Η Κύπρος μπορεί να μη συγκινεί αλλά εξακολουθεί ν’ αντιστέκεται, πεισματικά

 Στον Βάσο Φτωχόπουλο

Του Τάσου Χατζηαναστασίου

1^η Απριλίου είναι η μέρα έναρξης του απελευθερωτικού αγώνα 1955-1959 για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Πόσοι όμως θα ασχοληθούν, πόσοι θα κάνουν έστω ένα σχόλιο; Ποια Μέσα ενημέρωσης θα αφιερώσουν έστω λίγο χώρο και χρόνο για την επέτειο; Ναι, ήταν ένας ωραίος, παλλαϊκός, συγκινητικός, σπουδαίος αγώνας με πολλές θυσίες και λαμπρούς ήρωες, κυρίως νέα παιδιά που έδωσαν τη ζωή τους για την Ελλάδα κι αξίζει την τιμή της μνήμης. Ωστόσο, κακά τα ψέματα, ελάχιστοι θα γράψουν, θα μιλήσουν, θα σκύψουν με σεβασμό κι αυθεντική συγκίνηση πάνω στα γεγονότα και στα πρόσωπα. Είναι γεγονός: η Κύπρος δεν «πουλάει», δε συγκινεί πλέον παρά ελάχιστους. Αντίθετα, μοιάζει σα να έχει κουράσει και τους ίδιους τους Κύπριους. Εξάλλου γιατί ν’ ασχοληθεί κανείς μ’ έναν λαό που τα τελευταία χρόνια δείχνει σα να έχει παραιτηθεί από τη διεκδίκηση μίας «δίκαιης και βιώσιμης λύσης»; Ακόμη κι αυτό το αίτημα μοιάζει να λέγεται για την τιμή των όπλων. Κανείς δεν πιστεύει ούτε ότι είναι εφικτή μία δίκαιη λύση ούτε ότι ακόμη κι αν υπογραφεί μια οποιαδήποτε συμφωνία, αυτή θα είναι βιώσιμη. Αρχικά ήταν το «κυπριακό θαύμα» που υπονόμευσε το λαΐκό αγωνιστικό ήθος προκαλώντας την απατηλή εντύπωση πως είναι δυνατόν μία ημικατεχόμενη χώρα να ζει μ’ ένα τόσο υψηλό επίπεδο κατανάλωσης για πάντα. Η επιβολή μέτρων λιτότητας, τα «μνημόνια» και η καταστροφή του κυπριακού τραπεζικού συστήματος επέφεραν και την κοινωνική και οικονομική κρίση που επέτειναν τον ηθικό ξεπεσμό. Το κίνημα επιστροφής στην κατεχόμενη πατρίδα ξεπεράστηκε εκ των πραγμάτων από τις καταναλωτικές επισκέψεις στα καταστήματα και στα καζίνο στις κατεχόμενες περιουσίες των Κυπρίων. Ποιος Αυξεντίου και ποιος Παλληκαρίδης σήμερα λοιπόν; Όταν η πολιτική ηγεσία σε Κύπρο και σε Ελλάδα συνομιλεί με τον κατακτητή σα να διαπραγματεύονται εμπορικές συμφωνίες και τουριστικά πακέτα. Όταν στη μεν Κύπρο, αναζητείται τρόπος να επανεκκινήσει ο «διάλογος» ενώ η Ελλάδα υπήρξε η ευρωπαϊκή χώρα που πρώτη έτεινε χείρα στήριξης σ’ έναν εκτεθειμένο στη Δύση για τους διεθνείς προσανατολισμούς του Ερντογάν. Με την Κύπρο «στο ράφι». Ήταν που ήταν «η Κύπρος που οι εμπόροι τη μισούνε και η ανάγκη μας που όνομα δεν έχει», δε θυμάμαι άλλη περίοδο τέτοιας απώθησης στην Ελλάδα για το Κυπριακό Ζήτημα σε επίπεδο δημόσιου λόγου.

Βάσεις εισαγωγής στο πανεπιστήμιο: Μία προσέγγιση πέρα από τους νόμους της αγοράς και την αναξιοκρατία και την αμάθεια

Του Τάσου Χατζηαναστασίου

Βγήκαν και οι βάσεις εισαγωγής στα πανεπιστήμια και άρχισε ο πόλεμος του… πληκτρολογίου: “40.000 υποψήφιοι έμειναν απέξω”, “τόσες σχολές με ελάχιστους ή και καθόλου πρωτοετείς”, “μένουν απέξω παιδιά κι ο πρωθυπουργός πάει να εγκαταστήσει (sic, λες και είναι τηλεόραση) την κόρη του σε πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ”. Οι παραπάνω διαπιστώσεις παρουσιάζονται ως αποδείξεις των σκοτεινών προθέσεων της κυβέρνησης, της ταξικής της πολιτικής και της εχθρικής της στάσης έναντι του δημοσίου πανεπιστημίου. Πολύ φοβάμαι ότι αυτού του τύπου η “επιχειρηματολογία” δεν πείθει κανέναν. Για να έχει νόημα η συζήτηση που αφορά τον αριθμό των εισακτέων και των σχολών που χρειάζονται, θα πρέπει να έχει προηγηθεί μία μίνιμουμ συμφωνία στο ποια τμήματα προσφέρουν στην οικονομία και στην πνευματική προκοπή του τόπου και στο πόσους φοιτητές θα δέχονται. Απαιτείται ένα εθνικό σχέδιο που να αφορά το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας, τις προοπτικές ανάπτυξης τομέων και κλάδων, αλλά και τον πολιτισμό γιατί προφανώς υπάρχουν και σπουδές που δεν προσφέρουν στενά οικονομικά αλλά σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, ο πολιτισμός αποτελεί επίσης ένα ισχυρό αναπτυξιακό συγκριτικό πλεονέκτημα. Χωρίς μία τέτοια συζήτηση, χωρίς ένα σχέδιο με τη μέγιστη δυνατή συναίνεση για το παρόν και το μέλλον του τόπου, το εάν θα μείνει χωρίς φοιτητές το τμήμα τάδε, το αποφασίζει ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης, δηλαδή η αγορά. Όπως εξάλλου και τις βάσεις εισαγωγής.

