Ο Θεόφιλος δεν μπορούσε τα σιωπητήρια…

Του Κώστα Βενιζέλου

Στο ισόγειο του κτιρίου του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών, βρισκόταν το γραφείο του Θεόφιλου Γεωργιάδη. Εργαζόταν στον Κλάδο Τουρκικών Θεμάτων. Ένας τεράστιος χάρτης της περιοχής ήταν στον τοίχο για να συνδέει τα όσα διάβαζε, ανέλυε, μετάφραζε. Χάρτης, που περιελάμβανε- όπως πρέπει- το Κουρδιστάν. Στο γραφείο του στοίβες εφημερίδων, χαρτιά αλλά και αφίσες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Κούρδων.

Ήταν συνεχώς σε εγρήγορση και αποφασιστικός. Ήταν ένας άνθρωπος, που τολμούσε με παρρησία να διατυπώσει την άποψη του, να ασκήσει κριτική. Ήταν δημόσιος υπάλληλος και συνήθως αυτή η “ιδιότητα” επιβάλλει σιωπητήριο. Ο Θεόφιλος δεν μπορούσε τα σιωπητήρια, ούτε και προσάρμοζε τις απόψεις του με εκείνες της καθεστηκυίας τάξης.  Ήταν ένας άνθρωπος βαθιά ιδεολόγος, που είχε ένα όραμα, το οποίο αφορούσε την απελευθέρωση της Κύπρου, την απελευθέρωση των λαών από τους κατακτητές. Του λαού της Κύπρου, του Κουρδιστάν, της Παλαιστίνης…

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης δολοφονήθηκε, το βράδυ της 20ης Μαρτίου 1994, έξω από το σπίτι του, στην Αγλαντζιά, από πράκτορες του τουρκικού κράτους. Ανθρώπους, που έδρασαν με εντολές της κατοχικής δύναμης. Εκπρόσωπος της Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν στην Κύπρο, είχε νωρίς συνδέσει τους δυο αγώνες για απελευθέρωση. Με την έντονη δράση του, τις παρεμβάσεις του επιδίωκε να ξυπνήσει το βαθιά νυχτωμένο σύστημα στην Κύπρο και να διασυνδέσει τους δυο αγώνες. Να ξυπνήσει και τους συμπολίτες τους. Ο κοινός εχθρός, οι κοινοί βηματισμοί, δράσεις, που θα μπορούσαν να γίνουν για την απελευθέρωση, ήταν μια δυνατότητα και ένας σχεδιασμός για τον οποίο εργάσθηκε ο Θεόφιλος συστηματικά και μεθοδικά. Επιστράτευσε όλα τα επιχειρήματα για να πείσει, να ανατρέψει παγιωμένες αντιλήψεις, πολιτικές προσαρμογής και υποταγής. Τα έλεγε και δημόσια, έγγραφε σημειώματα.

Σαν σήμερα περνά στην αθανασία ο Θεόφιλος Γεωργιάδης!!!

«Κι αφού εμείς στην Κύπρο δεν αξιωθήκαμε ν’ αγωνιζόμαστε για την ελευθερία μας, τουλάχιστον να βοηθήσουμε πρέπει εκείνους που αγωνίζονται και για μας εναντίον του τουρκικού κράτους, τους Κούρδους αγωνιστές»

Θεόφιλος Γεωργιάδης.

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Στις 10 το βράδυ της 20ης Μαρτίου 1994, ο Θεόφιλος Γεωργιάδης δολοφονήθηκε από όργανα της τουρκικής ΜΙΤ λίγο πριν φτάσει στο σπίτι του στη Λευκωσία με πέντε σφαίρες στο στήθος και το κεφάλι.

Ωστόσο, δεν ήταν αρκετές για να σβήσουν την μνήμη του μετά από 26 χρόνια. 

Παραμένει αιώνια αθάνατος στη μνήμη Ελλήνων και Κούρδων για τους αγώνες του για την ειρήνη και την απελευθέρωση των λαών της Ανατολικής Μεσογείου.

Το 1988 ο Θεόφιλος ίδρυσε την Κυπριακή Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν.

Στις 4 Ιουλίου 1994, δολοφονήθηκε ο Τούρκος διπλωμάτης στην Αθήνα Ομέρ Χαλούκ Σιπαχίογλου από την 17η Νοέμβρη.

