Παιδοφύλαγμα στον Ψυχρό Πόλεμο: Απαγωγές, εμπόριο και αντικομμουνισμός

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Παρακολούθησα, κρατώντας σημειώσεις, με τεταμένη προσοχή, τη διάλεξη της Gonda Van Steen στη Βρετανική Αρχαιολογική Σχολή, για τα παιδιά που στάλθηκαν για υιοθεσία στις ΗΠΑ (3.200) και την Ολλανδία (600), στις δεκαετίες του 1950 και 1960. Συνολικά, 3.800 παιδιά από την Ελλάδα «εξήχθησαν» μέσα από ένα κύκλωμα που αποτελείτο από «ευυπόληπτους» πολίτες με ιδιοτελή συμφέροντα και στρατηγικά εντασσόταν σε γενικότερα σχέδια εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Μέσα στο κλίμα του Ψυχρού Πολέμου ενάντια στον κομμουνισμό όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στις ΗΠΑ, στην εποχή του Μακάρθι, μας άφησε να καταλάβουμε η ομιλήτρια. Πέρα από τα ποσά που διακινούνταν προς όφελος των διαμεσολαβητών, είναι εντονότατη η πολιτική πλευρά του ζητήματος.

Η ερευνήτρια, η οποία είναι επικεφαλής του Τμήματος Σύγχρονης Ελληνικής και Βυζαντινής Ιστορίας, Γλώσσας και Λογοτεχνίας και διευθύνουσα του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του King’s College του Λονδίνου, δεν απέκρυψε τις πολιτικές διαστάσεις του φαινομένου χωρίς να είναι πολύ αναλυτική γύρω απ’ αυτά τα ζητήματα. Ήταν, όμως, πολύ διεξοδική στην περιγραφή του τρόπου οργάνωσης των υιοθεσιών, στην έκτασή τους και στις τρομακτικές τους παρενέργειες. Οι περιπτώσεις αυτές έχουν κοινά χαρακτηριστικά, αλλά δεν ταυτίζονται με τις περιπτώσεις που αποκαλύφθηκαν πριν από χρόνια για τις παράνομες υιοθεσίας που μεθοδεύονταν και πραγματοποιούνταν μέσα από το Δημοτικό Βρεφοκομείο «Άγιος Στυλιανός» στη Θεσσαλονίκη.

Οι Έλληνες του Πόντου και η βιοτεχνία της γενοκτονίας

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Όταν πρωτογνώρισα τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη, από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που είχε φτάσει ψηλά στην κομματική ιεραρχία, η υπόθεση του μικρασιατικού πολιτισμού ήταν εκτός συζήτησης στο δημόσιο χώρο. Μόνο το σμυρνέικο τραγούδι είχε επανέλθει στο προσκήνιο μέσα από την αναβίωση του ρεμπέτικου και τη μεγάλη επιτυχία που είχαν οι νεότερες εκτελέσεις μερικών υπέροχων τραγουδιών από τη Γλυκερία με τη συμβολή του αριστοτέχνη του σαντουριού Αριστείδη Μόσχου. Και η δική μας παρέα, γύρω από το περιοδικό «ντέφι», που πρόβαλε τον πολιτισμό της Ανατολής, είχε κατηγορηθεί για εθνικιστική απόκλιση!

Βαρθολομαίος ντε λας Κάζας: Χριστιανοί εξοντώνουν τους Ινδιάνους για χρυσάφι

Του Στέλιου Ελληνιάδη

«Η ανακάλυψη των στρωμάτων χρυσού και αργύρου στην Αμερική, η σταυροφορία εξόντωσης, υποδούλωσης και ενταφιασμού μέσα στα ορυχεία του ντόπιου πληθυσμού, η απαρχή της κατάκτησης και η λεηλασία των ανατολικών Ινδιών, η μεταμόρφωση της αφρικανικής ηπείρου σε πεδίο κυνηγιού σκλάβων, είναι κι αυτά γεγονότα που αναγγέλλουν την καπιταλιστική παραγωγή.»

Καρλ Μαρξ, στο «Κεφάλαιο».