Ιταλικό ποδόσφαιρο και ελληνικός πολιτισμός!

Του Τάσου Χατζηαναστασίου

Εκεί που ετοίμαζα σημειώσεις και υλικό για τη διδασκαλία του Β’ Αποικισμού, θυμήθηκα ότι φέτος ο Κρότωνας (Crotone), η ποδοσφαιρική ομάδα της ομώνυμης πόλης της Καλαβρίας της Ιταλίας, παίζει στην Α΄ κατηγορία. Είπα λοιπόν να δω πώς βιώνουν οι οπαδοί της ομάδας, δηλαδή τα λαϊκά στρώματα της πόλης, την ιδιαίτερη καταγωγή τους για να το αξιοποιήσω διδακτικά. Ε, λοιπόν, ενώ γνώριζα πως καμαρώνουν επειδή ανήκουν στη Μεγάλη Ελλάδα, δεν περίμενα να δω πως η κερκίδα των φανατικών (curva sud) ανεβάζει σταθερά σύμβολα και εικόνες του αρχαίου Κρότωνα! Μέχρι και το, ως είθισται, υβριστικό τραγουδάκι σε βάρος της γειτονικής, και γι’ αυτό μισητής ομάδας του Καταντζάρο, αφού πρώτα στολίζει με χυδαίες εκφράσεις τους αντιπάλους οπαδούς, καταλήγει: “Όταν οι Έλληνες αποβιβάστηκαν στην Ιταλία, ήρθαν πρώτα εδώ, ό,τι και να λέτε εσείς, εμείς είμαστε η Ιστορία”!

Στέλνω το σχετικό υλικό, με την επισήμανση ότι δεν είναι ολόκληρο αξιοποιήσιμο σε σχολική τάξη για να μην χρειαστεί να απολογούμαστε για τις ύβρεις των φανατικών! Αυτό που κρατάμε, ωστόσο, κι εγώ αξιοποιώ ως αφόρμηση είναι την περηφάνια, όχι των λογίων, όχι των μορφωμένων, αλλά του απλού λαού που την πόλη τους ίδρυσαν οι αρχαίοι Έλληνες. Έτσι για να θυμόμαστε πού και πού ότι η αρχαία Ελλάδα εξακολουθεί να εμπνέει, να συγκινεί και κυρίως να αποτελεί τιμή για τους λαούς που συνδέονται ιστορικά μαζί της, ενίοτε μάλιστα και καπηλευόμενοι αυτήν την κληρονομιά μέσα από διαστρεβλώσεις και αποσιωπήσεις…

Η απόφαση

Eπιλογές και στάσεις έναντι της τουρκικής προκλητικότητας

Του Τάσου Χατζηαναστασίου* 

Το παρόν σημείωμα δεν κομίζει γλαύκα εις Αθήνας: οι επιλογές μας έναντι της αυξημένης το τελευταίο διάστημα τουρκικής προκλητικότητας είναι στην πραγματικότητα γνωστές και έχουν ήδη επισημανθεί προ πολλού από άλλους αξιότερους από μένα αναλυτές και ειδικούς επιστήμονες. Αρκεί μόνο να αναφέρω τον Παναγιώτη Κονδύλη και τη σχετική συζήτηση που είχαν προκαλέσει οι επισημάνσεις του πριν από ακριβώς είκοσι χρόνια. Επειδή όμως εξακολουθούμε να μην αποφασίζουμε το δέον γενέσθαι αφήνοντας στην Τουρκία να έχει την πλήρη πρωτοβουλία των κινήσεων, είναι απαραίτητο να επαναφέρουμε το ζήτημα στη δημόσια συζήτηση.

Ουσιαστικά, έχουμε δύο επιλογές: αντίσταση ή υποταγή. Προϋπόθεση ωστόσο της απάντησης στο ερώτημα είναι η αποδοχή της κοινής μας πορείας ως λαού, της συλλογικότητάς μας ως έθνους. Εάν ισχύει το αντίθετο, εάν δηλαδή απορρίπτουμε τη συμμετοχή μας στο ελληνικό έθνος, αλλά ακόμη και την ίδια την ύπαρξή του, παύει κάθε ανησυχία για το εάν η Τουρκία ή οποιοσδήποτε άλλος απειλεί την εθνική μας κυριαρχία και ακεραιότητα. Σ’ αυτή την περίπτωση μπορούμε αυτάρεσκα να αναπαράγουμε εξυπνακίστικα συνθήματα του τύπου: «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», όταν δεν «βρομάει Ελλάδα». Το λέω αυτό, όχι επειδή θεωρώ αυτή ότι αυτή η θέση, του δήθεν αντεξουσιαστικού (εθνο)μηδενισμού, αντιπροσωπεύει κάποιο σημαντικό ποσοστό στην κοινωνία, αλλά διότι, inextremis, εκφράζει συνεπέστερα μία στάση που υπαγορεύει την υποχωρητικότητα έναντι των τουρκικών απαιτήσεων και διεκδικήσεων. Και σ’ αυτές περιλαμβάνονται η νομιμοποίηση των τετελεσμένων της τουρκικής εισβολής και κατοχής μέσω της αποδοχής κάποιου σχεδίου δήθεν λύσης στο Κυπριακό, η συγκυριαρχία μέσω της συνεκμετάλλευσης των κοιτασμάτων των υδρογονανθράκων στο Αιγαίο και η σταδιακή τουρκοποίηση της Θράκης.

