απ’ αυτές των Παλαιστινίων. Το ίδιο και οι ψυχές τους. Οι πάνω από 7.000 νεκροί (μέχρι τώρα) των Παλαιστινίων και 3.000 αυτών παιδιά, δεν μπόρεσαν να «αντισταθμίσουν» τους 1.300 των Ισραηλινών. Πραγματικά φοβερό! Δεν μιλάμε για αποκτήνωση της κοινωνίας μας, αλλά για πλήρη αποσάθρωση, αποσύνθεση. Αναφερόμαστε σε νεκρούς, σε ισοδύναμα, παράπλευρες απώλειες  και ένα σωρό άλλα αντίμετρα, σαν να μιλάμε για πράγματα και όχι για ανθρώπους. Εδώ, κακομεταχειρίζεσαι ένα κατοικίδιο ή κόβεις ένα δέντρο (και σωστά) κινδυνεύεις με δημόσια διαπόμπευση. Όταν χάνονται τόσες ζωές τι πρέπει να γίνει;

Και δεν είναι μόνο το συγκεκριμένο πεδίο αντιπαραθέσεων. Από το Ουκρανικό, το Αρμενικό και τόσα άλλα, έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά. Η δική μας Κύπρος, χρόνια ολόκληρα, παραμένει πληγωμένη και κατακτημένη.

Ανθρώπινες πράξεις που σε κάνουν εύλογα να αναρωτηθείς αν δικαιούνται, οι αυτουργοί αυτών, να λέγονται «άνθρωποι». Δικαιώνουν απόλυτα το λατινικό «Homohominilupusest» (ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος).

Στον μικρόκοσμό μας έχουμε έναν άλλο «πόλεμο». Εκατοντάδες συντοπίτες μας κατατρεγμένοι, αβοήθητοι εν πολλοίς, προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους. Κύρια βοήθεια (ίσως και αποκλειστική) τα παιδιά των εθελοντικών ομάδων, όπως και κάποιοι ευαισθητοποιημένοι συμπολίτες μας με την αυτοοργάνωσή τους. Έτρεξαν από την πρώτη στιγμή και συνεχίζουν ακόμα και τώρα, ανυστερόβουλα, (χωρίς απειλές και προειδοποιήσεις για το πώς πρέπει να ψηφίσει ο κόσμος), χωρίς οικονομικά ανταλλάγματα, με μόνο εφόδιο τα χέρια τους και την ψυχή τους!!!

«Εκλογές, το ψευδεπίγραφο της ισότητας και της δημοκρατίας»

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Από τα μαθητικά μας χρόνια μαθαίνουμε πως, σύμφωνα με το Σύνταγμα (άρθρο 4), είμαστε όλοι ίσοι, έχουμε ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις και άλλα τέτοια ωραία πράγματα. Είναι όμως έτσι ή όλα αυτά βρίσκονται στη σφαίρα της θεωρίας; Για να δούμε μια οπτική του θέματος.

Οικονομική ενίσχυση κομμάτων

Πόσο ίσοι είναι οι εκλογικοί σχηματισμοί, όταν ήδη υπάρχουν χρηματοδοτήσεις μόνο για ορισμένους απ’ αυτούς;

Είναι γνωστό, ότι για να τύχει χρηματοδότησης ένα κόμμα θα πρέπει το ποσοστό του να είναι μεγαλύτερο του 1,5%. Έτσι, με απόφαση της 5ης Απριλίου 2023, η Ν.Δ. λαμβάνει 3.741.000 €, ο ΣΥΡΙΖΑ 3.019.000 €, το ΠΑΣΟΚ 991.000 €, το ΚΚΕ 749.000 €, η Ελληνική Λύση 610.000 €, το ΜΕΡΑ 25 525.000 €, η Χρυσή Αυγή 207.000 € (δεν θα δοθούν), η Πλεύση Ελευθερίας 62.000 €, το Ποτάμι 62.000 € (σύμφωνα με παλιά ανακοίνωση θα δοθούν σε υποτροφίες). Όμως, εκτός των ποσών αυτών, υπάρχει και η ετήσια τακτική επιχορήγηση, με αντίστοιχα μεγάλα ποσά, που σε μερικές περιπτώσεις είναι και μεγαλύτερα των προαναφερθέντων.

