Οδικός χάρτης για να υποταχθεί ένα εθνικό κράτος

Της Μαρίας Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Ας υποθέσουμε ότι προγραμματίζεται η εξόντωση ενός έθνους-κράτους. Μια τέτοια απόφαση μπορεί να προέρχεται από κάποιες ισχυρές χώρες, άλλες θρησκείες, ή και από εμμονές σε κοσμοθεωρίες (όπως, χάριν παραδείγματος το τελευταίο στάδιο της παγκοσμιοποίησης που είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση). Υπάρχουν, ασφαλώς, πολλές μεθοδεύσεις για να φτάσει κανείς στο επιθυμητό αποτέλεσμα για αυτό το εθνικό κράτος, αλλά εδώ θα επιλέξουμε αναγκαστικά ορισμένες μόνο από αυτές.

Προσθέτοντας, ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή καθ’ αυτή η επιλογή, όσο ο αυστηρός διαχρονικός προγραμματισμός της αλληλουχίας και αλληλοσυμπλήρωσης των μέτρων, έτσι ώστε το ένα να διαδέχεται και να ενδυναμώνει το άλλο. Το πρώτο στάδιο θεωρείται δεδομένο για κάθε ανάλογη προσπάθεια. Πρόκειται για τον έγκαιρο προσηλυτισμό όλων εκείνων των προσώπων, που ύστερα από ενδελεχή έρευνα, είναι πιθανότατα αυτά, που θα καταλάβουν την εξουσία της καταδικασμένης χώρας.

Δεν είναι καταρχήν απαραίτητο οι ηγέτες αυτοί να είναι ενσυνείδητοι προδότες, διότι αρκεί να τους έχουν πείσει ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις για τη χώρα τους. Οπότε, εύκολα πείθουν τους εαυτούς τους ότι η διακυβέρνησή τους απαλλάσσει τη χώρα τους από τα ακόμη χειρότερα. Η πρώτη δέσμη μέτρων αποσκοπεί στη δημιουργία πειθούς στο λαό προς εξόντωση, ότι είναι ανάξιος να ζει.

Οδικός χάρτης για να υποταχθεί ένα εθνικό κράτος

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Ας υποθέσουμε ότι προγραμματίζεται η εξόντωση ενός έθνους-κράτους. Μια τέτοια απόφαση μπορεί να προέρχεται από κάποιες ισχυρές χώρες, άλλες θρησκείες, ή και από εμμονές σε κοσμοθεωρίες (όπως, χάριν παραδείγματος το τελευταίο στάδιο της παγκοσμιοποίησης που είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση). Υπάρχουν, ασφαλώς, πολλές μεθοδεύσεις για να φτάσει κανείς στο επιθυμητό αποτέλεσμα για αυτό το εθνικό κράτος, αλλά εδώ θα επιλέξουμε αναγκαστικά ορισμένες μόνο από αυτές.

Προσθέτοντας, ότι δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή καθ’ αυτή η επιλογή, όσο ο αυστηρός διαχρονικός προγραμματισμός της αλληλουχίας και αλληλοσυμπλήρωσης των μέτρων, έτσι ώστε το ένα να διαδέχεται και να ενδυναμώνει το άλλο. Το πρώτο στάδιο θεωρείται δεδομένο για κάθε ανάλογη προσπάθεια. Πρόκειται για τον έγκαιρο προσηλυτισμό όλων εκείνων των προσώπων, που ύστερα από ενδελεχή έρευνα, είναι πιθανότατα αυτά, που θα καταλάβουν την εξουσία της καταδικασμένης χώρας.

Δεν είναι καταρχήν απαραίτητο οι ηγέτες αυτοί να είναι ενσυνείδητοι προδότες, διότι αρκεί να τους έχουν πείσει ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις για τη χώρα τους. Οπότε, εύκολα πείθουν τους εαυτούς τους ότι η διακυβέρνησή τους απαλλάσσει τη χώρα τους από τα ακόμη χειρότερα. Η πρώτη δέσμη μέτρων αποσκοπεί στη δημιουργία πειθούς στο λαό προς εξόντωση, ότι είναι ανάξιος να ζει.