Τότε που η ΑΡΙΣΤΕΡΑ καλούσε σε πανεθνικό μέτωπο για τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!!!

22 Ιουλίου 1943 Ξεσηκωμός κατά της βουλγαρικής κατοχής

Τάσος Χατζηαναστασίου

Τον Ιούλιο του 1943 η κατεχόμενη από τον Άξονα Ελλάδα συνταράχτηκε από ογκώδεις διαδηλώσεις κατά της επέκτασης της βουλγαρικής κατοχής στην κεντρική Μακεδονία. Στην Αθήνα, στις 22 Ιουλίου, περίπου 300.000, νέοι κυρίως, με πρωτοπόρα την ΕΠΟΝ, αψήφησαν τις απαγορεύσεις και βγήκαν στους δρόμους. Οι καταχτητές επιτέθηκαν στο πλήθος και 22 νέες και νέοι έχασαν τη ζωή τους. Θυσιάστηκαν επειδή ΤΗ ΔΕΔΟΜΕΝΗ στιγμή προτιμούσαν τη γερμανική από τη βουλγαρική Κατοχή της Μακεδονίας καθώς με την τελευταία κινδύνευε άμεσα η εθνική ακεραιότητα της χώρας. Οι έντονες διαμαρτυρίες προς τις γερμανικές αρχές είχαν πανεθνικό χαρακτήρα καθώς συμμετείχε και η Εκκλησία ακόμη και μέλη της δωσιλογικής κυβέρνησης που δέχτηκαν την σκληρή κριτική του ΕΑΜ γιατί δεν ήταν εντονότερες, ειδικά στη Θεσσαλονίκη.

Από την προβληματική σχολική Ιστορία στη μη Ιστορία

Για το Σχέδιο Αναλυτικών Προγραμμάτων για την σχολική Ιστορία στην υποχρεωτική εκπαίδευση

Του Τάσου Χατζηαναστασίου από την Ρήξη φ. 134

Το Σχέδιο Αναλυτικών Προγραμμάτων για τη σχολική Ιστορία στην υποχρεωτική εκπαίδευση, που έχει εκπονηθεί από την αρμόδια επιτροπή του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, θα πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του, για τους λόγους που θα επιχειρήσω να αναπτύξω παρακάτω. Καταρχήν, η πρόταση που έχει κατατεθεί, αφενός δεν επιλύει κανένα από τα υπαρκτά προβλήματα της διδασκαλίας της Ιστορίας στο σχολείο, αφετέρου καταργεί στην πράξη την ίδια την Ιστορία ως γνώση και κατανόηση του παρελθόντος.

Η επιτροπή παρεμβαίνει «αναμορφωτικά», αναδεικνύοντας ως μείζονα δύο ανύπαρκτα προβλήματα, επιδεινώνοντας έτσι τα ήδη κακώς κείμενα. Αφενός επιδιώκει εμφανώς την απεθνικοποίηση της σχολικής Ιστορίας, σαν να είναι ο εθνικισμός το μεγάλο πρόβλημα του μαθήματος! Το άγχος της απάλειψης της ιδέας του ελληνικού έθνους και της διαχρονίας του, αλλά και της αποτροπής των μαθητών από το να υιοθετήσουν πρότυπα και αξίες μέσα από τη μακραίωνη αντιστασιακή παράδοση του ελληνικού λαού είναι διάχυτο σε ολόκληρο το κείμενο των 50 σελίδων. Το αποτέλεσμα όμως είναι ότι, από υπερβολική «εθνοφοβία», εξοβελίζεται τελικά η ίδια η ιστορική γνώση.

Εκδήλωση: «Η Ιστορία και η Εκπαίδευση στο στόχαστρο του εθνομηδενισμού» (Αθήνα – 24/5/17)

Το Άρδην οργανώνει την Τετάρτη 24 Μαΐου 2017 στις 19.30 εκδήλωση – συζήτηση με θέμα:

«Η Ιστορία και η Εκπαίδευση στο στόχαστρο του εθνομηδενισμού«

Τα ζόμπι ξανάρχονται

Η επιτροπή του νέου «Σχεδίου προγραμμάτων σπουδών για το μάθημα της Ιστορίας»

