Αμφότεροι, το όραμα και το σχέδιο δεν το είχαν στα νιάτα τους. Υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι το έχουν στα στερνά τους;

Του Θοδωρή Παντούλα 

Διάβασα το διακηρυκτικό κείμενο των περίπου 90 πολιτών. Πάντοτε οι πρωτοβουλίες των πολιτών, συμφωνούμε ή όχι, αξίζουν τον έπαινό μας.

Το γεγονός ότι, σε περίοδο ιδιώτευσης, κάποιοι αφήνουν για λογαριασμό μας τον καναπέ τους και εκτίθενται (ακόμη και ως «μπροστινοί») είναι από μόνο του σημαντικό. Κάποιους μάλιστα τους γνωρίζω και ορισμένους τους εκτιμώ.

Το κείμενο ωστόσο μου φάνηκε αδύναμο. Κοινότοπες διαπιστώσεις το περισσότερο και δυσεξήγητες απουσίες. Λ.χ. πώς θα πολιτευτείς σε μια προσχηματική δημοκρατία που όλα τα χαρτιά της τα έχει σημαδεμένα από τη χρηματοπιστωτική ολιγαρχία; Και ποιοι ακριβώς θα πολιτευτούν μαζί σου;

Οι οπεκεπέδες; Κυρίως όμως η κατακλείδα της Διακήρυξης ήταν αυτή που με ξάφνιασε. Οι ενεργοί πολίτες, (τους οποίους τα αμετροεπή ΜΜΕ παρουσίασαν ως «προσωπικότητες»), τρόπον τινά ομολογούν την ανεπάρκειά τους να μας ξελασπώσουν και καλούν κάποιους άλλους, που μάλιστα δεν τους ονοματίζουν (!), να το κάνουν για λογαριασμό μας. 

Η αποδοχή ανεπάρκειας βεβαίως είναι πράξη γενναιότητας — αλλά μέχρι εκεί. Γράφτηκε (πάλι στα ΜΜΕ) ότι «οι ενεργοί και αγωνιζόμενοι πολίτες» με το κείμενό τους απευθύνονται στους πρώην πρωθυπουργούς Κ. Καραμανλή και Α. Σαμαρά. Αν ισχύει κάτι τέτοιο για τον κ. Καραμανλή δεν έχει νόημα να μιλήσει κανείς. 

Εδώ και χρόνια για τα πεπραγμένα του σιωπά εκκωφαντικά ο ίδιος. Για τον κ. Σαμαρά πάλι, νομίζω ότι είχε ευκαιρίες, και μάλιστα σπάνιες, που τις σπατάλησε. 

Αμφότεροι, το όραμα και το σχέδιο δεν το είχαν στα νιάτα τους. Υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι το έχουν στα στερνά τους; 

Εξοργιστικός Καραμανλής: Ανερυθρίαστα ψέματα, κουβέντα για τις ευθύνες του

EUROKINISSI
Χωρίς καμία ντροπή ο υπουργός τέως υπουργός Μεταφορών, Κώστας Καραμανλής, στην πρώτη του, πολυανόμενη, τοποθέτηση για την εθνική τραγωδία είκοσι ολόκληρες μέρες μετά, επιχείρησε ανερυθρίαστα να αποποιηθεί των ευθυνών του στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής παρότι κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις. 

Μπορεί να παραδέχτηκε ότι φέρει μερίδιο της πολιτικής ευθύνης ωστόσο δεν είπε τίποτα περισσότερο αλλά ανάλωσε την ομιλία του στις δήθεν επιτυχημένες παρεμβάσεις της κυβέρνησής του και να ρίξει τις ευθύνες στις προηγούμενες κυβερνήσεις, και κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στον προφυλακισμένο σταθμάρχη.

Στα λόγια η κυβέρνηση του έχει εγκαταλείψει τη γραμμή περί «ανθρώπινου λάθους», υποστηρίζοντας ότι αναμένει να ολοκληρωθούν οι έρευνες, ωστόσο ο υπουργός δίκασε κανονικότατα τον 59χρονο σταθμάρχη με συνεχείς εξοργιστικές αναφορές. 