Από τα 36 κόμματα που κατεβαίνουν στις εκλογές, ήδη τα εφτά ξεκινούν σαφώς από καλύτερη θέση, τουλάχιστον όσον αφορά τις οικονομικές δυνατότητες και τις δαπάνες που μπορούν να αντιμετωπίσουν σχετικά με τον προεκλογικό τους αγώνα. Αφήνοντας κατά μέρος τα έξοδα διαφήμισης και προβολής, τα οποία ούτε αμελητέα είναι, ούτε ασήμαντη η συμβολή τους στην επιρροή της κοινής γνώμης, ας σκεφτούμε ότι υπάρχουν έξοδα εκτύπωσης ψηφοδελτίων και αποστολής (ειδικά φέτος σε όλο τον κόσμο, αφού συμμετέχουν οι απόδημοι) και τα οποία σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο βαραίνουν τα ίδια τα κόμματα. Δεν θα μπορούσαν, τουλάχιστον αυτά, να αποφευχθούν, αναλαμβάνοντας το Υπ. Εσωτερικών να διεκπεραιώσει, κεντρικά και για όλους, αυτή την διαδικασία; Γιατί στα έξοδα υπάρχει ισονομία , ενώ δεν υπάρχει στα έσοδα;

Η προβολή

"Αδικαίωτη Δικαιοσύνη"

Του Γιώργου Ηλ.Τσιτσιμπή

«…Για μια ακόμη φορά η Δικαιοσύνη στη χώρα δίνει δείγματα γραφής σχετικά με την ποιότητα και τον ρόλο της.

Διότι, επανειλημμένα εδώ και χρόνια ο θεσμός της Δικαιοσύνης ακολουθεί την πορεία της Δημοκρατίας και στέκεται εχθρικός προς τους πολίτες. Με αποτέλεσμα να καταλήγει να έχει το ρόλο ενός θεσμού εντελώς συμπληρωματικού στη σαπίλα του πολιτικού συστήματος. Σε κάθε στιγμή που η πολιτική τάξη της χώρας στρέφεται ενάντια στην κοινωνία βρίσκει την Δικαιοσύνη συμπαραστάτη της, είτε πρόκειται για τον Ζακ, είτε για την Ν. Σμύρνη, είτε για τους υγειονομικούς στην πανδημία, τους εκπαιδευτικούς, τις δεκάδες αποφάσεις για παράνομες και καταχρηστικές απεργίες (βλ. ΟΣΕ). Ενώ παράλληλα, δείχνει μεγάλη επιείκεια σε μαφιόζους (Greek Police Mafia), τραπεζίτες και funds μέσα από fast-track αποφάσεις για τους πλειστηριασμούς …». «…Αυτά ίσως να εξηγούν και τη στάση των πολιτών απέναντι στη Δικαιοσύνη, όπου σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες περίπου στο 75% των ερωτηθέντων θεωρεί πως υπάρχει μεγάλο ποσοστό διαφθοράς στο δικαστικό σώμα…» (του Ιάσονα Κωστόπουλου από την εφημερίδα  «δρόμος της Αριστεράς», 1-4-2023)

 Ίσως και μόνο αυτό το απόσπασμα του άρθρου θα ήταν αρκετό για να καταδείξει την σημερινή κατάσταση. Τα πράγματα δεν είναι ούτε απλά, ούτε εύκολα. Κατά καιρούς ακούμε για «τυφλή» Δικαιοσύνη, για «αδέκαστη», για «ανεξάρτητη», για …. Επιπροσθέτως έρχεται άλλη δημοσίευση, του Βασίλη Βιλιάρδου στο διαδίκτυο, που στην κατάταξη των χωρών, σε σχέση με την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, η χώρα μας καταλαμβάνει την 83η θέση. Ε! δεν είναι και τιμή μας!

Εκτός από τις μεγάλες, πολύκροτες υποθέσεις που έφτασαν στα δικαστήρια με μηδενικό αποτέλεσμα, υπάρχουν κι άλλες πολλές, μικρές, καθημερινές υποθέσεις, που χρειάζονται τόσο χρόνο για να τελεσιδικήσουν, που χάνεται η ουσία.

