Η δύναμη της Πειθούς

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Η Πειθώ ήταν μια αρχαία θεότητα. Στην αρχή είχε ερωτική ιδιότητα και δύναμη, στο τέλος όμως της απέμεινε μονάχα η δύναμη του Λόγου. Δεν γνωρίζουμε αν με αυτήν της την ιδιότητα επισκέφθηκε τον Παύλο Γλύξμπουργκ για να του θυμίσει τις υποχρεώσεις που έχει ένας παπούς. Πάντως, όπως μαθαίνουμε, ο τελευταίος επιτέλους «πείσθηκε» να δώσει ένα επώνυμο στα κακόμοιρα τα εγγονάκια του γιατί αλλιώς θα τα κοροϊδεύουν οι συμμαθητές τους.

Πιο ισχυρή κι απ’ την Πειθώ, είναι η Ανάγκη. Μπροστά της και οι Θεοί στέκονται προσοχή. Και η πριγκιπική ζωή έχει μεγάλες ανάγκες. Πολυτελή αυτοκίνητα, επαύλεις, κότερα, ελικόπτερα, κυρίες των τιμών και ραδιούργοι αυλάρχες. Όλα αυτά χρειάζονται χρήματα, πολλά χρήματα.

 Κι εδώ και πολλά χρόνια, η οικογένεια των Γλύξμπουργκ τρώει από τα έτοιμα, απ’ αυτά που φιλάνθρωπες κυβερνήσεις φρόντισαν να τους δώσουν. Κάνανε βέβαια μερικές καλές επενδύσεις, όμως αυτές δεν αρκούν. Το πραγματικό Ελντοράντο ακούει στο όνομα Ελληνικό Δημόσιο, αυτό που διακόσια χρόνια τώρα φροντίζει να ζουν χωρίς άγχος και να ευημερούν οι κρατικοί αξιωματούχοι του.

 Χρειάζεται βέβαια η ενασχόληση με την πολιτική, πράγμα που στην Ελλάδα δεν είναι κάτι το δύσκολο. Εδώ τα κατάφερε ο Κασσελάκης. Και τα κατάφερε ακριβώς γιατί μια αδύναμη κοινωνία όπως η ελληνική ψάχνεται και ψάχνει να εναποθέσει τις ελπίδες και τις προσδοκίες της σε κάποιον ισχυρό αρχηγό.

 Μια αδύναμη κοινωνία είναι και προληπτική. Γι αυτό και τα τελευταία 70 χρόνια το κληρονομημένο όνομα είναι ένα σίγουρο ατού. Ο γιός του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο γιός και ο εγγονός του πρώτου Παπανδρέου, ο ανιψιός του Καραμανλή, ο γιός του Μητσοτάκη, όλοι τους πρωθυπουργοί.

 Οι γόνοι του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ έχουν κι αυτοί το ισχυρό τους χαρτί, την βασιλική καταγωγή τους. Υπάρχει και το προηγούμενο, ο Συμεών γιός του Βόρις Γ’ της Βουλγαρίας. Μόνο που οι μέχρι τα τώρα κινήσεις τους δεν δείχνουν προετοιμασία νόμιμης πολιτικής κίνησης, αλλά κάτι πολύ σοβαρότερο.

Βασιλιάδες, Ιουλιανά, Μάης ’68, και η Νέα Διεθνής Τάξη

Του Τάκη Φωτόπουλου

Η κηδεία του Κωνσταντίνου έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς διανοουμένους κ.λπ. να πάρουν θέση κατά του αναχρονιστικού θεσμού της βασιλείας. Καθυστερημένα βέβαια, όταν τον καιρό που ο λαός είχε κατέβει στους δρόμους και μάτωνε στα περίφημα Ιουλιανά, με το σύνθημα «Πάρ’τη μάνα σου και μπρος, δεν σε θέλει ο λαός», αυτοί με άλλα ασχολούνταν! Είτε δηλαδή ποιούσαν τη νήσσαν, μέχρι να δουν ποιος τελικά θα επικρατούσε, είτε απλά τάσσονταν άμεσα ή έμμεσα με τον Ανδρέα Παπανδρέου, που ήταν η φανερά ανερχόμενη νέα (καθεστωτική) δύναμη.