«Υπήρχε αλλά δε χρησιμοποιήθηκε το σύστημα τηλεδιοίκηση» 

 Αποκορύφωμα των προκλητικών ισχυρισμών του κ. Καραμανλή η υποτιθέμενη διάψευσή του για την ανυπαρξία τηλεδιοίκησης, παρά τον ορυμαγδό καταγγελιών για έναν σιδηρόδρομο στον «αυτόματο». Συγκεκριμένα, υποστήριξε ότι υπήρχε τηλεδιοίκηση στον σταθμό της Λάρισας, «χρησιμοποιήθηκε και ήταν σε λειτουργία μία ώρα πριν την ώρα του δυστυχήματος».

Διαβάστε....και κλάψτε για τό ΠΟΟΟΟΟΣΟ ακριβά πληρώνουμε την απόλυτη υποτέλειά μας!

Σχετικά με το βιβλίο του Μανώλη Κοττάκη: 

Οι απόρρητοι φάκελοι Καραμανλή,    Εκδόσεις Λιβάνη 2021

(δημοσιεύτηκε  στη Δημοκρατία στις 19.11.2022)

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Το νέο βιβλίο του Μανώλη Κοττάκη, με θέμα τους απόρρητους φακέλους των διώξεων εναντίον του  Κώστα Καραμανλή, και όχι μόνο,  είναι σημαντικό. Και τούτο όχι μόνο χάρη στην αριστοτεχνική γραφή του συντάκτη του, αλλά ακόμη και κυρίως  λόγω των αποκαλύψεών του, που έρχονται συντεταγμένες για πρώτη φορά στη δημοσιότητα.  Πρόκειται για    χείμαρρο  πληροφοριών, με κοινό παρονομαστή τους  το  δράμα της απόλυτης υποτέλειας της πατρίδας μας,  που δυστυχώς διαρκεί  για  200 χρόνια, μετά την Επανάσταση του 1821. Το ενδιαφέρον  του ανά χείρας βιβλίου, εξάλλου, έγκειται ακόμη και στα άμεσα όσο και έμμεσα διδάγματα  που προσφέρει στους Έλληνες πολίτες όσο και πολιτικούς, μέσα από τις εμπειρίες του παρελθόντος, 

Πρόκειται για τους  πολυάριθμους, πολυσύνθετους, απόκρυφους, απειλητικούς, υποτιμητικούς και βέβαια, εγκληματικούς παράγοντες, που έδρασαν επί της πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή  και που οδήγησαν στην απόφασή του να αποστασιοποιηθεί   από την ενεργό  πολιτική. Η σύνοψη  όλων αυτών των υπόγειων ευρημάτων οδηγούν  στη διαπίστωση ότι ο Κώστας Καραμανλής  τιμωρήθηκε επειδή τόλμησε να θέσει  τα εθνικά μας συμφέροντα, επάνω από τα διεθνή, ή ορθότερα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, επάνω από τα τότε αμερικάνικα συμφέροντα. 

Από τους «τζαμπατζήδες» στα «αποβράσματα» είναι μικρός ο δρόμος…

Του Γιώργου Χελάκη

Με τον κίνδυνο μια μερίδα των αναγνωστών αυτού του κειμένου να με χαρακτηρίσει λαϊκιστή, επιθυμώ να κάνω μια υπόθεση: Ο κύριος Κώστας Καραμανλής (ο εντελώς νεώτερος) και ο κύριος Παπαδημούλης δεν έχουν μπει τα τελευταία χρόνια σε λεωφορείο. Πιθανότατα να μην βρέθηκαν στην ανάγκη να μπουν ποτέ.

Όπως είναι γνωστό, ο πρώτος που τυγχάνει και υπουργός, χαρακτήρισε «αποβράσματα» όσους  δεν πληρώνουν εισιτήριο στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και ο δεύτερος, σε μια προσπάθειά του να… κατατροπώσει τον πρώτο, τους χαρακτήρισε «τζαμπατζήδες».

Και οι δυο τους, είναι σαφές πως έχουν μαύρα μεσάνυκτα για την κατάσταση εκείνων που χρησιμοποιούν και μόνο τα ΜΜΜ. Αν είχαν έρθει αλλιώς τα πράγματα και είχαν αναγκαστεί να στριμώχνονται καθημερινά σε λεωφορεία και να «παστώνονται» στα τρόλεϊ, πιθανότατα θα μάζευαν την γλώσσα τους και θα είχαν αποφύγει να εκτεθούν. Διότι περί αυτού θα επρόκειτο. Οι κόσμοι τους είναι τελείως διαφορετικοί από τον κόσμο των πολλών και ειδικά εκείνων που δεν έχουν ούτε το αντίτιμο του εισιτηρίου για να πάνε από το ένα σημείο της πόλης στο άλλο.

