Η οργή της αυτοκρατορίας και οι επαρχιώτες στασιαστές
Του Όμηρου Ταχμαζίδη
Μετά τη “διπλωματική” συντριβή της χώρας και την επώδυνη ήττα, η οποία αποκτά χαρακτηριστικά εθνικής ταπείνωσης, ο αναστοχασμός για τους τρόπους διαχείρισης της οφείλει να απασχολήσει όλους εκείνους, οι οποίοι εξακολουθούν να υποφέρουν για αυτόν τον τόπο και την τύχη του: όσο πιο ψύχραιμα σταθούμε απέναντι στα πολιτικά μας πράγματα και τις αδυναμίες της ελληνικής πολιτικής τάξης, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουμε να ξεφύγουμε από την παγίδα του χρέους με τις κατά το δυνατόν μικρότερες απώλειες. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν μπορέσουμε να “χαρτογραφήσουμε” επακριβώς το διεθνοπολιτικό και κοινωνικο-οικονομικό περιβάλλον στο οποίο κινούμαστε και τους πολιτικούς και κρατικούς σχηματισμούς με τους οποίους συγχρωτιζόμαστε: η αντιπαράθεση των προηγούμενων μηνών διέθετε άφθονα στοιχεία από το “μέλλον” και προσδιόριζε με αδρό τρόπο δυνατότητες και όρια της συγκροτούμενης ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας – για αυτό και ο εντόνως φορτισμένος λόγος στις αντιπαραθέσεις.
