Μένω στη Νέα Σμύρνη, δύο τετράγωνα από το αστυνομικό τμήμα. Χθες βράδυ η αστυνομία έκλεισε τον δρόμο με κορδέλα στο ύψος του δικού μου στενού, ενώ στα διακόσια μέτρα περίμεναν, κλείνοντας επίσης τον δρόμο εγκάρσια, μια κλούβα και ένα όχημα με αντλία νερού.
Η ορδή των μαυροφορεμένων με τα κράνη και τα δοκάρια που κατέφθασαν μετά από λίγο αλαλάζοντας, δεν ήταν διαδηλωτές, ούτε είχαν σχέση με καμία πορεία. Ήταν μια αφιονισμένη μάζα που ζούσε για αυτή και μόνο τη σύγκρουση. Για την ηδονή της καταστροφής, τον ίμερο της φονικής μάχης, το κοίταγμα του θανάτου στα μάτια.
Η ορδή των βανδάλων ξεχύθηκε προς τα παραταγμένα αστυνομικά οχήματα, βάζοντας φωτιές σε κάδους στο πέρασμα της και σπάζοντας καναδυό αυτοκίνητα. Με την ίδια ορμή ξεχύθηκαν και τα ματ από την απέναντι πλευρά, σε μια κατά μέτωπον επίθεση, χωρίς καμία τακτική ή σχέδιο. Σαν να υπακούαν στο ίδιο βάρβαρο ένστικτο καταστροφής και ολέθρου.
Και πολύ σύντομα, σχεδόν αμέσως, η σύγκρουση αυτή εξελίχθηκε σε οδομαχία συμμοριών. Οι αστυνομικοί που μάζευαν τα σπασμένα μάρμαρα και τις κοτρόνες που τους εξακόντισαν οι μαινόμενοι νεαροί, για να τα πετάξουν με μανία πίσω στα τυφλά, απεμπολούσαν στη στιγμή κάθε έννοια "νόμου", αλλά και "άστεως", εκπίπτοντας σε κατάσταση εφάμιλλης προ-πολιτικής βαρβαρότητας. Οι βολίδες κρότου-λάμψης εξαπολύονταν εξίσου ανεξέλεγκτα, όσο και οι μολότοφ. Μια βολίδα κατέληξε στο μπαλκόνι πρώτου ορόφου απέναντι πολυκατοικίας, βάζοντας του φωτιά, ενώ μια μολότοφ έπεσε στον περίβολο εκκλησίας λαμπαδιάζοντας τα πεύκα που την περιέβαλλαν.