Μεγαλώσαμε διαβάζοντας βιβλία, μεγάλου σχήματος με χρωματιστά σκληρά εξώφυλλα, για τους θρυλικούς κονκισταδόρες, που διέδιδαν το δυτικό πολιτισμό στους αγρίους, με χίλιους κινδύνους, αλλά πάντα με τη βοήθεια του Θεού. Από μικρή ηλικία αφομοιώναμε την ιστορία εντελώς στρεβλά. Πολλοί συμπολίτες μας δεν ξέφυγαν απ’ αυτή την πλάνη ποτέ. Η καθολική (από χριστιανούς) εξαφάνιση πολιτισμών χιλιετιών και ολόκληρου του πληθυσμού της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής μέσα σε μερικές δεκαετίες, από τους Ευρωπαίους «ευγενείς», δεν διδάσκεται στο σχολείο, σαν να μην έχει συμβεί.
Αργότερα, οι έποικοι και οι απόγονοί τους έκαναν τα ίδια στη Βόρεια Αμερική. Σχεδόν το σύνολο των λαών μιας ολόκληρης ηπείρου ξεκληρίστηκε και ο φυσικός πλούτος λεηλατήθηκε. Κι εμείς διασκεδάζαμε στα θερινά σινεμά με τους καλούς καουμπόιδες που σκότωναν τους κακούς Ινδιάνους. Έτσι, χτίστηκε η ιδεολογία του Δυτικού πολίτη που απολαμβάνει τα αγαθά της ευημερίας, χωρίς να θέλει να ξέρει τη σκληρή αλήθεια που διαστρεβλώνεται ή κρύβεται επιμελώς από πίσω.

Εθνικισμός και αντιεθνικισμός

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Το κείμενο βασίζεται σε ομιλία που έγινε σε εκδήλωση με θέμα τον εθνοκεντρισμό στην Αριστερά, στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός, στου Ψυρρή, στα πλαίσια του Αντιφασιστικού Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών, στις 26 Μαρτίου 2015 

Ο εθνικισμός είναι μια «αρρώστια», μία σοβαρή πάθηση, πολιτική, ιδεολογική, οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική και βαθιά ψυχολογική, συχνά ανίατη και επιδημική, ατομική και μαζική. Τα συμπτώματά της είναι κόμπλεξ ανωτερότητας, ρατσισμός, μίσος, ανασφάλεια, άγνοια, αλαζονεία, επιθετικότητα. Αλλά και με την ιδιαιτερότητα, την παραδοξότητα, να εκλαμβάνεται από τους «πάσχοντες» ως έκφραση υπέρτατης υγείας. Συνήθως εκδηλώνεται με την υποτίμηση των ξένων πολιτισμών, φυλών, εθνών και κρατών. Και κατά κανόνα αξιοποιείται για τη διεξαγωγή πολέμων και εν γένει βάρβαρων ενεργειών σε βάρος τρίτων, άλλου χρώματος, θρησκείας, γλώσσας, υπηκοότητας και κάθε άλλου χαρακτηριστικού που διαφοροποιεί τους ανθρώπους ιστορικά, πολιτισμικά, κοινωνικά, εμφανισιακά κ.λπ. Και πάντα κρύβεται πίσω από υπαρκτά ή τεχνητά προβλήματα στις σχέσεις των ανθρώπων, των λαών και των κρατών ή πίσω από ιστορικές και ψευδοϊστορικές εκκρεμότητες ή πίσω από θέσεις περί ανωτερότητας και κατωτερότητας με βάση αναπόδεικτες θεωρίες και ανυπόστατα ευρήματα ανθρωπολογικά, βιολογικά κ.λπ.

Οι ολιγάρχες δεν έχουν πατρίδα

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Οι ολιγάρχες δεν έχουν πατρίδα. Χρησιμοποιούν τις πατρίδες των άλλων. Οι άλλοι, οι πολλοί, είναι συναισθηματικοί, έχουν αξίες, έχουν ρίζες, έχουν πρότυπα, έχουν οράματα, συνδέονται με την Ιστορία και με τη γη γιατί έχουν χύσει αίμα για να την υπερασπιστούν και να την οργώσουν, πιστεύουν -ακόμα και στις χειρότερες στιγμές τους- σε κάτι πέρα από τα ευτελή. Οι ολιγάρχες έχουν μόνο ένα δισυπόστατο θεό, το χρήμα και την εξουσία. Χρειάζονται την πατρίδα των άλλων για να έχουν βάση εξόρμησης για τη λεηλασία του κόσμου, για να έχουν στρατό για το πλιάτσικο.