Βασιλιάδες, Πρόεδροι Δημοκρατίας και Περιεκτική Δημοκρατία

Φωτογραφία (20/11/1962): Η βασίλισσα Ελισάβετ χορεύει με τον Πρόεδρο Κβάμε Νκρούμαχ, που ηγήθηκε της ανεξαρτησίας της Γκάνας από τη Βρετανία (1957) και αποτέλεσε ιστορική μορφή του Παναφρικανικού Κινήματος

1. Το δήθεν «σκάνδαλο» που προέκυψε από τις «αποκαλύψεις» μιας αποτυχημένης στάρλετ του Χόλιγουντ, που «τύλιξε» τον αφελή γιο της αδικοχαμένης Νταϊάνας (η οποία πράγματι μπορεί να ήταν θύμα βασιλικής συνωμοσίας), με προφανή στόχο την κοινωνική αναρρίχησή της που δεν κατάφερε να επιτύχει επαγγελματικά, έχει στην πραγματικότητα πολύ μεγαλύτερη κοινωνική σημασία. Αυτή ξεπερνά κατά πολύ τη συνήθη σκανδαλολογία στην οποία συνήθως εμπλέκονται παρόμοια δημόσια πρόσωπα. Άλλωστε και τα ίδια τα ΜΜΕ καθώς και τα κοινωνικά μίντια που σήμερα, μαζί, συνδιαμορφώνουν την Κοινή Γνώμη σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της Υπερεθνικής Ελίτ (δηλαδή των βασικών πολυεθνικών που ελέγχουν άμεσα την παγκόσμια οικονομία και έμμεσα την πολιτική, πολιτιστική  και γενικότερα κοινωνική ζωή), έδωσαν από την αρχή τον «τόνο», έστω έμμεσα, για να τηρούνται και τα διπλωματικά τερτίπια. Ο προφανής στόχος ήταν η βρετανική βασιλική οικογένεια και στην πραγματικότητα ο ίδιος ο βασιλικός θεσμός!

Τι κρύβει η λατρεία της Αριστεράς για την πολυπολιτισμικότητα

 

Του Κώστα Μελά

Ο τρόπος που λειτουργεί το διεθνές οικονομικό σύστημα επιβάλλει ομοιόμορφες συμπεριφορές σε όσους ζουν και εργάζονται σύμφωνα με τους κανόνες του: ταυτόσημες οικονομικές δραστηριότητες, ίδιους τρόπους διασκέδασης, όμοια καταναλωτικά προϊόντα, ίδια εκπαίδευση, όμοιο μέλλον. Οι υπέρμαχοι της πολυπολιτισμικότητας βλέπουν μόνο τον πολιτισμό και αγνοούν την υλική παραγωγική-συναλλακτική βάση. Η πολυπολιτισμικότητα δεν είναι το αντίθετο της ομοιομορφίας και της ομογενοποίησης, αλλά το προϊόν τους.

Οι κοινωνιολογικές διαφοροποιήσεις δεν συνιστούν και πολιτισμικές διαφορές. Ελάχιστοι ασχολούνται με το οικονομικό περιεχόμενο της πολυπολιτισμικότητας. Σήμερα στις κοινωνίες της αναπτυγμένης Δύσης , όροι όπως "πολυπολιτισμικότητα", "πολιτισμικός πλουραλισμός" και "πολιτισμική διαφορετικότητα" δεν προσδιορίζουν διαφορετικές ζωές, αλλά διαφορετικά στιλ ζωής.

Στον χώρο της ιδεολογίας επικρατεί πλουραλισμός, ο οποίος δεν μπορεί να αντιστοιχηθεί με τη μονοσήμαντη γλώσσα της οικονομίας και της τεχνολογικής βάσης. Ο πλουραλισμός αυτός, όμως, είναι αποφασιστικής σημασίας για τη λειτουργία της οικονομίας, δεδομένου ότι αυτή στηρίζεται πρωτίστως στη μαζική κατανάλωση, η οποία με τη σειρά της δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ηδονιστικές στάσεις. Αυτές από τη φύση τους συνεπάγονται τον πλουραλισμό των αξιών ή την αδιαφορία στο ηθικό επίπεδο.