"Τα απόνερα της συμφωνίας των Πρεσπών «Μακεδονική» γλώσσα επίσημα στην Ελλάδα"

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

«Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο (στη χώρα) βασιλεύει…»

Πριν λίγες ημέρες αναγνωρίστηκε επίσημα το «Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας» στην Ελλάδα. Η αίτηση του συλλόγου, γνωστής ΜΚΟ, εγκρίθηκε από το Πρωτοδικείο Φλώρινας στις 28 Ιουλίου 2022 και η απόφαση ανακοινώθηκε στο Δελτίο Δικαστικών Εκδόσεων στις 7 Νοεμβρίου 2022.

Μια είδηση που δεν ακούστηκε από κανένα συστημικό δελτίο  ΜΜΕ, ούτε βέβαια από κανένα από τα «μεγάλα» πολιτικά κόμματα. Ευτυχώς υπάρχει και το διαδίκτυο για να μαθαίνουμε κάποια από αυτά που μας αποκρύπτουν. Προφανώς, είναι κάτι που βολεύει πολλούς, αν όχι όλους, γι’ αυτό και η απόλυτη σιωπή, υπευθύνων και ανεχθέντων!

Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί, αφού η «περίφημη» αλλά «κακόφημη» συμφωνία, συνεπάγεται πολλά τέτοια περιστατικά που θα φανούν σε βάθος χρόνου. Είμαστε στην αρχή ακόμα.

Ανάμεσα στους «ντόπιους» της Φλώρινας και της Πέλλας («ντόπιοι» ονομάζονται κάτοικοι των περιοχών αυτών με ελληνική συνείδηση, που έχουν ως μητρική γλώσσα τα λεγόμενα «σλαβομακεδονικά», ένα γλωσσικό ιδίωμα της βουλγαρικής γλώσσας) υπάρχει μια μικρή αλλά ανθεκτική και δυναμική ομάδα, που πήρε μέρος ακόμα και σε εκλογές, και βρίσκεται σε ευθεία σύνδεση με τα συμφέροντα των Σκοπίων. Προσπαθούν να εδραιώσουν Σλαβομακεδονική συνείδηση στην περιοχή, με απώτερες αποσχιστικές τάσεις. Αυτή είναι η αλήθεια. Άλλωστε, οι πανηγυρισμοί του γειτονικού κράτους για το «Κέντρο Μακεδονικής Γλώσσας» ήταν τόσο έντονοι, που είναι απορίας άξιο που δεν «ξύπνησαν» κανέναν από τους δικούς μας. Μέχρι και ευχαριστίες του Ζάεφ προς τον Τσίπρα και Μητσοτάκη, υπήρξαν!!!

Στο διαδίκτυο υπάρχει ένα σχόλιο για το θέμα, του γνωστού δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού, slpress.gr, συνοπτικό αλλά περιεκτικό, που αξίζει να ακουστεί.

Πώς το «πλήθος» γίνεται «λαός»

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Το «πλήθος» γίνεται «λαός» όταν σταματά να γκρινιάζει και αρχίζει να διαμαρτύρεται και να διεκδικεί.

Είναι αλήθεια πως υπάρχουν έννοιες που γειτνιάζουν, αλλά δεν ταυτίζονται. Έννοιες, που βαρύνονται με ουσιώδεις ποιοτικές διαφορές. Το «πλήθος», για παράδειγμα, είναι ένα αριθμητικό σύνολο πραγμάτων ή όντων, ένα συνονθύλευμα, ενώ «λαός» είναι το σύνολο ανθρώπων μιας οργανωμένης κοινωνίας, από την οποία προέρχονται οι πολίτες. Αυτή η διαφορά του αριθμητικού συνόλου και του συνειδητοποιημένου συνόλου, είναι που ανάγει την έννοια του λαού σε ανώτερο επίπεδο

Ένα τέτοιο φαινόμενο είχαμε, κατά την γνώμη μας, στην τελευταία απεργιακή συγκέντρωση. Μαζική και διεκδικητική, έδειχνε μια διάθεση που είχαμε καιρό να δούμε.