Είναι εκείνοι που τους κόβουν τα ρεύμα γιατί δεν έχουν να το πληρώσουν. Είναι εκείνοι που τρέφονται από τα συσσίτια των ενοριών και των δομών αλληλεγγύης. Αυτός ο κόσμος ο «άλλος», είναι ξένος για τους δυο κυρίους της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Κι ας μην βιαστεί κάποιος να πει ότι δεν είναι δυνατό να εξισώνεται ο χαρακτηρισμός «αποβράσματα» με τον χαρακτηρισμό «τζαμπατζήδες». Οι χαρακτηρισμοί μπορεί να διαφέρουν αλλά η αντίληψη είναι η ίδια. Ο κύριος Παπαδημούλης δεν μπήκε καν στον κόπο να μαζέψει τον υποτιμητικό χαρακτηρισμό. Ο δε κύριος υπουργός είπε ότι του ξέφυγε στη «ρύμη του λόγου» χωρίς να μπει κι αυτός στον κόπο να ζητήσει μια συγνώμη.

Οι «μωρές παρθένες» του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ., οι “άτακτοι” του Τσίπρα και τα Μνημόνια

File Photo: Στην αρχή των Μνημονίων οι διαδηλώσεις στην Αθήνα ήταν καθημερινό φαινόμενο... ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΟΡΕΣΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Στην Ελλάδα έχουμε μία πολύ κακή συνήθεια. Να ξεχνάμε. Και επίσης, κάθε φορά που βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, να αναζητούμε τον επόμενο στόχο. Δεν μας έχει διδάξει τίποτα η πλούσια ελληνική ιστορία, αν και πολλά κουσούρια μας έρχονται από τα βάθη των αιώνων. 

Η Νέα Δημοκρατία, και το ΠΑΣΟΚ (κυρίως) καμώνονται ως να μην κυβέρνησαν ποτέ. Είναι «γνώρισμα» καθαρά ελληνικό αυτό. Δρουν, αντιδρούν, φωνασκούν και αντιπολιτεύονται ως να μην ταλαιπώρησαν την Ελλάδα τα 41 χρόνια από τα 44 μετά την μεταπολίτευση. Τα υπόλοιπα τρία ανήκουν στον αρχηγό των «ατάκτων», Αλέξη Τσίπρα, που ανέλαβε την εξουσία για να σαρώσει τα μύρια κακά της Ελλάδας, και στο τέλος ακολούθησε στα βήματα των προηγούμενων. 

• Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή αν θα κυβερνούσε διαφορετικά από την αρχή, αν δεν συναντιόνταν οι δρόμοι του στο Τέξας, με τον Γιάνη Βαρουφάκη. Ο οποίος μπορεί να ακούγεται καλός στη θεωρία, αλλά στην πράξη παίρνει μηδέν. Και για να είμαι ξεκάθαρος, αλλά και καθαρός με τους αναγνώστες, στο θέμα της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, που ΔΕΝ ζήτησε ο εξοχότατος κ. Γεώργιος Α. Παπανδρέου, ο Βαρουφάκης ήταν απόλυτα σωστός και δικαιώθηκε εκ του αποτελέσματος. Όμως σαν υπουργός, άφησε πίσω του καταστροφικό έργο και βεβαίως, επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, θα τον κρίνει και αυτόν η ιστορία! 