Γιώργος Ρακκάς: «Φλερτάρουμε να καταστούμε το πρώτο failed state εξαιτίας της μετανάστευσης»

«…Όταν ο πολυπολιτισμός λέει ότι δεν χρειαζόμαστε κεντρικές αξίες και πολιτισμό, τι κάνει; Σπάει την κοινωνία σε επί μέρους κοινότητες που ζουν σε παράλληλους κόσμους…» – συνέντευξη στη Μαρία Λυδία Κυριακίδου

• Αν σας ζητούσα να περιγράψετε τη συγγραφική σας ταυτότητα με 3 λέξεις μόνο ποιες θα ήταν αυτές;
  Θα τις κάνω δύο: «Υπό διαμόρφωση». Μαθαίνω ακόμα. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να μάθω να γράφω με έναν τρόπο που δεν θα με κλείνει στο γκέτο ενός κόσμου που παριστάνει τον διανοούμενο και γράφει με στόχο να μην γίνεται αντιληπτός από τους υπόλοιπους, γιατί ακριβώς σκοπός του είναι να ξεχωρίσει από τους πολλούς.

• Οι θεματικοί άξονες των βιβλίων σας απαιτούν ιδιαίτερη ερευνητική μελέτη και προσοχή. Ποια είναι η μέθοδος που χρησιμοποιείτε κατά τη συγγραφή; Πόσος χρόνος απαιτείται για την ολοκλήρωσή τους;
  Με το μεταναστευτικό ζήτημα ασχολούμαι ήδη από το 2008 –11 χρόνια πια, οπότε η μελέτη του είναι πλέον κάτι μόνιμο. Κάνω αποδελτίωση, με το διαδίκτυο είναι ευκολότερο αυτό, και προσπαθώ να ενημερώνομαι σχετικά με ό,τι ενδιαφέρον γράφεται γι’ αυτά τα ζητήματα. Από την άλλη το κύριο ερέθισμα προκύπτει από την ίδια την πολιτική δραστηριότητα, δηλαδή είναι εμπειρικού τύπου. Για την ‘Βιομηχανία της Αλληλεγγύης’ έπαιξε ρόλο η ακατάσχετη εκμετάλλευση που γίνεται στα αισθήματα συμπόνοιας των ανθρώπων, η οποία είναι κραυγαλέα και τις περισσότερες φορές, εξαιρετικά κυνική. Όποιος άνθρωπος θέλει να ‘ανεβάσει τις μετοχές του’ στο χρηματιστήριο του κύρους και της δημοσιότητας αισθάνεται την ανάγκη να επικαλεστεί την «αλληλεγγύη» ή την ευαισθησία του γύρω από το μεταναστευτικό και το προσφυγικό. Στην ‘σώου μπίζνες’ πλέον είναι εκ των ον ουκ άνευ. Όλη αυτή η υποκρισία δημιουργεί ένα αίσθημα ασφυξίας, και αυτό θεώρησα ότι πρέπει να στηλιτεύσω σε ένα κείμενο.

Από τον φυλετικό στον ταξικό πόλεμο – Ένα "ακίνητο" κίνημα

Του Στάθη

Αν δούμε το πρόβλημα αντεστραμμένο, ίσως να διακρίνουμε και την πραγματική του φύση. Ήτοι: ο ρατσισμός που ανθεί στις ΗΠΑ και τη Δύση εν γένει, είναι περισσότερο αποτέλεσμα της ταξικής διάρθρωσης των κοινωνιών και λιγότερο της καταγωγής ή του (εικονικού ενίοτε) "συνανήκειν" των πολιτών.
Είναι οφθαλμοφανές, ότι ένα ποσοστό των Αφροαμερικανών, καθόλου μικρό, είναι ενταγμένο στον αφρό της Αμερικανικής κοινωνίας,
στις εταιρείες, τα ΑΕΙ, τη διακυβέρνησης, το στράτευμα, τη δημοσιογραφία, όπως επίσης και σε όλον τον παραγωγικό ιστό, μάνατζερ, δικηγόροι, γιατροί, εργάτες, διανοούμενοι και όλα τα άλλα.

Αυτοί οι Αφροαμερικανοί, μεγάλο πλήθος, που μένουν στην "απ’ έξω" είναι οι περιθωριοποιημένοι, οι ακατάγραπτοι, οι συνωστιζόμενοι στα γκέτο, οι αναλφάβητοι, οι λειτουργικώς αναλφάβητοί, οι παράνομοι, οι παρίες. Ποιος φταίει για όλους αυτούς; Η καταγωγή μόνον ή το σύστημα;

Ας αντιστρέψουμε για μιαν ακόμη φορά την εικόνα, τη σχέση αιτίου και αποτελέσματος.