Στην προκήρυξη που απέστειλε η οργάνωση στα ΜΜΕ υπέγραψε ως «17Ν – Κομάντο Θεόφιλος Γεωργιάδης» θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη του νεκρού αγωνιστή και να πάρει εκδίκηση.

Για τον Θεόφιλο Γεωργιάδη

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

«Κι αν εμείς δεν αξιωθήκαμε ακόμα να έχουμε ηγεσία που να εμπνεύσει και να καθοδηγήσει σε αγώνα απελευθέρωσης τον λαό μας, αν δεν μπορούμε να δρασκελίσουμε περήφανοι ελευθερωτές τον Πενταδάκτυλο για να υψώσουμε την γαλανόλευκη στην Κερύνεια μας, ας στηρίξουμε και ας δυναμώσουμε τουλάχιστον τους Κούρδους αγωνιστές που κροταλίζουν τα όπλα της λευτεριάς ενάντια στον Τούρκο κατακτητή, στα κακοτράχαλα βουνά του Κουρδιστάν», έγραφε ο Θεόφιλος Γεωργιάδης πριν πολλά χρόνια. Δεν τον άφησαν να ζήσει για να ανακαλύψει ότι όχι μόνο δεν αξιωθήκαμε ακόμα (22 χρόνια μετά τη δολοφονία του και 42 μετά την τουρκική εισβολή) να έχουμε ηγεσία «που να εμπνεύσει και να καθοδηγήσει σε αγώνα απελευθέρωσης τον λαό μας», αλλά και «καταδικαστήκαμε» να έχουμε ηγεσία που εργάζεται μέρα νύχτα προς όφελος του νεοσουλτάνου Ταγίπ Ερντογάν, ηγεσία που υπόσχεται και συζητά για «λύση» τουρκικής προέλευσης και ηγεσία που στέκεται μόνο υπέρ ενός φασιστικού καθεστώτος που εισβάλλει στη Συρία υπό τον μανδύα του τιμωρού και του «ειρηνοποιού» (όπως στην Κύπρο το 1974) αλλά με σκοπό να προσβάλει τον εκεί όρθιο κουρδικό λαό.

Ο Ήρωας Θεόφιλος Γεωργιάδης! Αθάνατος για Έλληνες και Κούρδους!!!

Το βράδυ της Κυριακής της 20ης Μαρτίου του 1994, γύρω στις 10:20, έξω από το σπίτι του πυροβολείται άνανδρα πέντε φορές, ο Θεόφιλος Γεωργιάδης, σε μία δολοφονία σχεδιασμένη από το τουρκικό Κράτος.

O Θεόφιλος γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου του 1957, στο χωριό Ευρύχου της Κύπρου. Ο πατέρας του, Χαράλαμπος Γεωργιάδης, ήταν αγωνιστής της ΕΟΚΑ. Φοίτησε για τρία χρόνια στο Γυμνάσιο Νεαπόλεως, στη Λευκωσία και στη συνέχεια στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, από όπου και αποφοίτησε το 1975.

Μέχρι και τον Ιούλιο του 1974, ο Θεόφιλος με την οικογένειά του διέμενε στη βόρεια Λευκωσία, στο προάστιο Τράχωνας. Από την τουρκική εισβολή και μετά, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους και να εγκατασταθούν στις ελεύθερες πια περιοχές της Κύπρου, σαν πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους την πατρίδα.

Το κουρδικό HDP κι ο Θεόφιλος Γεωργιάδης

Του Λάζαρου Μαύρου

ΑΠ’ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ που τα αποτελέσματα των τουρκικών εκλογών, χθες Κυριακή, αναδείκνυαν τον ιστορικό άθλο του κουρδικού Κόμματος της Δημοκρατίας των Λαών (HDP) να εισέλθει 1η φορά αυτόνομο, με 13,1% κι 80 έδρες στην τουρκική βουλή, η μνήμη αστραπιαία ταξίδευσε 21 χρόνια πίσω: Στην ηρωική μορφή του δολοφονημένου, απ’ τους πράκτορες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, αγωνιστή της λευτεριάς Θεόφιλου Γεωργιάδη, εκπροσώπου της Επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν:
ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ πριν τον δολοφονήσουν, την Κυριακή 20η Μαρτίου 1994, ο Θεόφιλος έδινε ένα χειρόγραφο άρθρο του στον τότε δημοσιογράφο της «Χαραυγής» Γιώργο Σπανό για να δημοσιευτεί την επομένη, με θέμα τις τότε διώξεις των Κούρδων βουλευτών και την ετήσια κουρδική γιορτή τού Νεβρόζ της 21ης Μαρτίου.

