Όταν ο Huxley... έγραφε για το "σύμφωνο συμβίωσης"...

Σχόλιο Τάκη Φωτόπουλου για την ιδεολογία των “δικαιωμάτων” και τα gay κινήματα

Του Τάκη Φωτόπουλου

Η ανακοίνωση του Δικτύου Περιεκτικής Δημοκρατίας “Σύμφωνο Συμβίωσης και η Ιδεολογία της Παγκοσμιοποίησης” που αναδημοσιεύθηκε ευρύτατα στο διαδίκτυο, συνήθως με εγκωμιαστικά σχόλια, αναπόφευκτα δέχθηκε και μερικές λυσσαλέες επιθέσεις, κατά κανόνα ανώνυμες, οι οποίες, όπως κάθε πράξη κουκουλοφόρων, μόνο περιφρόνησης βέβαια αξίζουν. Θα σταθώ όμως σε κάποιον “επώνυμο” ονόματι Θοδωρή Αντωνόπουλο, ο οποίος, πρώτον, (παρότι υποτίθεται δημοσιογράφος, που όφειλε να ξέρει τους δεοντολογικούς κανόνες του επαγγέλματός του), με ανεντιμότητα απέδωσε το παραπάνω κείμενο σε εμένα προσωπικά, ενώ πρόκειται βέβαια περί συλλογικού κειμένου του δικτύου της ΠΔ, που συντάχθηκε μάλιστα κατόπιν μακρών συλλογικών συζητήσεων μέσα σε αυτό. Δεύτερον, διέπραξε άλλη μια δεοντολογική αθλιότητα με το να μην αναφέρει την πηγή του κειμένου στο οποίο αναφερόταν, ώστε να μπορεί να κρίνει ο ίδιος ο αναγνώστης και να μην τον καπελώνει ο δήθεν αυτός “ελευθεριακός” της συμφοράς για το εάν το κείμενο αυτό είναι ή όχι “ένα απίστευτα εξαμβλωματικό άρθρο (του) περί συμφώνου συμβίωσης και ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης ο «πολύς» θεωρητικός της αυτονομίας και της περιεκτικής δημοκρατίας Τάκης Φωτόπουλος (δεν πάει καλύτερα να λειτουργηθεί στα Καλάβρυτα;). (βλ. Θοδωρή Αντωνόπουλου,  Οι LGBT ακτιβιστές είναι “φύσει” αριστεροί, ή όχι; LIFO,7/1/2016http://www.lifo.gr/articles/lgbt_articles/85874).

Ομόφυλα ζευγάρια για κατανάλωση

Του Μανώλη Γ. Βαρδή

Οι συχνές επαναλήψεις ενός αιτήματος δεν σημαίνει ότι αυτό έχει γίνει μία γενικότερη κοινωνική απαίτηση. Αυτό μπορούμε να πούμε ότι ισχύει και για τα αιτήματα των ομοφυλόφιλων σχετικά με το σύμφωνο συμβίωσης, εκτός βέβαια εάν δεχθούμε ότι ο δημόσιος χώρος είναι ένα πάζλ διαφόρων, πολύχρωμων απαιτήσεων.

Παρόλα αυτά. Το τελευταίο τεύχος του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel (52/2015) φιλοξενεί ένα αφιέρωμα στον ρόλο των πατεράδων σε μία σύγχρονη οικογένεια [1]. Ξεκινά κανείς να το διαβάζει έχοντας υπόψη του τις αυξημένες υποχρεώσεις του σύγχρονου πατέρα αναφορικά με τις ανάγκες της μοντέρνας οικογένειας. Πραγματικά, στο πρώτο μέρος παρέχονται κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία για τους άνδρες που αναλαμβάνουν και τον ρόλο της μητέρας όταν αυτή απουσιάζει ή εργάζεται, για να καταλήξουμε τελικά σε πορίσματα ψυχολόγων που διατείνονται, υπό το φως της επιστημονικής έρευνας, ότι ο πατέρας και η μητέρα είναι κυρίως «κοινωνικοί ρόλοι», τους οποίους μπορούν να αναλάβουν κάλλιστα και άτομα του ιδίου φύλου. Καθώς δεν είναι ζήτημα βιολογίας, οι ρόλοι αυτοί απηχούν «κοινωνικές κατηγορίες» που μπορούν να ποικίλουν από πολιτισμό σε πολιτισμό και από κουλτούρα σε κουλτούρα.