Άφηναν την Ελλάδα να μετατρέπεται σε πολυεθνικό συνονθύλευμα

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Εθνική πολιτική με στρατηγικό ορίζοντα δεν μπορεί να υπάρξει εάν δεν αλλάξει η σχέση κοινωνίας και πολιτικής. Άρα, εάν δεν αλλάξει αυτό το κράτος, ώστε να είναι αναγκασμένη η πολιτική τάξη να διαλέγεται και να διαμορφώνει τις πολιτικές της σύμφωνα με τη βούληση της κοινωνικής συλλογικότητας, με το κοινό συμφέρον. Με όρους που θα ανάγονται στην εθνική αναφορά των πολιτικών τους, όχι στο κομματικό ή άλλο συμφέρον των πέριξ αυτών συγκατανευσιφάγων.

Η ελληνική πολιτική τάξη είναι μακριά από μια τέτοια προοπτική. Συνεπώς είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένο ο Ελληνισμός να ακολουθήσει τη φθίνουσα πορεία που βιώνει ήδη δύο αιώνες. Όλοι μαζί δηλώνουν υπερήφανοι που υπηρετούσαν το συμφέρον της διεθνούς των αγορών και μέχρι πρότινος ανέχονταν να μεταβάλλεται η χώρα σε πολυεθνικό συνονθύλευμα, χωρίς να συνεκτιμούν τις γενικότερες γεωπολιτικές, πολιτισμικές, οικονομικές και άλλες διαστάσεις του προβλήματος.

Είναι άραγε τυχαίο ότι ο Ερντογάν υπονομεύει την εσωτερική συνοχή της χώρας, στέλνοντας οικονομικούς μετανάστες, ενώ οι εγχώριοι πολιτικοί πανηγύριζαν επειδή υπηρετούσαν μια απροσχημάτιστα ιδιοτελή εκδοχή του ανθρωπισμού εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας και της χώρας; Ουσιαστικά δηλαδή αισθάνονταν υπερήφανοι γι’ αυτό που θα έπρεπε να αισχύνονται.

Η Ελλάδα μετακινείτο βιαίως προς τη Μέση Ανατολή. Γινόταν η ίδια πρόβλημα, καθώς επιχειρούν να την μεταβάλλουν σε χωματερή του παγκόσμιου καπιταλισμού και των γεωπολιτικών διαγκωνισμών που αναπτύσσονται στην ευρύτερη περιοχή. Εάν δεν σταματήσει δραστικά η ασύνταχτη και χωρίς όρια μετακίνηση πληθυσμών, σε πολύ λίγα χρόνια η ελληνική κοινωνία θα αντιμετωπίσει το δίλημμα της εξόδου της από την ίδια τη χώρα της. Υπό μια άλλη έννοια, αυτό ήδη συμβαίνει σε κάποιο βαθμό. Είναι πάνω από 500.000 όσοι νέοι με μεταπτυχιακά και διδακτορικά μετανάστευσαν.

Αλλοεθνείς, αλλόδοξοι και η γαλανόλευκη με το σταυρό

Ένα έθνος χάνεται ολοκληρωτικά όταν δεν πολεμάει τον κατακτητή! Όταν στο όνομα της υπεράσπισης της ιστορικής του μνήμης και των συμβόλων του, παραδίνει την διαχείριση του παρόντος και του μέλλοντός του σε ξένα κέντρα αποφάσεων, όταν αφήνει την υπεράσπιση των εθνικών του συμφερόντων και των συνόρων του σε ισχυρούς «συμμάχους». 

Τότε και μόνο τότε, τόσο η ιστορική μνήμη του και τα σύμβολά του, όσο και οι εθνικές επετειακές εκδηλώσεις του θα λαμβάνουν φολκλορικό χαρακτήρα!