Ο Θεόφιλος δεν ήταν ποτέ «διζωνικός» σας

Του Λάζαρου Μαύρου

ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ Ήρωα, τον δολοφονηθέντα πριν από 21 χρόνια από τους πράκτορες των Τούρκων, τον Αγωνιστή της Λευτεριάς Θεόφιλο Γεωργιάδη, όσο και να προσπαθήσετε, όσες διαστρεβλώσεις και αποσιωπήσεις κι αν επιχειρήσετε ΔΕΝ πρόκειται να τον κόψετε και να τον ράψετε στα δικά σας μέτρα. Διότι ήταν χειμαρρωδώς ακούραστα, απροσκύνητα, ανυποχώρητα, καθημερινά πολυγραφότατος και στα ΜΜΕ με παρρησία ευθαρσώς αναλυτικότατος σε βάθος, εναντίον της Διζωνικής σας Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Ενάντιος στην πολιτική των «ιστορικών συμβιβασμών» σας με τους Τούρκους Κατακτητές και τα όργανά τους στο κατοχικό Ψευδοκράτος. Ενάντιος στις λεγόμενες «διακοινοτικές» σας συνομιλίες με τους εντεταλμένους του Αττίλα…

ΑΥΤΟΥ ΕΙΔΙΚΑ του Ήρωα, Θεόφιλου Γεωργιάδη, δεν μπορείτε να ακρωτηριάσετε τη Μνήμη στην κλίνη του κομματικού σας Προκρούστη. Δεν μπορείτε να τον οικειοποιηθείτε. Ούτε ν’ ασελγήσετε επί της Μνήμης του. Διότι, το ξέρετε πάρα πολύ καλά: Σας το έγραφε όσο ζούσε στα άρθρα του στις εφημερίδες, σας το έλεγε απ’ τις εκπομπές των ραδιοφώνων και της τηλεόρασης ότι, ο ΔΙΚΟΣ ΤΟΥ αγώνας, δεν ήταν μόνο η έμπρακτη συμπαράσταση στον εθνικο-απελευθερωτικό κουρδικό αγώνα του Ρ.Κ.Κ. Αλλά και αγώνας ενάντια στη Διζωνική σας υποταγή. Αγώνας για να πεισθεί ο Ελληνισμός να εγκαταλείψει τη Διζωνική συνθηκολόγηση και να στραφεί στη διεκδίκηση ακεραίας της Απελευθέρωσης.

Θεόφιλος Γεωργιάδης. ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1957, στο χωριό Ευρύχου της Κύπρου. Ο πατέρας του ήταν αγωνιστής της ΕΟΚΑ. Ο Θεόφιλος φοίτησε για τρία χρόνια στο (τουρκοκρατούμενο σήμερα) Γυμνάσιο Νεαπόλεως, στη Λευκωσία και στη συνέχεια στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, απ’ όπου αποφοίτησε το 1975.  Μέχρι την τουρκική  εισβολή του  Ιούλη του 1974, η  οικογένεια του  διέμενε στο προάστειο Τράχωνας, βορείως της Λευκωσίας. Σήμερα ο Τράχωνας, κατέχεται από τον τουρκικό στρατό.

Το 1974, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ο Θεόφιλος, μαθητής  του  Λυκείου ακόμη, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι του και μαζί με άλλους 200.000 Έλληνες της Κύπρου, να πάρει το δρόμο της προσφυγιάς. Μαζί με την οικογένειά του εγκαθίσταται στις ελεύθερες περιοχές της Μεγαλονήσου, σαν πρόσφυγας  μέσα στην ίδια του την Πατρίδα.

Στην διάρκεια των ετών 1977 – 1981, σπουδάζει Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Μαθαίνει την τουρκική γλώσσα και εξειδικεύεται στην τουρκολογία, βαθαίνοντας τις επιστημονικές του γνώσεις με σπουδές στη Γαλλία και τη Γερμανία.