Του Τάσου Χατζηαναστασίου* από την Ρήξη φ. 133

Το πρώτο που ελέγχει κανείς σε μία επιστημονική επιτροπή είναι την ακαδημαϊκή συγκρότηση των μελών της. Πέραν αυτού, σε μία επιτροπή για ζητήματα Παιδείας ελέγχονται και οι απόψεις των μελών της καθώς το ιδανικό θα είναι σε αυτήν να εκπροσωπούνται ει δυνατόν όλες ο τάσεις, οι σχολές και τα ρεύματα.
Η εν λόγω επιτροπή, ωστόσο, δεν χαρακτηρίζεται ούτε από τον επιστημονικό ούτε από τον ιδεολογικό πλουραλισμό. Στην επιτροπή για τη σχολική Ιστορία απουσιάζουν εντελώς ιστορικοί της Αρχαίας (ελληνικής και ρωμαϊκής) και Μεσαιωνικής (Βυζαντινής και Δυτικής) Ιστορίας! Εκτός από ένα μέλος με διδακτορικό στην Προϊστορική Αρχαιολογία, όλοι οι υπόλοιποι είναι ειδικοί της Νεότερης και Σύγχρονης και της Διδακτικής της Ιστορίας. Τυχαίο; Φοβάμαι πως όχι. Η αντιμετώπιση του ελληνικού έθνους ως «κατασκευής» του νεοελληνικού κράτους και η απόρριψη της συνέχειάς του από την αρχαιότητα, όπως μαρτυρούν η γλώσσα και άλλα στοιχεία, αλλά και η μόνιμη κατοίκηση στον ίδιο τόπο, υπαγορεύει την υποβάθμιση της αρχαίας και βυζαντινής περιόδου του ελληνικού έθνους στη σχολική Ιστορία. Όπως όλα δείχνουν, λοιπόν, έχουμε την προσπάθεια «να κερδηθεί η ρεβάνς» για την ήττα που υπέστησαν οι εθνομηδενιστικές απόψεις στην αντιπαράθεση σχετικά με το περίφημο βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού της Ρεπούση. Εξάλλου, η κυβέρνηση έχει επιλέξει εδώ και καιρό ως τακτική την αντιστάθμιση των μέτρων που λαμβάνει εις βάρος του λαού και της χώρας με την ανάδειξη ζητημάτων που συσπειρώνουν ένα υποτιθέμενο «προοδευτικό» ακροατήριο και την –με το αζημίωτο– «δέσμευση» ενός τμήματος των διανοουμένων, που από τη μεταπολίτευση και ειδικά από την εποχή Σημίτη και μετά, πάσχει από αθεράπευτη… εθνοφοβία.

Η ήττα των φιλολόγων, ήττα της Παιδείας και οι δικές μας ευθύνες

Του Τάσου Χατζηαναστασίου

Ήρθε λοιπόν και η στιγμή που βρίσκονται και οι Φιλόλογοι να πλεονάζουν στις σχολικές μονάδες όπως συμβαίνει εδώ και κάποια χρόνια με άλλες ειδικότητες, όπως των ξένων γλωσσών, της Πληροφορικής, τους Γυμναστές, τους Θεολόγους αλλά και της Οικιακής Οικονομίας: να χάνουν τις οργανικές τους θέσεις, να τοποθετούνται όσοι βρίσκονται ακόμη στη διάθεση των συμβουλίων σε μακρινές περιοχές, να μην παίρνουν εύκολα απόσπαση για τον τόπο κατοικίας τους, να συμπληρώνουν ωράριο σε δύο σχολεία, να χάνονται θέσεις αναπληρωτών, ακόμη και της ειδικής αγωγής αφού τα τμήματα ένταξης καλύπτονται συχνά από μόνιμους που πλεονάζουν. Αιτία του περιορισμού των θέσεων των φιλολόγων υπήρξε η σταδιακή και στοχευμένη, ειδικά τη φετινή χρονιά, μείωση των ωρών διδασκαλίας των φιλολογικών μαθημάτων στα Γυμνάσια και τα Γενικά και Επαγγελματικά Λύκεια. Πιο συγκεκριμένα έχουν καταργηθεί η μία ώρα διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών από την Γ΄ Λυκείου, όπου διδασκόταν ο «Επιτάφιος» του Θουκυδίδη, δύο ώρες Λατινικών από τη Β΄ Λυκείου, μία ώρα Ιστορίας στην Γ΄ Γυμνασίου, τρεις ώρες Αρχαίων Ελληνικών του Γυμνασίου ενώ αυξήθηκε μόνο η διδασκαλία της Νέας Ελληνικής Γλώσσας στην Α΄ Γυμνασίου κατά μία ώρα. Αντίστοιχα στα ΕΠΑΛ η Ιστορία πλέον διδάσκεται μόνο μία ώρα στην Α΄ τάξη ενώ έχει καταργηθεί το μάθημα Υποστήριξης της Νεοελληνικής Γλώσσας στην Α΄ και Β΄ τάξη. Η απώλεια αυτή έχει μόνο εν μέρει αντισταθμιστεί από την αύξηση της διδασκαλίας των Νέων Ελληνικών σε τέσσερις ώρες στην Α΄ τάξη και σε τρεις στη Β΄ ως ενιαίο όμως μάθημα πλέον μαζί με την Νεοελληνική Λογοτεχνία που πλέον διδάσκεται ξεχωριστά μόνο στην Γ΄ τάξη.