Του Γ. Γεωργή

Το άρθρο του κ. Ιγγλέση «Η μεταναστευτική απειλή και η εγκληματική διαχείρισή της» το  οποίο και παραθέτουμε παρακάτω, στις 11.11.2019 καίτοι παρουσιάζει ενδιαφέρον κι έχει ορισμένα δυνατά σημεία, όπως η ανάδειξη της συμβολής του Ευρώ στην αύξηση των μεταναστευτικών ροών, κατά την άποψή μου πάσχει από σύνδρομα του συρμού:

• Η στάση απέναντι στην ΕΕ και τους «θεσμούς» της δεν είναι τόσο ξεκάθαρη.
• Υπάρχουν αποφάσεις της ΕΕ που επιβάλουν όσα καταγγέλλει ο αρθρογράφος, που απαγορεύουν όσα προτείνει… και πολλά ακόμα.
• Η θέση για «εποίκους» κι «εποικισμό»…
• Ο φόβος μπροστά στο αλλόδοξο, που εύκολα μετεξελίσσεται σε μισαλλοδοξία.
• Το ίδιο το γεγονός της στόχευσης στον ξεριζωμένο κι όχι στον ξεριζωμό, στον μετανάστη κι όχι στην μετανάστευση.

Η Ελλάδα μετατρέπεται σε αποθήκη λαθρομεταναστών για χάρη των αφεντικών της στην ΕΕ: καθοριστικές οι πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές συνέπειες

Ελληνικό Προτεκτοράτο, Μετανάστευση και οι Συνέπειές της

Η εκ νέου αύξηση των μεταναστευτικών ροών επαναφέρει για μια ακόμα φορά στην επικαιρότητα το ουσιαστικά άλυτο ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης που ταλανίζει έντονα την ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα τα λαϊκά στρώματα τόσο των ακριτικών περιοχών όσο και της υπόλοιπης Ελλάδας, καθώς είναι αυτή η μερίδα του πληθυσμού που  έχει υποστεί τις συνέπειες του φαινομένου. Σε αντίθεση, δηλαδή, με τους κατοίκους των διάφορων προαστίων ή εξοχικών θερέτρων οι οποίοι ως σωστοί υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης, υιοθετούν πλήρως την παγκοσμιοποιητική κουλτούρα και ιδεολογία εξασκώντας τον «ανθρωπισμό» τους και την «αλληλεγγύη» τους πάνω στα θύματα της ίδιας της παγκοσμιοποίησης, την οποία αποδέχονται.

Αφελληνισμός νεοφιλελε..

Ο εξευτελισμός της φιλελεύθερης “αριστεράς” του Χόλιγουντ

Σχόλιο: Αναδημοσιεύουμε το άρθρο του έντιμου Βρετανού φιλελεύθερου Νιλ Κλαρκ (Neil Clark), στο οποίο καταδεικνύεται η “ανθρωπιστική” υποκρισία των αστέρων του Χόλιγουντ σε σχέση με τον πόλεμο στη Συρία και το μεταναστευτικό. Όπως ακριβώς όλος αυτός ο συρφετός της αμερικάνικης πολιτιστικής βιομηχανίας από τη μία εκθείαζε τον showman Ομπάμα, ο οποίος δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας σφαγέας-εγκληματίας έχοντας βομβαρδίσει κατά τη θητεία του επτά χώρες (!), και ταυτόχρονα διαδήλωνε υπέρ της μετανάστευσης ενάντια στον νεοεκλεγέντα “ρατσιστή” και “φασίστα” Τραμπ, έτσι και τώρα οι ‘celebrities’ αυτοί θίγονται από την απόσυρση του αμερικανικού στρατού από τη Συρία για… ανθρωπιστικούς λόγους. Η εν λόγω περίπτωση είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του ανερμάτιστου χαρακτήρα της ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης (δηλαδή της ιδεολογίας των δικαιωμάτων και των πολιτικών ταυτότητας) όταν αυτή χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τις πολιτικές της Υπερεθνικής Ελίτ, που εν προκειμένω θα επιθυμούσε την παραμονή των ΗΠΑ στο κυρίαρχο συριακό έδαφος.