Το 1988, ο Θεόφιλος και άλλοι συναγωνιστές του ιδρύουν την Κυπριακή Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν. Είναι ήδη το τέταρτο έτος του ένοπλου Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα που διεξάγει ο περήφανος λαός των Κούρδων, μέσω της αντάρτικης οργάνωσης P.K.K. (με επικεφαλής τον Οτσαλάν).

Ο πατέρας του ήρωα Θεόφιλου Γεωργιαδη υποδέχεται τον Πάνο Καμμένο

Η συνάντηση στην Κύπρο του νέου ΥΠΕΘΑ, Πάνου Καμμένου, με τον πατέρα του αδικοχαμένου Κύπριου αγωνιστή, Θεόφιλου Γεωργιάδη, που ο κ. Καμμένος την χαρακτήρισε σαν την μεγαλύτερη στιγμή της πολιτικής του ζωής, μας ξαναφέρνει στην μνήμη την υπόθεση της δολοφονίας του από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, μια υπόθεση που θάφτηκε στην αδιαφορία των ελληνικών κυβερνήσεων και παραμένει επί τόσα χρόνια χωρίς την ιστορική και δικαστική δικαίωση της.

Θεόφιλος Γεωργιάδης: 20 χρόνια από την δολοφονία του από την ΜΙΤ…

Συμπληρώνονται είκοσι ακριβώς έτη από τότε που η τουρκική μυστική υπηρεσία ΜΙΤ δολοφόνησε στη Λευκωσία τον πατριώτη, φίλο του κουρδικού αγώνα και αντίπαλο της Άγκυρας, Θεόφιλο Γεωργιάδη.

Ήταν η πρώτη φορά που η εν λόγω υπηρεσία αναλάμβανε τέτοιου είδους αποστολή εκτός Τουρκίας, κατά το πρότυπο της αμερικανικής CIA, που ουκ
ολίγες φορές σκότωσε ξένους υπηκόους μέσα στις ίδιες τους τις χώρες!

Εθνισμός και Διεθνισμός: Θεόφιλος Γεωργιάδης

Του Λάζαρου Μαύρου

Ε Α Ν ΘΑ ψάξετε, πού και γιατί βρέθηκε τόσος αντι-«εθνικιστικός» οίστρος και τι, άραγε, κρύβεται πίσω από τον αντι-«σοβινιστικό» αφιονισμό που ξεχειλίζει άρθρα, εκπομπές και ντουντούκες στο μεϊτάνιν του «Αναν-ισμού», ίσως καταδεχθείτε να μελετήσετε επιτέλους τον περιφρονημένο εθνισμό. Άνευ εισαγωγικών και στενοκέφαλων παρωπίδων δειλίας. Τον εθνισμό εκ του οποίου παράγεται και, άνευ του οποίου δεν προκύπτει, ο έμπρακτος, ο όχι μόνο στα λόγια, διεθνισμός. Κι αντίστροφα: Εάν θα μπείτε στον κόπο να μελετήσετε τον διεθνισμό - όχι τον διαφημιζόμενο στα λόγια, αλλά τον πράξεσι συντελούμενο - πάλι την πηγή θα ανακαλύψετε: Το εθνισμό.

Ε Θ Ν Ι Σ Μ Ο Υ και διεθνισμού σπονδυλική στήλη, γενεσιουργός αιτία, κινητήρια δύναμη, αέναος πυρπολητής αμφοτέρων, μία και μόνη υπέρτατη έννοια και αξία: Η λευτεριά! Και το ανέκπωτο αίτημά της, λάβαρο αγώνων: Η απελευθέρωση! Κάθε έθνους: «Ο άνθρωπος αρχίζει από την έγνοια του για το ψωμί / κι όλο τραβάει πιο πέρα απ' τη σκλαβιά του / από σκλαβιά σε σκλαβιά, από ξεσκλάβωμα σε ξεσκλάβωμα, / απ' το ξεσκλάβωμα της πατρίδας στο ξεσκλάβωμα του κόσμου», καθώς είδε και ύμνησε, μεσ' τη φλεγόμενη σπηλιά του Αυξεντίου στο Μαχαιρά, με τον Αποχαιρετισμό του, ο Γιάννης Ρίτσος.