Αναζητώντας το φύλο της Αντιγόνης

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου 

Μετά τον θρίαμβο που κατήγαγε το υπουργείο Παιδείας κατά του «Επιταφίου» (Thucydides in History of the Peloponnesian War, Book II, Vth cent. BC) προετοιμάζεται μία ακόμη νίκη. Αυτήν τη φορά, αντίπαλος είναι η «Αντιγόνη» (Sophocles c. 483-82 BC). Ας μου συγχωρεθούν οι αναφορές αγγλιστί, διεπίστωσα όμως, μετά την επίσκεψη Ομπάμα, ότι για να σεβαστούμε την κλασική μας κληρονομιά καλό είναι να ακούμε κάποιον να μιλάει γι’ αυτήν στα αγγλικά. Την πρόταση για κατάργηση της διδασκαλίας της «Αντιγόνης» στη Β΄ Λυκείου την κάνει το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Την πληροφορήθηκα από την καταγγελία που κοινοποίησε ο Σύλλογος Φιλολόγων Αργολίδας.

Μετανάστες και καλοκάγαθοι ιθαγενείς

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

«Το πολιτικώς ορθόν είναι η αστυνομία της σκέψης. Τις περισσότερες φορές είναι εσωτερικευμένη. Σου απαγορεύει να πεις αυτό που πιστεύεις πως είναι αλήθεια, αν αυτή η αλήθεια δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που θα θέλαμε να είναι ή σε αυτό που θα έπρεπε να είναι βάσει της κυρίαρχης σκέψης, βάσει του πολιτικώς ή ηθικώς ευκταίου». Τον ορισμό τον δανείζομαι από τον Γάλλο φιλόσοφο André Comte - Sponville.

Είναι, ας πούμε, πολιτικώς ορθόν να λες ότι το ριζοσπαστικό Ισλάμ δεν έχει καμία σχέση με το αληθινό Ισλάμ. Μπορείς επίσης να προχωρήσεις παρακάτω τη σκέψη σου και να πεις ότι το ριζοσπαστικό Ισλάμ είναι μια παραποίηση του αληθινού Ισλάμ. Ας θυμίσω μόνον ότι ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι, κανονικοί κατά τα άλλα, οι οποίοι σου λένε ότι ο αληθινός σοσιαλισμός δεν έχει καμία σχέση με τον υπαρκτό σοσιαλισμό, που τον παραποίησε. Χωρίς, εννοείται, να αναρωτιούνται μήπως κάτι δεν πηγαίνει καλά με ένα σύστημα το οποίο, με όποιον τρόπο κι αν εφαρμόστηκε, υπήρξε αβίωτο. Είναι ο μέσα αστυνομικός της σκέψης που τους δίνει κλήση.

Υπάρχει Ελληνικό Εθνος!!

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Ο ​​Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, με το μεγαλειώδες ταλέντο του, μας κληροδότησε, εκτός από ένα από τα σημαντικότερα πεζογραφήματα του δέκατου ένατου αιώνα, και την πιο ανθεκτική αντίληψη της Ελληνικής Ιστορίας. Υπήρξε ένας από τους πιο σταθερούς πυλώνες της εθνικής μας συνείδησης. Η βιογραφία του, που την έχει συγγράψει ο Κ. Θ. Δημαράς, αποκαλύπτει και τη συγκινητική και ιδιαίτερη προσωπικότητά του. Επειδή ήταν Κωνσταντινουπολίτης, και παρότι είχε συγγράψει τη μισή σχεδόν Ιστορία του Ελληνικού Εθνους δεν τον διόριζαν στο Πανεπιστήμιο διότι ήταν ετερόχθων. Να θυμίσω απλώς ότι ο Μακρυγιάννης είχε υπερασπιστεί με νύχια και με δόντια τον διορισμό στο Δημόσιο αποκλειστικά των αυτοχθόνων, μόνον όσων προέρχονταν δηλαδή από τις απελευθερωμένες περιοχές. «Αν δεν φάγομεν εμείς ας πάει κατά διαβόλου η ελευθερία» φέρεται ειπών ο στρατηγός στην εθνοσυνέλευση.

Χτυπημένος από τη μοίρα, μετά την αυτοκτονία του γιου του, ποιητή Δημητρίου Παπαρρηγόπουλου, πάντα καλοντυμένος, κάθε χρόνο ταξίδευε στην Ευρώπη για να ζητήσει από τους φίλους του οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα. Φίλος του ήταν ο και ομότεχνός του Αγγλος Μακώλεϋ, τον οποίον θαύμαζε. Την ίδια περίπου εποχή ο Μισελέ έγραφε τη μνημειώδη Ιστορία του για να αποδείξει τη συνέχεια του γαλλικού έθνους από την εποχή των Γαλατών. Παράλληλες πνευματικές χειρονομίες με μία διαφορά: ο μεν Μισελέ έγραφε θεσμικά προστατευμένος, ενώ ο Παπαρρηγόπουλος πάλευε μόνος του.