Ο Τραμπ ανακοινώνει απόσυρση των στρατευμάτων από τη Συρία και οι “φιλελεύθεροι” του Χόλιγουντ τρελαίνονται

Neil Clark, RT , (20.12.2018)

H ανακοίνωση του προέδρου Τραμπ ότι τα Αμερικανικά στρατεύματα θα φύγουν από τη Συρία αντιμετωπίστηκε με οργή όχι μόνο από τους νέο-συντηρητικούς αλλά και από τους φιλελεύθερους του Χόλιγουντ. Μα καλά οι προοδευτικοί δεν υποτίθεται ότι έπρεπε να εναντιώνονται σε πολέμους και παράνομες κατοχές; Βέβαια, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Η ανακοίνωση του Τραμπ για την απόσυρση  των στρατευμάτων από την Συρία δεν είναι για την ώρα τίποτα άλλο παρά απλά λόγια. Πριν αρχίσουμε να πανηγυρίζουμε θα πρέπει να δούμε απτές αποδείξεις με αποχωρήσεις στρατιωτών.

Ασκήσεις εθνικισμού και λατρεία της πολυπολιτισμικότητας: Η κυριαρχία επελαύνει…

«Οι ειρηνιστές και οικουμενιστές ή «ευρωπαϊστές» έχουν τον δικό τους τρόπο για να παρακάμπτουν τις οδυνηρές πραγματικότητες. Φαντάζονται ότι είναι πιο ρεαλιστές, αφού ξεπέρασαν τους «εθνικούς αταβισμούς» και συμπορεύονται με τη νέα παγκόσμια κατάσταση, όπου τάχα το εμπόριο και ο διάλογος θα αντικαταστήσουν τον πόλεμο. Οι θέσεις, όμως, αυτές διόλου δεν είναι ρεαλιστικότερες από τις πομφόλυγες του εθνικισμού, συνιστούν απλώς την αντίστροφη ιδεολογία, και μάλιστα μιαν ιδεολογία διόλου πρωτότυπη, αφού δεν περιέχει παρά κοινοτοπίες του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού διατυπωμένες πριν από 300 χρόνια και διαψευσμένες επανειλημμένα έκτοτε. Όντας ιδεολογία, εκπληρώνουν και τις ψυχολογικές λειτουργίες της ιδεολογίας, δηλαδή επιτρέπουν σε «προοδευτικούς» διανοούμενους ελαφρών βαρών και σε αστείους δημοσιογραφίσκους να αναβαθμίζουν το μικρό τους εγώ εμφανιζόμενοι ως εκπρόσωποι υψηλών ιδεωδών· συνάμα υποθάλπουν σε μικρομεσαίους πολιτικούς την ανακουφιστική ψευδαίσθηση ότι μπορούν να συρρικνώσουν την πολιτική σε διαχείριση και διάλογο, αποτινάζοντας από τους ισχνούς ώμους τους το βάρος έσχατων ιστορικών ευθυνών». (Π. Κονδύλης)

Η αρχική σημασία της λέξης «πατρίδα» σε αρκετές γλώσσες (Heimat, Homeland, Patrie, Patria), αφορούσε αποκλειστικά την αρχική καταγωγή. Η αναφορά στην «πατρίδα», έκφραζε μια θεμελιώδη ανθρώπινη προτίμηση για το οικείο, μια βαθύτερη πίστη στην πατρική γη, στους ισχυρούς δεσμούς μ’ αυτή και σ’ όσα δημιουργήθηκαν σε συνθήκες ελευθερίας από μια φυλή, ένα γένος ή μια κοινότητα ανθρώπων. Ο βίαιος ξεριζωμός, επειδή ακριβώς έτεινε στην καταστροφή της συλλογικής μνήμης, της δημιουργικής παράδοσης σ’ όλες της εκφράσεις, θεωρούνταν –και δικαίως– ότι έτεινε στην καταστροφή των ισχυρών δεσμών μεταξύ των ανθρώπων, που διαβίωναν από κοινού σ’ έναν τόπο.

Ρατσισμός και πολυπολιτισμικότητα: Μια αδιέξοδη πόλωση;