Από μικρός εντυπωσιαζόμουν από την ευκολία με την οποία οι ηγεμόνες πάσης φύσεως έστελναν τους απλούς ανθρώπους στους πολέμους. Από την άνεση με την οποία οδηγούσαν στη σφαγή, στο θάνατο, τον ακρωτηριασμό και την αιχμαλωσία μιλιούνια ανθρώπους, απλούς ανθρώπους που τους έπαιρναν με τη βία ή με την παραπλάνηση από τα σπίτια τους, από τις οικογένειές τους, από τις δουλειές τους, για να τους ρίξουν στα χαρακώματα, να σκοτώσουν άλλους, ίδιους σαν κι αυτούς από την άλλη πλευρά, και να σκοτωθούν απ” αυτούς. Κι από μικρός ενθουσιαζόμουν από το θάρρος και την αυτοθυσία των απλών ανθρώπων να υπερασπιστούν τις ιδέες, τον πολιτισμό, τη γη και τους συνανθρώπους τους.

Μεγαλώνοντας καταλαβαίνει κανείς πώς αυτή η αγάπη για τη ζωή και η αγάπη για τα ιδανικά που έχουν οι απλοί άνθρωποι γίνεται εργαλείο στα χέρια επιδέξιων μαστόρων που κυριαρχούν και ευημερούν προκαλώντας πολέμους, διχάζοντας κοινωνίες, αρπάζοντας τον κοινό πλούτο, διαστρέφοντας τις αξίες, καταστρέφοντας τη φύση, υφαρπάζοντας τις ζωές των άλλων.

Από τα τάγματα εργασίας των νεοΤούρκων στα τάγματα εργασίας των νεοΕλλήνων

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Η Δεξιά ήτανε μαύρη, κατάμαυρη. Απ' όπου κι αν την έπιανες, λέρωνες τα χέρια σου. Μετά την οριστική κατίσχυση της, το 1949, συνέχισε για πολλά χρόνια τη βία και την τρομοκρατία που εφάρμοσε από τον αιματοβαμμένο Δεκέμβρη του 1944.

Στο Μακρονήσι συνεχίστηκαν τα φριχτά βασανιστήρια και οι εκτελέσεις των κομμουνιστών δεν σταμάτησαν με τη διεθνή κατακραυγή για τη δολοφονία του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του, ενώ δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές ήταν φυλακισμένοι, εξορισμένοι στο εσωτερικό ή εκδιωγμένοι στο εξωτερικό και χιλιάδες άλλοι άταφοι στα πεδία των μαχών και στους τόπους εκτέλεσης τους από τις συμμορίες των δοσίλογων, των Γερμανοτσολιάδων και των ταγματασφαλιτών. 

Οι πρωθυπουργοί και οι πρωτοκλασάτοι υπουργοί διορίζονταν από τον εν Αθήναις πρέσβη των ΗΠΑ και ο ξένος βασιλιάς ήταν ο τοποτηρητής του καθεστώτος και αρχιστράτηγος του στρατού. Ενός στρατού που πολεμούσε στη μακρινή και άγνωστη Κορέα για χάρη των Αμερικάνων, αλλά δεν κουνήθηκε ούτε εκατοστό όταν η τούρκικη κυβέρνηση οργάνωσε το πογκρόμ του ξεριζωμού εναντίον του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης και οι Εγγλέζοι απαγχόνιζαν και έκαιγαν ζωντανούς με φλογοβόλα τους αγωνιστές της κυπριακής ανεξαρτησίας.

Απ' την Αλίκη στην Τζούλια, απ' τον Γκουσγκούνη στον Αδωνη και από τον Ελύτη στη Σώτη!