Brexit φωτιά στη στράτα μου

Η επιβεβαίωση της διασύνδεσης του εθνικού με το κοινωνικό ζήτημα

Του Τάσου Χατζηαναστασίου 

Με αφορμή τα αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος και τα όσα γράφονται και λέγονται, θα ήθελα να καταθέσω κι εγώ κάποιες σκέψεις. Η κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, των περίφημων «αγορών» στην Ευρωπαϊκή Ένωση με κύριο εκφραστή, τη Γερμανία και σε παγκόσμιο επίπεδο, κυρίως τις ΗΠΑ, μαζί με την αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, τη λιτότητα, το ξήλωμα του κράτους-πρόνοιας και τη συμπίεση των μισθών και ημερομισθίων, προϋποθέτει επίσης την υπονόμευση του έθνους-κράτους αλλά και των συλλογικών ταυτοτήτων, στις οποίες οι λαοί και ιδιαίτερα τα φτωχότερα στρώματα αναγνωρίζουν τον εαυτό τους και συγκροτούνται σε κοινότητες. Οι κοινότητες, εθνικές, θρησκευτικές, τοπικές κτλ αποτελούν ανάχωμα στην εμπορευματοποίηση των πάντων, την υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων, την λεηλασία του περιβάλλοντος, τη διάλυση των κοινωνικών σχέσεων. Αντίθετα, η σύγχρονη καπιταλιστική λογική επιθυμεί την μετατροπή των ανθρώπων από μέλη κοινοτήτων σε μεμονωμένα άτομα-καταναλωτές, εξ ου και η προπαγάνδα υπέρ των «ατομικών» και η αμφισβήτηση των συλλογικών δικαιωμάτων, η επίθεση εναντίον της οικογένειας και κάθε συλλογικού θεσμού, όπως οι εθνικές και θρησκευτικές ταυτότητες, που επιτρέπουν την επιβίωση των ανθρώπων πιο οικονομικά και στηρίζεται στην αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της.

Ο Φιλοτουρκισμός μιας ορισμένης Αριστεράς

(απάντηση στο αντιτουρκισμός και αριστερά του σ.Αντώνη Νταβανέλου)

Έλληνες και Τούρκοι στρατιώτες "συναδελφώνονται" στον Έβρο, το 1953 υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ

Του Γιάννη Χατζηαντωνίου

Τι συμβαίνει λοιπόν στο Αιγαίο ; Υπάρχει κάποιος «ανταγωνισμός για κυριαρχία» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, κάποιο (άνευ λόγου και αιτίας) «συγκρουσιακό κλίμα» που μάλιστα δημιουργεί προϋποθέσεις «διαιρετικής παρέμβασης του ιμπεριαλισμού»;

Ας ξεκινήσουμε από τα δεδομένα: Η βασική συνθήκη για το καθεστώς του Αιγαίου είναι όντως η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923. Βέβαια μετά τον Α΄Π.Π. είχε υπογραφεί η Συνθήκη των Σεβρών. Η Συνθήκη της Λωζάννης υπογράφτηκε μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Η άποψη, επομένως, ότι εκεί «η Ελλάδα υπέγραψε ως νικήτρια» μπορεί να γίνει δεκτή μόνο ως …μπλακ χιούμορ !

Στη συνθήκη αυτή υπογράφουν εκτός από την Ελλάδα και την Τουρκία, η Βρεττανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η …Ιαπωνία, η Ρουμανία και το Σερβο-κροατο-σλοβενικό κράτος (Γιουγκοσλαβία). Δεν είναι ακριβές ότι υπάρχει και «η υπογραφή της ΕΣΣΔ». Η τελευταία μαζί με την Βουλγαρία και τις ΗΠΑ κλήθηκαν να προσυπογράψουν την τελική πράξη της συνδιάσκεψης που παραπέμπει σε μελλοντική διαπραγμάτευση το ζήτημα των Στενών (η ΕΣΣΔ και Η Βουλγαρία, ρητώς προσκαλούνται όχι ως πρώην εμπόλεμοι, αλλά ως χώρες που βρέχονται από τον Εύξεινο Πόντο- βλ. «Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΝΗΣ της 24/7/1923, εκδ Παπαζήση - Λέσχη νέων Ελλήνων, χ.χ., όπου τα πλήρη κείμενα).

Παιδεία: Ένας είναι ο εχθρός, ο εθνομηδενισμός!

Η αναγκαιότητα κάλυψης του κενού μιας δημοκρατικής, πατριωτικής παρέμβασης στους εκπαιδευτικούς είναι επιτακτική

Του Τάσου Χατζηαναστασίου 

Τα τελευταία χρόνια της κρίσης και των μνημονίων βιώνουμε τη μετατροπή της χώρας ολόκληρης σε αποικία με ολέθριες συνέπειες που, ωστόσο, δεν αφορούν αποκλειστικά το οικονομικό και κοινωνικό πεδίο. Γιατί και σε άλλες ιστορικές περιόδους, η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός είχαν να αντιμετωπίσουν, κυρίως εξαιτίας των ξένων επεμβάσεων με τη στήριξη της εγχώριας ελίτ, ανάλογες και ακόμη χειρότερες συνθήκες διαβίωσης. Είναι η πρώτη φορά ωστόσο, μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, που απειλείται η ίδια η επιβίωση του ελληνικού έθνους ως ενός διακριτού πολιτισμού με σημαντικό ειδικό βάρος και Ιστορία.
Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, οι δρομολογούμενες εξελίξεις στο Κυπριακό για μία λύση που μετατρέπει το νησί σε τουρκικό προτεκτοράτο, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, η διάλυση του παραγωγικού ιστού, η φτωχοποίηση των μεσαίων στρωμάτων και η εξαθλίωση των κατώτερων, το φάσμα των κατασχέσεων κατοικιών, για να μην αναφέρουμε τις εκρηκτικές διαστάσεις του προσφυγικού ζητήματος, τη μετανάστευση των νέων και ειδικά των επιστημόνων και τη δημογραφική κρίση, όλα αυτά τα κρίσιμα υπαρκτά ζητήματα, που έχουν μετατρέψει τα όνειρα των Ελλήνων σε εφιάλτη, όλα αυτά δεν απασχολούν παρά μόνον επιλεκτικά και συνήθως για να τα απαξιώσουν και να τα υποβαθμίσουν, τα υπάρχοντα συνδικαλιστικά σχήματα στον χώρο της εκπαίδευσης.