Σύμφωνο Συμβίωσης και η ιδεολογία της Παγκοσμιοποίησης

Ο πρόσφατος «διάλογος» – ή καλύτερα προπαγάνδα – με αφορμή το νομοθέτημα που εισήγαγε στη βουλή η δωσίλογη «αριστερή» κυβέρνηση για το «Σύμφωνο Συμβίωσης», αντανακλά στο μέγιστο βαθμό τις επιδιώξεις της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε), αλλά και τις επιπτώσεις σε κοινωνικό/πολιτιστικό επίπεδο για τους λαούς που εντάσσονται ή είναι σε διαδικασία ένταξης στη Νέα Διεθνή Τάξη που διαχειρίζεται τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Όπως έχουμε επανειλημμένα αναλύσει, η παγκοσμιοποίηση δεν αφορά μόνο την οικονομική και κατ’ επέκταση πολιτική εξάρτηση των λαών, δηλαδή την κατάλυση της οικονομικής/εθνικής τους κυριαρχίας, αλλά ταυτόχρονα την πολιτιστική ομογενοποίηση, δηλ. την κατάλυση της πολιτιστικής κυριαρχίας. Έτσι, στην Ελλάδα όπου η «αριστερή» κυβέρνηση ξεπουλάει όποιο πλουτοπαραγωγικό πόρο και δημόσια έκταση βρει μπροστά της, ξηλώνει κάθε εργασιακό και κοινωνικό δικαίωμα και παραχωρεί τη φύλαξη των συνόρων σε εξωτερικές δυνάμεις μετατρέποντας και τυπικά την χώρα σε προτεκτοράτο, ταυτόχρονα εξαντλεί την «προοδευτικότητά» της στην… υπεράσπιση της «ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης». Δηλαδή, της ιδεολογίας των «δικαιωμάτων» που όχι μόνο δεν θίγουν το ίδιο το σύστημα της οικονομίας της αγοράς που καθιστά όλο το ανθρώπινο είδος προϊόν προς προσφορά και πώληση, αλλά και χρησιμοποιεί κινήματα ταυτότητας ώστε να επιβάλλει την ιδεολογία αυτή, με τη βοήθεια εκφυλισμένων μεγάλο-αστών της πολιτιστικής/μιντιακής ελίτ εν προκειμένω και όχι μόνο.

Επιτέλους... οι αγώνες του ΓΑΠ δικαιώνονται τόσο από το ΠΑΣΟΚ της Φώφης, όσο κι από τον Αλέξη! Θετικό το ΠΑΣΟΚ για το Σύμφωνο Συμβίωσης...

Το "εκσυγχρονισμένο" ΠΑΣΟΚ τώρα δικαιώνεται! 

Έστω κι αργά, η κυβέρνηση "δεύτερη φορά αριστερά" και προσωπικά ο σύντροφος πρωθυπουργός, κατανόησαν αυτό το παλαϊκό αίτημα των εργαζομένων, του περήφανου ελληνικού λαού. Πως, δηλαδή, δεν μπορείς να είσαι ριζοσπάστης αριστερός και ν' αγωνίζεσαι μόνον για την ικανοποίηση των δίκαιων απαιτήσεων των "δανειστών", τη στήριξη στους συντρόφους Ερντογάν και Νετανιάχου, την φιλανθρωπία, τα φτωχοκομεία, τα πεινασμένα παιδιά στα σχολεία, τα νοσοκομεία που δεν διαθέτουν ούτε γάζες, τους άνεργους, τους εξαθλιωμένους, τους συνταξιούχους πείνας, τους απολυμένους... παραβλέποντας τα ανθρώπινα δικαιώματα των γκέι και των λεσβιών!