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Ποια είναι τα πιο αναγνωρίσιμα άτομα, οι «περσόνες», στην τηλεόραση; Αυτά που αποτελούν τη βιτρίνα του μιντιακού πολιτισμού; Τα «πρότυπα» στην πολιτική αρένα, τα μοντέλα στον τρόπο ζωής, οι πετυχημένοι και αντιπροσωπευτικοί τύποι των πολιτικών θώκων και των επαγγελματικών σταδιοδρομιών; Αυτοί που δεν θα τους ήξερε, ή δεν θα ήθελε να τους ξέρει, ούτε η μάνα τους, χωρίς την τηλεόραση;

Στη δεκαετία του '60, οι ταινίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη, το «Ξύλο βγήκε απ' τον παράδεισο», «Χτυποκάρδια στο θρανίο», «Κλωτσοσκούφι», «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» κ.ά., έκοβαν εκατοντάδες χιλιάδες εισιτήρια. Η Αλίκη ήταν το πρότυπο της λαϊκής οικογένειας. Νέα, όμορφη, δραστήρια, πετυχημένη ηθοποιός και επιχειρηματίας, μητέρα, με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ σύζυγο και τον Αλέκο Σακελλάριο σκηνοθέτη, με συμπρωταγωνιστές τον Παπαγιαννόπουλο, τον Ηλιόπουλο ή τον Βέγγο, και με μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, του Σταύρου Ξαρχάκου ή του Γιώργου Ζαμπέτα. Μπορεί να μην ήταν η νέα Παξινού και να μην άρεσε η ελαφρότητα της στους διανοούμενους, αλλά οι ρόλοι της δεν είχαν ούτε χυδαιότητα, ούτε βία, ούτε σαπίλα. Και οι ταινίες της ήταν απολίτικες, αλλά είχαν συναίσθημα, αφέλεια και χιούμορ. Τα χρόνια πέρασαν, τα ήθη και τα πρότυπα άλλαξαν, πολλοί άνθρωποι, στα πάνω και τα κάτω στρώματα, μεταλλάχθηκαν. Η τηλεόραση αντικατέστησε, μάλλον επώδυνα, το λαϊκό σινεμά. Και στην πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας, οι ταινίες της Τζούλιας Αλεξανδράτου κυκλοφορούσαν σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα.

Ναόμι Κλάιν: Βασανιστήρια, θεραπεία σοκ και λεηλασία

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Η ιστορία του καπιταλισμού γράφεται με το αίμα των ανθρώπων που εργάζονται. Όσο κι αν αυτό ακούγεται μακάβριο, όσο κι αν αυτό βιώνεται με διαφορετικούς τρόπους στις καπιταλιστικές μητροπόλεις, αποτελεί μια σκληρή αλήθεια, που αντί να αμφισβητείται επιβεβαιώνεται όλο και περισσότερο στην εξέλιξη του.
Μέχρι το 1990, οι ένθερμοι θιασώτες τού καπιταλιστικού συστήματος υποστήριζαν ότι οι αιματοχυσίες ήταν αναπόφευκτες, γιατί οι αξίες του απειλούνταν από τους κομμουνιστές που ήθελαν βίαια να επιβάλλουν την ηγεμονία τους στον κόσμο.

Έτσι, με αντίπαλο δέος τη Σοβιετική Ένωση, δικαιολογούσαν τους πολέμους, τα πραξικοπήματα, τις επεμβάσεις, ακόμα και τις γενοκτονίες σε όλο τον κόσμο. Σαν να μην έφτανε το τεράστιο σφαγείο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου με 25 εκατομμύρια νεκρούς σοβιετικούς πολίτες ανάμεσα στα θύματα που είχε ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός, αμέσως μετά, Ελλάδα, Κορέα, Βιετνάμ, Καμπότζη και Λάος κατακάηκαν απ' άκρη σ' άκρη και εκατομμύρια άνθρωποι αφανίστηκαν και ακρωτηριάστηκαν εν ονόματι της ελευθερίας και της αποτροπής του κομμουνιστικού κινδύνου. Ινδονησία, Αλγερία, Κονγκό, Ερυθραία, Ιράν, Κύπρος, Βραζιλία, Ονδούρα, Γουατεμάλα, Σαλβαδόρ, Νικαράγουα, Αργεντινή, Παραγουάη, Χιλή, Περού, Πακιστάν, Μπαχρέιν, Παλαιστίνη και πολλές άλλες χώρες πλήρωσαν, και μερικές ακόμα πληρώνουν, αυτές τις «αξίες», με αίμα, στην κυριολεξία.