Τα ζόμπι δεν είναι χορτοφάγα

Ένας χρόνος με τον ΣΥΡΙΖΑ στον έλεγχο των κέντρων της Παιδείας

Του Τάσου Χατζηαναστασίου* 

Αν θέλαμε να κάνουμε έναν απολογισμό με μία φράση για τον έναν χρόνο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο της Παιδείας, θα λέγαμε ότι έχουμε επαναφορά του πασοκικού μπάχαλου, με ενισχυμένες όμως τις εθνομηδενιστικές εμμονές και με εξαιρετικά μειωμένους πόρους.
Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ξηλώνεται μεν ο, αυταρχικός σε πολλές πλευρές του και οπωσδήποτε τεχνοκρατικός, νόμος Διαμαντοπούλου, για να αποκατασταθεί το απόλυτο μπάχαλο και η αυθαιρεσία που επικρατούσαν παραδοσιακά. Η μεσότης του Αριστοτέλη δεν προκρίνεται πλέον ούτε για το Αριστοτέλειο! Η μεγάλη διαφορά με το παρελθόν όμως είναι ότι τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ δεν μπορούν πλέον να καλύψουν βασικές λειτουργικές τους ανάγκες και κοιτάζουν να εξασφαλίσουν πόρους κυρίως μέσω μεταπτυχιακών προγραμμάτων. Έτσι, διά της… φυσικής, ή μάλλον της εμπορικής επιλογής, θα λυθεί το πρόβλημα, καθώς η κυβέρνηση δεν έχει κανένα σχέδιο για το ποια τμήματα ή σχολές είναι απαραίτητα όχι για την παραγωγική ανασυγκρότηση, την προστασία του περιβάλλοντος, την ανάδειξη του πολιτισμού και την πνευματική καλλιέργεια, αλλά απλώς για την αναπαραγωγή των βασικών λειτουργιών στη χώρα. Οι σχολές που θα επιβιώσουν, θα επιβιώσουν μόνες τους, λοιπόν. Όσο για την ανανέωση του προσωπικού, σε λίγα χρόνια κάθε τμήμα θα έχει ελάχιστους καθηγητές των μεγαλύτερων βαθμίδων και δεκάδες συμβασιούχους και κανέναν άλλον!

Σχολεία χωρίς καθηγητές και υποδομές, σχολεία διαλυμένα, αλλά με ισχυρά εθνόμετρα!

Tου Τάσου Χατζηαναστασίου*

Οι πρόσφατες δηλώσεις της αναπληρώτριας Υπουργού Παιδείας (http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26510&subid=2&pubid=113875477) αποκάλυψαν με τον πιο καθαρό τρόπο τις προθέσεις της κυβέρνησης: ο ελληνικός λαός θα πρέπει να πάψει επιτέλους να νιώθει περήφανος για τους αγώνες και τα επιτεύγματά του, αλλά και να πάψει να νιώθει αδικημένος για όσα έχει υποστεί, ειδικά στη νεότερη Ιστορία. Έτσι, σύμφωνα με την Σία Αναγνωστοπούλου δεν έχει τόση σημασία αν ο Κολοκοτρώνης ήταν Έλληνας, καθώς έδρασε ως… Ευρωπαίος επαναστάτης, όσο για την πολύπαθη Μικρασιατική Καταστροφή αποτελεί κι αυτή ένα φαινόμενο που απλώς εντάσσεται στο παγκόσμιο… προσφυγικό ζήτημα! Κάθε αντίθετη άποψη, συκοφαντείται ως χρυσαυγίτικη και της αποδίδονται φράσεις όπως: «ο ηρωισμός ίδιον της ελληνικής φυλής» ή «η μοίρα των Ελλήνων» ως ερμηνεία των διωγμών των Μικρασιατών που δήθεν χρησιμοποιούν όλοι όσοι διαφωνούν με τις απόψεις των εθνομηδενιστών. Όσο για την Παιδεία στην Τουρκοκρατία, ε! Ήταν απλώς ένα φαινόμενο… αυτοαναπαραγωγής της Εκκλησίας αφού σχολεία έχουμε μόνο με το έθνος-κράτος! Πού να το ήξερε ο Κοσμάς ο Αιτωλός να μην το φάει τζάμπα το κεφάλι του που νόμιζε πως ίδρυε σχολεία! Προφανής στόχος: οι Έλληνες να μη αισθάνονται σε καμία περίπτωση ότι αποτελούν κάτι το ιδιαίτερο κι έτσι δεν υπάρχει και κανένας λόγος να αγωνίζονται να διατηρήσουν την ιδιαίτερη ταυτότητα και την ιστορική τους μνήμη και εν τέλει να υπερασπιστούν την πατρίδα τους και να ανακτήσουν την εθνική τους κυριαρχία και αξιοπρέπεια. Η αποικιοποίηση της χώρας απαιτεί και την αντίστοιχη ραγιάδικη συνείδηση. Τέλος με το «εθνόμετρο» στην διδασκαλία της Ιστορίας λοιπόν. Υποστηρίζεται δηλαδή σοβαρά πως δάσκαλοι και καθηγητές όλα αυτά τα χρόνια άλλο δεν κάνουν από το να διαπαιδαγωγούν με βάση εθνικιστικές και μισαλλόδοξες απόψεις τούς μαθητές.