Η ελληνική (;) κυβέρνηση παραδίδει την ελληνική Μακεδονία

Του Γιώργου Καραμπελιά

Μέσα στο περιβάλλον της όξυνσης της αντιπαράθεσης μεταξύ Αμερικανών και Γερμανών με τη Ρωσία, αίφνης επανεμφανίστηκε το Μακεδονικό. Δεν θα επιχειρήσουμε εδώ μια αναδρομή στο μακεδονικό ζήτημα, ούτε στο πως και γιατί έχει σφραγίσει με μια εγκληματική εθνική μειοδοσία την ιστορία της ελληνικής αριστεράς –αμαυρώνοντας και τις πλέον ηρωικές αντιστασιακές σελίδες της– και έχει καταδείξει την απίστευτη ανικανότητα των υπόλοιπων πολιτικών δυνάμεων. Ούτε θα επανέλθουμε στο πως και γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις κατόρθωσαν διαχρονικά, να διαιωνίσουν το πρόβλημα που δημιούργησε η πολιτική του Τίτο (με την ίδρυση του ομόσπονδου κρατιδίου της Μακεδονίας), και να αποτύχουν παταγωδώς να λύσουν οριστικά το πρόβλημα όταν διελύθη η ομόσπονδη Γιουγκοσλαβία, επιβάλλοντας, όπως μπορούσαν να το κάνουν τότε, μια λύση σύμφωνη με τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Αντ’ αυτού, η «διεθνιστική» αριστερά που υποστήριζε διαχρονικά τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων και οι ανίκανες ελληνικές ελίτ, οδήγησαν στην επιδείνωση του προβλήματος, μια και τα Σκόπια αναγνωρίστηκαν ως «Μακεδονία» από μια πληθώρα χωρών, χωρίς η Ελλάδα να αντιδράσει ουσιαστικά, αφήνοντας να δημιουργηθούν αρνητικά τετελεσμένα.

Τι έχουμε ζήσει ρε...

Ανάρτηση από: Γκόρτσος

Αυτοί πότε θα λογοδοτήσουν;

Ανάρτηση από: https://jodi.graphics

7 χρόνια μνημόνια

Ανάρτηση από: Jo Di

Tο συμπλεγματικό «ανήκομεν»

Του Χρήστου Γιανναρά

Ο​​ι εγκυρότερες γερμανικές εφημερίδες (όχι οι λαϊκής κυκλοφορίας φυλλάδες που και εκεί υπάρχουν) ολοφύρονταν με θρηνώδεις κορώνες για την καταστροφή που απειλούσε τις κοινωνίες της βρετανικής κοινοπολιτείας, αν υπερψηφιζόταν το Brexit. Προέβλεπαν οι «σοβαρές» εφημερίδες παταγώδη κατάρρευση της βρετανικής οικονομίας μέσα σε τρεις μήνες, διάσπαση του Eνωμένου Bασιλείου, «δραματικές αλλαγές σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής», «ακόμα και η γεωγραφική όψη της Bρετανίας μπορεί να μεταβληθεί», «θα χαθούν οπωσδήποτε εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας» – και άλλα απειλητικά παρόμοια.

Eχουν περάσει οι τρεις μήνες και τα δεινά που πρόβλεπαν οι έγκυρες (πραγματικά σοβαρές) γερμανικές εφημερίδες δεν επακολούθησαν. Aξίζει να προβληματιστεί κανείς, ποια πολιτική σκοπιμότητα ήταν τόσο σημαντική, ώστε να δεχθούν γι’ αυτήν να θυσιάσουν τη σοβαρότητα και εγκυρότητά τους φύλλα πολύ υψηλής δημοσιογραφικής ποιότητας, καταξιωμένα στη διεθνή αγορά. Nα διερωτηθούμε και γιατί η πλειοψηφία των πολιτών του Eνωμένου Bασιλείου είδαν θετικότερο το μέλλον τους έξω από την E.E. Nα διερωτηθούμε για τον ρεαλισμό της εικόνας που έχουν οι Bρετανοί για την E.E. και τον ρεαλισμό της εικόνας που έχουμε εμείς γι’ αυτήν.

Ακούγοντας τον Κούλη στη ΔΕΘ

Ανάρτηση από: Γκόρτσος

Eίσαι Ευρωπαίος όταν κομίζεις διαφορά

Του Χρήστου Γιανναρά

Ἐ​​φτά χρόνια τώρα, το πολίτευμα στη χώρα μας είναι παντομίμα δημοκρατίας: Γίνονται εκλογές, αλλά ο Eλληνας ψηφοφόρος δεν έχει καμιά πολιτική επιλογή. Tου επιβάλλεται να περιοριστεί σε διαχειριστικές προτιμήσεις.

H πολιτική που ασκείται είναι δεδομένη, την καθορίζουν τα ψηφισμένα από τη Bουλή «μνημόνια». Tο περυσινό δημοψήφισμα (καλοκαίρι 2015), εξαιρετικά «θολό» πολιτικά, έδειξε ωστόσο ότι η πολιτική που ασκείται είναι δεδομένη, δεν μπορεί να την αλλάξει ούτε μια πλειοψηφία 62% των ψηφοφόρων. H χώρα έχει χρεοκοπήσει, δεν γίνεται να διαθέτει την πολυτέλεια πολιτικών επιλογών. Πρέπει να αρκεστεί στην παντομίμα. Σε προτιμήσεις διαχείρισης.