Γιουρούσι ή κατενάτσιο;

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Η Κύπρος κατέρρευσε, ο Τσάβες πέθανε, η ΑΕΚ υποβιβάστηκε, η Μπαρτσελόνα συνετρίβη, η ιταλική Αριστερά φλερτάρει με τον Μπερλουσκόνι και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να περάσει τη σέντρα. Οι οιωνοί είναι ανησυχητικοί...

Η ομάδα δεν τραβάει, λένε με διάφορους τρόπους και σε διάφορους τόνους, πολλοί πολίτες που αγγομαχούν. Χρειάζεται επανεκκίνηση. Ο προπονητής πρέπει να κάνει αλλαγές. Άμεσα. 
Είναι γεγονός ότι η οργανωτική μας συγκρότηση σέρνεται. Η πολιτική μας γραμμή δεν βγαίνει ξεκάθαρη. Οι πολίτες που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ μας κοιτάζουν με απορία. Είκοσι στελέχη που έχουν το προνόμιο να βγαίνουν στην τηλεόραση μπορεί να νομίζουν ότι η οργανωτική και πολιτική δουλειά εξαντλείται στα τηλεπαράθυρα. Λάθος. Ο κόσμος είναι αλλού. Ακόμα κι αν λένε τα πιο σωστά πράγματα, κατάντησαν ρουτίνα, ο λόγος τους ξεθύμανε. Όλο και πιο λίγοι άνθρωποι κρέμονται από τα χείλη τους. Όλα έχουν ειπωθεί. Η επανάληψη δεν λειτουργεί πλέον σαν μητέρα της μαθήσεως. Ακόμα και οι φλύαροι φεϊσμπουκάδες έπαψαν να κάνουν σχόλια για όσα λέγονται στα κανάλια. Τους είναι αδιάφορα. Η καθημερινή εμπειρία του κόσμου είναι πολύ πιο έντονη, πιο βίαιη, πιο σκληρή, πιο ανυπόφορη απ’ αυτά που καταγγέλει ο κάθε αριστερός πολιτικός στα πρωινάδικα.

Φοβόσασταν τους κομμουνιστές και ήρθαν οι καπιταλιστές να σας πάρουνε τα σπίτια!

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Ελεγαν ότι αν έρθουν οι κομμουνιστές στην εξουσία, θα πάρουν τα σπίτια των εργαζομένων. Τώρα, αφού τους έπεισαν να πάρουν δάνεια, τους αφαιρούν τη δουλειά, τους μειώνουν μισθούς και συντάξεις και κόβουν το εφάπαξ.
Αποτέλεσμα, εκατοντάδες χιλιάδες οικογενειάρχες να μην μπορούν να πληρώσουν τις δόσεις και ήδη χιλιάδες σπίτια απειλούνται με κατασχέσεις που έχουν αναβληθεί μόνο προσωρινά. Αλλά και τις δόσεις να πληρώνεις κανονικά, πληρώνεις με βάση μια τιμή που δεν ισχύει πια. Η αξία του σπιτιού σου πέφτει συνεχώς. Δανείστηκες και πληρώνεις για διαμέρισμα 130 χιλιάδων ευρώ που σήμερα έχει αξία 80 και αύριο θα έχει 50 και -πολύ πιθανό- μεθαύριο 30, αλλά εσύ χρωστάς και θα πληρώνεις με βάση το 130 που ήταν η αξία του δύο χρόνια πριν! Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, παγίδευσαν τους ιδιοκτήτες με τους ημιυπαίθριους χώρους και τώρα ετοιμάζονται να αυξήσουν τις αντικειμενικές αξίες ώστε να πληρώνεις φόρο για μια αξία πολλαπλάσια της πραγματικής.http://www.edromos.gr/