Ο αποικιοκρατικός και ο μοντέρνος ρατσισμός

Του Ευάγγελου Κοροβίνη από το Άρδην τ. 109

Πριν από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, η εθνική και θρησκευτική ποικιλομορφία προσεγγίζονταν με όρους ανωτερότητας και κατωτερότητας. Οι ρατσιστικές ιδεο­λογίες των παραδοσιακών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (Αγγλίας και Γαλλίας) υπο­στή­ριζαν ανοιχτά την ανωτερότητα ορισμένων λαών και πολιτισμών και το δικαίω­μά τους να κυβερνούν άλλους λαούς και πολιτισμούς στις υπερπόντιες κτήσεις και αποικίες τους.
Ο υπερπόντιος ρατσισμός κάλυπτε ιδεολογικά, κατά τη Χάννα Άρεντ, μια συμμαχία κεφαλαίου και όχλου, πλεοναζόντων κεφαλαίων και πλεονα­ζόντων ανθρώπων. Τα πλεονάσματα αυτά σχετίσθηκαν με την πτώση του ποσοστού κέρδους στα κέντρα του διεθνούς συστήματος το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα. Στα πλαίσια του υπερπόντιου ρατσισμού, το πλήθος των ξεριζωμένων και ανέστιων, ή ντεσπεράντος και τυχοδιωκτών, που είχε βαρεθεί να έχει τη θέση του παρία και ήθελε πλέον να ανήκει σε μια φυλή κυρίων, μετατράπηκε σε κατακτητική ορδή.
Σε αντίθεση με τον υπερπόντιο ρατσισμό, που ευθύς εξαρχής προσέφερε πραγματικές διεξόδους σε όλες τις κοινωνικές τάξεις των αποικιοκρατικών χωρών, μισό αιώνα αργότερα, και στα πλαίσια μιας νέας κρίσης του καπιταλισμού, εμφανίστηκε ο μοντέρνος ρατσισμός: ο ναζισμός, ο εθνικοσοσιαλισμός. Ο ρατσισμός αυτός, στα πρώτα του βήματα, δεν είχε να προσφέρει τίποτα το απτό, εκτός από μια ιδεολογία και ένα κίνημα. Και όμως, αυτό ήταν αρκετό σε μια εποχή που έψαχνε για ένα απλοϊκό ερμηνευτικό κλειδί της ιστορίας, και όταν οι άνθρωποι, εν μέσω κοινωνικής σήψης και αποσύνθεσης, ήθελαν να ανήκουν κάπου με κάθε τίμημα. Ο ναζισμός αφομοίωσε με ενθουσιασμό τη φυλετική σκέψη, που, με την καταφυγή σε επιστημονικοφανή επιχειρήματα, είχε αρχίσει να διαμορφώνεται από τα τέλη του 18ου αιώνα, την εποχή που η επιστήμη προσπαθούσε να διατυπώσει τους νόμους της κληρονομικότητας και της ταξινόμησης των έμβιων όντων.

Ιεραπόστολοι του Υπερμοντέρνου Κεφαλαίου

Του Μιχάλη Πετμεζά

ΤΖΕΡΟΝΙΜΟ

«Είμαστε οι άρρωστοι αυτής της κοινωνίας. Τα λάθη της φύσης. Η ντροπή της οικογένειας. Αυτοί που δεν στριμώχνονται να μεταλάβουν. Κι αυτές που δεν αντέχουν στις επιλογές που δίνουνε τα ράφια. Οι ανώμαλες. Είμαστε τα αγόρια που δεν πάνε στον στρατό. Και τα κορίτσια που δεν ανεβαίνουν τα σκαλιά της εκκλησίας. Οι προδότες του έθνους. Κι αυτές που δεν χωράνε στην «άγια ελληνική οικογένεια» και τις αξίες της. Και είμαστε οργισμένες: Με τον σεξιστικό οχετό που καταπνίγει τον δημόσιο λόγο από αριστερά ως τα δεξιά. Με κάθε ομοφοβικό κατακάθι που προσπαθεί να επιβάλει την κανονικότητά του πάνω στα σώματα και τις επιθυμίες μας. Με όσους μας θέλουν ισχυρές στους νόμους και ανίσχυρες στους δρόμους. Οι έμφυλες αρνήσεις μας ασφυκτιούν στην πατρική αγκαλιά του κράτους. Διαδήλωση Παρασκευή 27.10 στις 18:00 Καμάρα».

[Φάμπρικα Υφανέτ,

Κατάληψη Αντιεξουσιαστών Θεσσαλονίκης].

Αυτή η αφίσα κυκλοφοράει εδώ και μερικές μέρες στους τοίχους της Θεσσαλονίκης· είναι μια από τις δεκάδες που έχει βγάλει η συγκεκριμένη κατάληψη από την αρχή της ύπαρξής της, η οποία διαλέγει να στοχοποιήσει όχι τον καπιταλισμό, την εκμετάλλευση, την κρατική εξουσία, αλλά την «κοινότητα του έθνους»: Μια φαντασιακή κοινότητα του έθνους, ωστόσο, και όχι τη συγκεκριμένη του πραγματικότητα έτσι όπως αυτή αναδύεται μέσα στη μνημονιακή Ελλάδα.