Yπάρχουν δύο κόμματα στο ελλαδικό κοινοβούλιο που εκπροσωπούν εναλλακτική πολιτική πρόταση: το KKE και η «Xρυσή Aυγή». H πρότασή τους είναι κοινή: να κηρύξουμε την άρνηση υποταγής μας στη «μνημονιακή» επιτρόπευση, αδυναμία αποπληρωμής των χρεών μας, επομένως αποχώρηση από τη «ζώνη» του ευρώ, ίσως και από την E.E.

Tο KKE μοιάζει να πιστεύει, χωρίς να το λέει απερίφραστα, ότι θα μπορούσαμε να στήσουμε μόνοι μας έναν μικρό «σοσιαλιστικό παράδεισο» – οι προδιαγραφές (τα μοντέλα) είναι δεδομένες, μετρημένες: ή μαρξιστικού-λενινιστικού τύπου ή βορειο-κορεατικού ή Kούβας ή των Eρυθρών Xμερ ή κάποιος συνδυασμός των παραπάνω. H «Xρυσή Aυγή» μάλλον δεν έχει προσδιορίσει σε τι ακριβώς αποβλέπει, λογικά υποθέτει κανείς κάποιο πολίτευμα που θα απομιμείται τις ισλαμικές «δημοκρατίες».

Σαν σήμερα, 23 Ιούνη του 1996, έφυγε ο Ανδρέας

Το αβγό του φιδιού

Του Χρήστου Γιανναρά

Ν​​α θυμίσω: O χαρακτηρισμός «επιφυλλίδα» παραπέμπει πρωτίστως στη λογοτεχνική δοκιμιακή γραφή, όχι πρωτίστως στον δημοσιογραφικό πολιτικό λόγο. Aντλεί και από την πολιτική τα θέματά της η επιφυλλίδα.

Aλλά πάντοτε σε συνάρτηση με την κοινωνική προτεραιότητα, τη «λογική» (κίνητρα και στόχους) των ανθρώπινων σχέσεων, τις αναζητήσεις «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης των ανθρώπων. Kαι οπωσδήποτε με κύρια έγνοια τη γλωσσική εκφραστική, τις απαιτήσεις του δοκιμιακού είδους, την επιμονή στη δυσυπότακτη μαστορική της αρτιέπειας.

Mε αυτή την εισαγωγική διασαφηνιστική υπενθύμιση θέλω να καταθέσω έναν υποθετικό συλλογισμό, με φιλοδοξίες εικόνας ή ένδειξης, όχι με την αυστηρότητα πολιτικής ανάλυσης: Aν υποθέταμε ότι η ελληνική κοινωνία σήμερα αφυπνιζόταν αιφνίδια στην ανάγκη να δικάσει και να τιμωρήσει τους κεντρικούς υπαίτιους για την καταστροφή της ζωής κάποιων εκατομμυρίων Eλλήνων πολιτών (της μίας και μοναδικής ζωής που έχει χαριστεί σε κάθε άνθρωπο) για τον απελπισμό και τον παντοδαπό εξευτελισμό τους, η απονομή δικαιοσύνης θα ήταν εκ των πραγμάτων ανέφικτη.

Είναι η Ελλάδα το μεγάλο θύμα μιας συνωμοσίας; Οι διεφθαρμένοι και τσαρλατάνοι πολιτικοί…

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Εχουμε με στοιχεία υποστηρίξει πολλές φορές ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι χαμηλού επιπέδου και αντιστάσεων. Και δεν θα υποχωρήσουμε από τη θέση αυτή διότι τα παραδείγματα είναι πολλά. 

Υπάρχουν ανάμεσά τους διεφθαρμένοι και τσαρλατάνοι… Αφού, να φανταστείτε, έχουμε -όπως το 1821- τους οπαδούς της… Γερμανίας, της… Αμερικής και γενικά της Ευρώπης. Διαθέτουμε και… «ρωσολάγνους». Μείναμε να αναζητούμε αυτούς που πραγματικά αγαπούν την Ελλάδα και νοιάζονται για τα εθνικά και στρατηγικά συμφέροντά της. 