Πόσα άλλα πρέπει να περάσεις, ρε άνθρωπε, για να καταλάβεις ότι μας κυβερνούν συμμορίες που καταληστεύουν το βιος μας και καταστρέφουν την Ελλάδα;

Του Στέλιου Ελληνιάδη – “Δρόμος της Αριστεράς”

Η αθλιότητα τους δεν έχει όρια. Βιάσανε ομαδικά και κατά συρροήν την Ελλάδα και τώρα ρωτάνε την Αριστερά αν συμφωνεί με την παρθενορραφή!
Κατ’ αρχήν, σε μια υγιή δημοκρατική κοινωνία, οι βιαστές μόνο μια απολογία δικαιούνται ενώπιον του δικαστηρίου. Τίποτα άλλο. Κι αυτοί εμφανίζονται με απύθμενο θράσος ως σωτήρες των θυμάτων τους. Οι βιαστές εμφανίζονται ως οι καταλληλότεροι να περιθάλψουν το θύμα τους, ισχυριζόμενοι ότι αυτοί ξέρουν τον τρόπο! Έχουν έρθει τα πάνω κάτω! Οι ληστές αναλαμβάνουν τη φροντίδα αυτών που έχουν ληστέψει, οι βασανιστές αυτών που έχουν βασανίσει και οι δολοφόνοι των συγγενών των δολοφονημένων. Εάν η κοινωνία συναινέσει σ’ αυτό το τερατώδες επινόημα, είναι άξια της μοίρας της. Το ότι είναι θύμα της σκληρής καθημερινής προπαγάνδας, του εκφοβισμού και της παραπληροφόρησης, που ασκείται μέσα από τα ΜΜΕ, το αντιλαμβανόμαστε.  

Μια άλλη Αριστερά είναι εφικτή σε μια Ελλάδα που βουλιάζει;

του Στ. Ελληνιάδη

«Η ιστορία όλων των επαναστάσεων που έγιναν στα περασμένα, μας δείχνει ότι τα μεγάλα λαϊκά κινήματα δεν είναι καθόλου ένα αυθαίρετο και ενσυνείδητο δημιούργημα των λεγόμενων «αρχηγών» ή των «κομμάτων», καθώς φαντάζονται οι αστυνομικοί και οι επίσημοι αστοί ιστοριογράφοι, αλλά είναι αυθόρμητα κοινωνικά φαινόμενα, γεννημένα από μια δύναμη φυσική, που πηγάζουν από τον ταξικό χαρακτήρα της σύγχρονης κοινωνίας.»

(Ρόζα Λούξεμπουργκ)

Είναι δυνατόν; Να συνεχίσει η Αριστερά να διασπάται; Και, βέβαια, είναι. Πρόσφατα αποχώρησε από τον Συνασπισμό η ομάδα που έχει επικεφαλής τον Φώτη Κουβέλη. Καραμπινάτη διάσπαση. Και προχτές, οι μισοί σχεδόν του καθοδηγητικού οργάνου της ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας) διαχωρίστηκαν από τους άλλους μισούς. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο ΣΥΝ είναι, κατά πολύ, η μεγαλύτερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ και η ΚΟΕ η καλύτερα οργανωμένη. Φαίνεται δε, ότι δεν έχουμε τελειώσει με τις αναταράξεις. Το Αριστερό Ρεύμα, στον ΣΥΝ, νιώθει άβολα με κάποιες πολιτικές θέσεις του κόμματος και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ (Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή) ακούγονται τριγμοί. Πολλοί δε ελπίζουν ότι το συμπαγές ΚΚΕ κρύβει αντίρροπες εσωτερικές δυνάμεις που αργά ή γρήγορα θα εκδηλωθούν ανοιχτά. Επίσης, έξωθεν κινήσεις, με ερείσματα ή στοχεύσεις στο εσωτερικό κομμάτων και οργανώσεων, ενθαρρύνουν αποσχιστικές τάσεις, με απώτερο σκοπό τη συσπείρωση ικανού αριθμού «δυσαρεστημένων» πέριξ ενός «υγιούς» πυρήνα αριστερών.