Πολυνομοσχέδιο για την παιδεία

Από τον ανόητο αυταρχισμό της ΝΔ στη βολική ανευθυνότητα του… ΠΑΣΟΚ!

Του Τάσου Χατζηαναστασίου 

Οι Μπαλτάς και Κουράκης, υπουργός και αναπληρωτής υπουργός Παιδείας αντίστοιχα, φαίνεται να εξελίσσονται ταχύτατα σε δίδυμο της συμφοράς για την Παιδεία στην Ελλάδα.
Υπήρξε αρχικά η ψευδαίσθηση ότι, εφόσον σημαντικό μέρος της δύναμης και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ προέρχεται από τον χώρο της Παιδείας, θα είχαν τουλάχιστον έναν μπούσουλα για το ποια κατεύθυνση θα πρέπει να έχει η εκπαίδευση σε αυτήν τη χώρα. Όταν όμως βρέθηκαν στην εξουσία, αποκαλύφθηκε, δυστυχώς, πως ο βασιλιάς είναι γυμνός. Τόσα μέλη ΔΕΠ στα ΑΕΙ και τόσοι συνδικαλιστές στελέχη του κόμματος δεν είχαν την παραμικρή ιδέα για το πώς θα αναδιοργανωθεί η Παιδεία. Και λέω «δυστυχώς», γιατί αυτή την έλλειψη προγράμματος και θέσεων την πληρώνει, για άλλη μια φορά, ολόκληρος ο ελληνικός λαός και η ίδια η χώρα.

Το δικό μας ωρολόγιο πρόγραμμα

Πρόταση για ένα άλλο σχολείο, δηλαδή για μία άλλη χώρα και έναν άλλο τύπο ανθρώπου

Του Τάσου Χατζηαναστασίου

Εδώ και χρόνια παρακολουθούμε τους πειραματισμούς των εκάστοτε κυβερνώντων με τα ωρολόγια προγράμματα των Γυμνασίων και των Γενικών και των Επαγγελματικών Λυκείων χωρίς εμείς οι εκπαιδευτικοί, που πολύ συχνά είμαστε και γονείς, να αρθρώσουμε ποτέ τον δικό μας λόγο. Περιοριζόμαστε, έτσι σε μία στείρα κριτική και γκρίνια χαρακτηρίζοντας τα προγράμματα «αντιπαιδαγωγικά» χωρίς πάντοτε να έχουμε ουσιαστικά και πειστικά επιχειρήματα.

Ο ακρωτηριασμός της επαγγελματικής εκπαίδευσης

Του Τάσου Χατζηαναστασίου

φιλολόγου στο ΕΠΑΛ Ναυπλίου

Η κυβέρνηση αποφάσισε, αυθαίρετα και αιφνιδιαστικά, όπως το συνηθίζει, να ακρωτηριάσει την Επαγγελματική Εκπαίδευση. Τη δημόσια. Γιατί η κατάργηση των τομέων που επέλεξε η κυβέρνηση, καθόλου τυχαία, ενισχύει πλουσιοπάροχα την ιδιωτική. Πρόκειται για βάναυσο και επώδυνο ακρωτηριασμό γιατί τα περισσότερα λαϊκά κορίτσια που φοιτούν στα ΕΠΑΛ και τις ΕΠΑΣ, επέλεγαν να γίνουν βοηθοί βρεφοκόμων, νοσηλευτών, ιατρικών εργαστηρίων και φυσιοθεραπευτών, κομμώτριες και αισθητικοί. Και τα πιο μελετηρά, ευφυή και άξια από αυτά, με λίγη τύχη, μπορούσαν να πετύχουν σε κάποιο αντίστοιχης ειδικότητας ΤΕΙ. Η επαγγελματική εκπαίδευση δεν χάνει απλώς κάποιους τομείς, λιγότερο ή περισσότερο «χρήσιμους». Χάνει το μισό του ουρανού, και σε συναδέλφους και σε μαθητικό δυναμικό, όπως πολύ ποιητικά περιέγραψε τις γυναίκες κάποιος παλιός επαναστάτης. Η ανεργία έχει γένος και είναι θηλυκό.