Σαράντος Καργάκος: Ἕνας μελλοντικός «προοδευτικός» ἀντιπροσφυγισμός

Του Σαράντου Καργάκου

Μελλοντικὰ οἱ σοβαρώτεροι πολέμιοι τοῦ Ἰσλαμισμοῦ θὰ εἶναι οἱ ποικίλοι ἐκπρόσωποι τοῦ πολιτικὰ ὀρθοῦ ποὺ, ἄν κάποιος μελετήσει τὶς πολύβουες  θεωρητικὲς τους ἀπόψεις, ἀσφαλῶς θὰ κινδυνεύσει νὰ πάθει κατατονικὴ ἐμβροντησία. Διότι τὸ Ἰσλάμ δὲν ἔρχεται (μὲ ὅποιον τρόπο κι ἄν ἔρχεται) στὸν εὐρωπαϊκό χῶρο ἤ στὸ χῶρο τῶν ΗΠΑ, τοῦ Καναδᾶ καὶ τῆς Αὐστραλίας μόνο μὲ τοὺς πιστοὺς καὶ τὰ πετρελαιοδολλάριά του, εἰσέρχεται καὶ μὲ τὴν κουλτούρα του, ποὺ εἶναι ἄντικρυς ἀντίθετη πρὸς τὰ ὅσα πρεσβεύουν οἱ ποικιλώνυμοι ἐκπρόσωποι τοῦ πολιτικοῦ ὀρθοῦ. Ἤ, γιὰ ν’ ἀκριβολογοῦμε, τοῦ «μπατεσκυλοαλετισμοῦ». Νέες φρενοβλαβεῖς θεωρίες εἰσβάλλουν ἀπὸ παντοῦ καὶ καὶ δὲν μένουν στὸ ἐπίπεδο τῶν συζητήσεων ἀλλὰ θεσμοθετοῦνται καὶ μεθοδικὰ εἰσάγονται ὑπό μορφὴ συστηματικῆς διδασκαλίας –ἐπιχορηγούμενης ἀπὸ τὰ περιβόητα ΕΣΠΑ– στὰ σχολεῖα μας. Ἔτσι σὲ μικρὸ χρονικὸ διάστημα –πιθανῶς καὶ προτοῦ δημοσιευθεῖ τὸ κείμενο αὐτὸ– τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια μας θὰ διδάσκονται τοὺς «ἔμφυλους ρόλους», ἐνῶ ἡ δύστυχη «Ἀντιγόνη» θὰ ἀντιμετωπίζει νέον ἐνταφιασμὸ ἀπὂ τοῦ Κρέοντος τῆς Νέας Ἐποχῆς, μιᾶς ἀναπαραγωγῆς δηλαδὴ τῶν Σοδόμων καὶ τῶν Γομόρρων.

Μετατοπίσεις Εννοιών και Πολυπολιτισμός

Του Κωνσταντίνου Ρωμανού

Μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου οι δυτικές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδος, υφίστανται αλλαγές στην ιδεολογία και τους θεσμούς, οι οποίες, παρά το γεγονός ότι μπορούν να θεωρηθούν επαναστατικές ως προς την έκταση και το βάθος, δεν προέρχονται από φυσικά αιτήματα μιας λαϊκής πλειοψηφίας, αλλά από παρεμβάσεις εκ των άνω της ελίτ. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η απώλεια της συλλογικής ιστορικής μνήμης και της εντοπιότητας, αμφότερα χαρακτηριστικά της έννοιας της πατρίδας. Η εγκατάλειψη δηλαδή της κοινωνίας των ομοίων-ομογενών προς χάριν της ουτοπίας- ή δυστοπίας – μίας νέας κοινωνίας ετεροκλήτων «διαφορετικοτήτων», που αποτελούν ό,τι αποκαλείται «πολυπολιτισμός». Η αποσύνδεση του θήλεος και άρρενος φύλου από τον φυσικό προσδιορισμό με την συνεπακόλουθη δημιουργία – δια της τεχνοεπιστήμης – ενδιαμέσων μορφών ανθρωπίνου υλικού.