Έξυπνη η επιλογή, όσων είχαν την ευθύνη της συγκέντρωσης, να αφήσουν τους εγωισμούς και να προτάξουν τον από κοινού αγώνα στα κοινά προβλήματα, βάζοντας μπροστά τα σωματεία. Τι πιο όμορφη ποικιλομορφία, να βλέπεις συλλόγους εργαζομένων, με τα πανό τους και τα συνθήματά τους, να βαδίζουν μαζί ξεπερνώντας τις ιδεολογικές τους διαφορές χωρίς όμως να τις απεμπολούν. Δε είναι όλοι ίδιοι και το ξέρουμε, αλλά αυτή η ενότητα στην πράξη στέλνει ελπιδοφόρο μήνυμα στην κοινωνία. Φαίνεται πως ο κόσμος αντιλαμβάνεται και ανταποκρίνεται, όταν βλέπει κινήσεις που προσπαθούν να αναδείξουν συλλογικά τα προβλήματα. Γι’ αυτό, ίσως, και είχαμε πλατείες γεμάτες, εν αντιθέσει με άλλες φορές που το κάθε «κομματικό μαγαζί» έπιανε κι από μια άκρη, δημιουργώντας τρεις και τέσσερις διαφορετικές συγκεντρώσεις.

Τα «βαφτίσια» στην εκπαίδευση

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

«Αξίζουν συγχαρητήρια στην εφευρετικότητα των «νονών». Με έξυπνο τρόπο προσθέτουν ονόματα χωρίς να προσθέτουν ουσία. Αναδιοργανώνουν αρμοδιότητες και ξεκινάμε από την αρχή»

Είναι ενδιαφέρον αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, κυρίως στον τομέα αρμοδιότητας του Υπουργείου Παιδείας. Η ονοματοδοσία θεσμών, υπηρεσιών, διαδικασιών, οργάνων, κλπ., γίνεται με ρυθμό πολυβόλου. Δεν είναι ιδιαίτερο χάρισμα αυτής της κυβέρνησης, είναι διαχρονική τακτική του Υπουργείου. Το κυρίως απογοητευτικό είναι ότι η ουσία των πραγμάτων παραμένει μάλλον η ίδια, αν δεν επιδεινώνεται. Κι όμως ακάθεκτοι συνεχίζουν τα «βαφτίσια»!

Για να πάρουμε μια μικρή γεύση, αρκεί να παρατηρήσουμε πως οι μόνοι σταθεροί στην ονομασία τους, από τα στελέχη εκπαίδευσης, είναι οι Διευθυντές Σχολείων. Σ’ όλες τις άλλες θέσεις έχουμε κατά καιρούς νέα ονόματα. Οι Προϊστάμενοι του Νομού έγιναν Διευθυντές Εκπαίδευσης, οι παλιοί Επιθεωρητές μετεξελίχθηκαν σε Σχολικούς Συμβούλους, στη συνέχεια έγιναν Συντονιστές Εκπαιδευτικού Έργου και τώρα Σύμβουλοι Εκπαίδευσης. Ο Προϊστάμενος Επιστημονικής Παιδαγωγικής Καθοδήγησης έγινε Περιφερειακός Επόπτης Ποιότητας της Εκπαίδευσης και αντίστοιχα Επόπτης Ποιότητας της Εκπαίδευσης για τις Διευθύνσεις. Φυσικά τα ΠΕ.Κ.Ε.Σ. γίνονται ΠΕ.Σ.ΕΠ., η οικολογική συνείδηση των μαθητών πέρασε από τα Κ.Π.Ε. που μετεξελίχθηκαν σε ΚΕ.Π.Ε.Α., για να μην καταπιαστούμε με την Ειδική Αγωγή που τα ΚΔΑΥ γίνανε ΚΕΔΔΥ, έπειτα ΚΕΣΥ και τώρα ΚΕΔΑΣΥ, καθώς και τις ορολογίες που έχουν εμπλουτίσει το χώρο,  ένταξη – ενσωμάτωση – συμπερίληψη  (παραμένει ζητούμενο αν όσοι χρησιμοποιούν αυτούς τους όρους εννοούν και τα ίδια πράγματα). Ένα μικρό δείγμα της «κοσμογονίας» που έχουμε μπροστά μας. Ακόμα και οι νόμοι έχουν φανταχτερές και εντυπωσιακές έως παραπλανητικές ονομασίες π.χ. νόμος 4823/2021 «Αναβάθμιση του σχολείου και ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών», καμία σχέση με την πραγματικότητα.