Φιλόλογε: Πολύ αργά για δάκρυα;

Του Τάσου Χατζηαναστασίου 

φιλόλογος στο ΕΠΑΛ Ναυπλίου

Και ξαφνικά εμείς οι φιλόλογοι, η ελίτ του σχολείου, οι θεματοφύλακες της ελληνικής παιδείας, συνειδητοποιήσαμε ότι εν τέλει μπορεί και να μην είμαστε τόσο απαραίτητοι στο σχολείο της αποικίας Ελλάδα και ότι υπάρχουν κι άλλοι που μπορούν να διδάξουν τα πολυπληθή και πολυποίκιλα διδακτικά μας αντικείμενα. Κι έτσι καθόμαστε και απελπιζόμαστε τώρα εδώ και άλλο δεν σκεπτόμαστε, τον νουν μας τρώγει αυτή η τύχη.Αλλά δεν ακούσαμε ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον; Ανεπαισθήτως μας απέκλεισαν από τας αναθέσεις;-Όχι βέβαια! Βάλαμε κι εμείς το χεράκι μας. Συνειδητά και συστηματικά στρώσαμε τον δρόμο για να διαβούν και να θερίσουν χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα. Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ. Όταν επί δεκαετίες παραμείναμε προσηλωμένοι σ’ έναν τρόπο παρουσίασης των διδακτικών αντικειμένων χωρίς συσχέτιση με την πραγματικότητα (κοινωνική, πολιτική, πολιτισμική, οικονομική)˙ όταν ο παροιμιώδης συντηρητισμός μας δεν κρατούσε τις Θερμοπύλες της παράδοσης ως όφειλε, παρά ήταν απλώς ανέκαθεν κομφορμιστικός που προσαρμοζόταν προθύμως και δουλοπρεπώς στις εκάστοτε κυρίαρχες επιλογές˙ όταν η ελλιπής διδακτική και μεθοδολογική μας επάρκεια μάς μετέτρεψε από επαναπαυμένους φιλολόγους των πέντε σταθερών και αμετάβλητων για δεκαετίες αντικειμένων σε ασθμαίνοντες και πανικόβλητους δήθεν παντογνώστες – ακόμη κι εμείς οι πτυχιούχοι από το προοδευτικόν Άριστον και Τέλειον της Θεσσαλονίκης - που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν από λατινικό συντακτικό μέχρι Αναγνωστάκη και από Όμηρο μέχρι την Ιστορία του μεταπολεμικού κόσμου κι από κοντά ψυχολογίες, φιλοσοφίες και εσχάτως σύγχρονες γλωσσολογικές θεωρίες˙όταν επαναπαυθήκαμε στην δήθεν αδιαμφισβήτητη χρησιμότητά μας˙όταν απέναντι στη χρεοκοπία του ελληνοχριστιανικού ιδεώδους και την προγονοπληξία, αντιδράσαμε συμπλεγματικά και ενοχικά, κι έτσι περάσαμε στο άλλο άκρο: απαξιώσαμε την ελληνική γλώσσα και παράδοση που φτάσαμε να πιστοποιούμε ως επαρκείς και συχνά με υψηλή βαθμολογία, στρατιές ολόκληρες αγραμμάτων – ακόμη και αναλφάβητων – και το χειρότερο, φτάσαμε να επιβραβεύουμε κακομαθημένα με φουσκωμένα μυαλά και αχαλίνωτο υπερεγώ. Πολύ λογικά λοιπόν σήμερα και εν όψει των απολύσεων να προσγειωνόμαστε ανωμάλως σε μία πραγματικότητα στην οποία αυτό που τελεί υπό διωγμόν δεν είναι ειδικά ο κλάδος ΠΕ2, αλλά πρωτίστως η ίδια η Παιδεία, και ειδικά η ανθρωπιστική, ως περιττή και πλεονάζουσα.

Ελλάς Ελλήνων Επιστρατευμένων

Η κυβέρνηση επιστρατεύει τους καθηγητές που αντιδρούν μαζικά και η ΟΛΜΕ αποκαθιστά την ησυχία, τάξη και ασφάλεια

Του Τάσου Χατζηαναστασίου

Η απόφαση της κυβέρνησης να επιτάξει τους καθηγητές, πριν καν αποφασίσουν στις γενικές τους συνελεύσεις αν θα απεργήσουν ή όχι, είχε το καταπληκτικό αποτέλεσμα να ξεσηκώσει τον κλάδο των καθηγητών. Οι τελευταίοι, εξοργισμένοι από την προληπτική επίταξη, αλλά και την κατασυκοφάντησή τους και τη λασπολογία που δέχτηκαν από τους εκπροσώπους της κυβέρνησης και τους μεγαλοδημοσιογράφους των καναλιών, προσήλθαν μαζικά στις γενικές συνελεύσεις και υπερψήφισαν την εισήγηση της ΟΛΜΕ για απεργία στη διάρκεια των πανελλαδικών εξετάσεων! Πρόκειται για μοναδική επιτυχία της κυβέρνησης να αφυπνίσει έναν κλάδο που τα τελευταία 15 χρόνια δεν είχε σχεδόν ποτέ απαρτία στις έκτακτες συνελεύσεις του, ενώ τα ποσοστά συμμετοχής του στις τελευταίες απεργίες δεν ξεπερνούσαν το 35%!
Χωρίς την επιστράτευση και το όργιο προπαγάνδας, ψευδολογίας και συκοφαντίας εις βάρος των εκπαιδευτικών που προηγήθηκε, είναι πολύ αμφίβολο εάν οι γενικές συνελεύσεις θα είχαν απαρτία, ώστε να αποφασίσουν απεργία, όπως όριζε ρητά η εισήγηση της ΟΛΜΕ. Κι όμως έγιναν σε κάθε τοπική ΕΛΜΕ, μαζικές και ζωντανές γενικές συνελεύσεις, που στην πλειοψηφία τους, υπερψήφισαν την εισήγηση για απεργία.