Μερικοί θα απαντήσετε ότι υπερβάλλω στους χαρακτηρισμούς που έδωσα, αλλά να ξέρετε πως και λίγα τους καταμαρτυρώ και τους σέρνω. Τι να πει κανείς όταν ακούει την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Φώφη Γεννηματά να λέει ότι δικαιούται δεύτερης ευκαιρίας ο εξοχώτατος κ. Γεώργιος Παπανδρέου, ο οποίος σε όλη του την πολιτική καριέρα εξυπηρετούσε τα προσωπικά του συμφέροντα μέσα από τη διευκόλυνση των Αμερικανών και λοιπών «πατρώνων» της χώρας και ο οποίος, ενώ είχε δεκάδες ευκαιρίες να διασώσει τη διαλυμένη οικονομία, που παρέλαβε εντελώς εξοντωμένη από τον Κώστα Καραμανλή, την έστειλε… αδιάβαστη στον σκληρότατο μηχανισμό της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΔΝΤ.

Λες να βγεί αληθινό...

Η ευέλικτη πατσαβούρα της Βέρμαχτ, που είναι με όλους τους αρχηγούς, αλλά πολύ θα ήθελε να είναι αρχηγός ο ίδιος...

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Καραμανλής-Κατρούγκαλος… εξέλεξαν τον Μητσοτάκη!

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη ως προέδρου της Νέας Δημοκρατίας επισφραγίζει το τέλος της μεταπολίτευσης και από την πλευρά της συντηρητικής παράταξης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο πρώτος ηγέτης της Ν.Δ. που εξελέγη σε απόλυτη αντιπαράθεση με την παραδοσιακή πολιτική και ιδεολογική σύνθεση της μεταπολιτευτικής ελληνικής Δεξιάς, δηλαδή τον «καραμανλισμό».
Βεβαίως, το ίδιο είχε συμβεί κατ’ αναλογία και με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1989, ο οποίος είχε εκλεγεί επίσης ως το αντίπαλο δέος του παπανδρεϊκού κρατισμού μετά την υπόθεση Κοσκωτά. Ωστόσο, αυτό το πρώτο «τέλος της μεταπολίτευσης» που σηματοδοτούσε η άνοδος Μητσοτάκη «ανεστάλη» το 1993 και το σύστημα επανήλθε στις μεταπολιτευτικές ράγες του μετά το 1993.
Σήμερα, όμως, όταν ο έτερος Μητσοτάκης, ο Κυριάκος, αναλαμβάνει την προεδρία της Ν.Δ., δεν υπάρχουν πλέον δυνατότητες επιστροφής στις παλιές μεταπολιτευτικές σταθερές, τις οποίες εξέφρασε από την πλευρά της Ν.Δ. η εκλογή του Κώστα Καραμανλή στην προεδρία. Ο Κώστας Καραμανλής υπήρξε η τελευταία «καραμανλική» επιλογή για τη Ν.Δ.

Η αγιοποίηση του Καραμανλή από τον Τσίπρα, και όχι μόνο!

Ένα παλαιότερο κείμενο του Γιώργου Δελαστίκ για την “βαρύτατη προσβολή” του Τσίπρα προς την Αριστερά να “αγιοποιήσει” τον Καρμανλή.

“Πασίγνωστο είναι φυσικά ότι οι πλέον ακατάλληλοι άνθρωποι για να κάνουν την αποτίμηση του έργου μιας πολιτικής προσωπικότητας του παρελθόντος είναι οι εν ενεργεία πολιτικοί. Ο λόγος είναι ότι το κριτήριο που καθορίζει την τοποθέτησή τους δεν είναι η ιστορική, πολιτική ή ιδεολογική αλήθεια, αλλά η ιδιοτελής επιδίωξη αυθαίρετης ιδιοποίησης πτυχών της δράσης του εκλιπόντος με μοναδικό στόχο την εξυπηρέτηση των σημερινών πολιτικών τους συμφερόντων! Αλλο πράγμα η προσπάθεια έξαρσης θετικών στοιχείων της δράσης ενός πολιτικού ηγέτη του παρελθόντος και εντελώς άλλο πράγμα η πολιτική σκύλευση των πεπραγμένων του.

Δεν ξεχνὠ

Ανάρτηση από: Jo Di Graphics