Όμως τι πραγματικά κρινόταν το 1965, που ουσιαστικά καθόρισε την τύχη του Ελληνικού λαού μέχρι σήμερα, όπου τα καθεστωτικά όργανα προσπαθούν με κάθε τρόπο τώρα να πείσουν τον λαό ότι «ενίκησε», με το να ξεφορτωθεί τον βασιλικό θεσμό; Και πώς εξηγείται αυτό, όταν ήταν βέβαια πάλι οι ξένοι που επέβαλαν τη βασιλεία στον Ελληνικό λαό, όταν εξεγέρθηκε να αποτινάξει τον τουρκικό ζυγό διακόσια χρόνια πριν; Και γιατί άραγε οι ξένοι «προστάτες» μας που «σκιζόντουσαν» άλλοτε να μας φέρουν τη βασιλεία, σήμερα —όπως έγινε φανερό από τα Ιουλιανά και μετά— έκαναν το παν για να καταργήσουν τον θεσμό, σε μια εκστρατεία που κορυφώθηκε (όχι τυχαία!) με την παράλληλη άνοδο της Νέας Διεθνούς Τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης; Είναι άσχετα άραγε τα δύο γεγονότα, δηλαδή η κατάργηση του βασιλικού θεσμού και η άνοδος της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης;

Δεν ήταν λοιπόν περίεργο (παρόλο που πολλοί εξεπλάγησαν όταν είδαν ακόμη και τη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας να το κάνει, η οποία άλλοτε δεν θα διανοούνταν να μην πρωτοστατεί στην κηδεία του Άνακτος) ότι, σήμερα, το καθεστώς κάνει το παν να υποβιβάσει τη σημασία της! Είναι μάλιστα πιθανό και κάποιοι από εμάς τους παλιότερους, που είχαμε αγωνιστεί άμεσα ή έμμεσα κατά του βασιλικού θεσμού στα Ιουλιανά, θεωρώντας τον σαν ένα από τους κύριους θεσμούς που στήριζαν ένα από τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα στην Ευρώπη, να έχουν σήμερα μπερδευτεί με τη στάση όλου του κατεστημένου και ιδιαίτερα της παλιάς «επάρατης Δεξιάς» που σκιζόταν υπέρ του βασιλικού θεσμού. Κάποιοι ίσως και να διερωτώνται μήπως τελικά νικήσαμε (έστω και αν δεν καταφέραμε να διώξουμε τότε τον βασιλιά άλλα μερικά χρόνια αργότερα) και δεν το…καταλάβαμε. Και έστω βέβαια εάν ήταν ο αρχηγός της στρατιωτικής Χούντας, που εκπροσωπούσε την επάρατη Δεξιά, αυτός που το έκανε, πριν την καθαίρεση και του δικού του καθεστώτος του από τις «Προστάτιδες Δυνάμεις»!

Εισαγόμενοι βασιλιάδες

Του Νίκου Ταυρή

O θάνατος και η κηδεία του Κωνσταντίνου Γκλύξμπουργκ αποτέλεσαν αντικείμενου χειρισμού από τη κυβέρνηση και τη Ν.Δ. με καθαρά ψηφοθηρικούς σκοπούς μέσα σε μια πολωμένη προεκλογική περίοδο. Ο κυβερνητικός χειρισμός περιελάμβανε δηλώσεις από υπουργούς και κομματικά στελέχη που χάιδευαν όλα τα αυτιά και ιδιαίτερα τα συντηρητικά και τα ακροδεξιά. Αντί η κυβέρνηση να πάρει τις πολιτικές αποστάσεις που άρμοζαν με έναν τέως και έκπτωτο μονάρχη και που έχει αποφασίσει ο ελληνικός λαός με δημοψήφισμα, προτίμησε το πολιτικό φλερτ – κάτι που επιθυμούσαν και διάφορα ακραία μέλη και στελέχη του κόμματος. Κατακριτέα και λανθασμένη στάση από τη κυβέρνηση που έχει το θράσος να κάνει και μαθήματα ηθικής και δημοκρατίας. Από κοντά και τα ΜΜΕ που κάνουν πολύ θόρυβο για το πόσοι «ευγενείς» και πόσοι πλούσιοι θα έρθουν στη χώρα μας για την κηδεία και για το πόσο ο Γκλύξμπουργκ αγαπούσε την Ελλάδα. Αλλά τι να κάνουμε, έτσι αποχαιρετά ο κόσμος των κηφήνων, των βολεμένων και των πλουσίων τους ομοίους του…

Αχυράνθρωπος

Ο Κωνσταντίνος Γκλύξμπουργκ κατέλαβε το αξίωμα του βασιλιά της Ελλάδας το 1964. Από την αρχή της θητείας του βρισκόταν κάτω από την ισχυρή επιρροή της μητέρας του Φρειδερίκης. Με τη καθοδήγησή της προσπάθησε να εξυπηρετήσει όσο περισσότερο μπορούσε τα συμφέροντα των ΗΠΑ και να εφαρμόσει τα σχέδια που είχαν οι Αμερικάνοι για τη χώρα μας. Την ίδια στιγμή οι μικρές δυνατότητές του ως πολιτικός έκαναν τους «συμμάχους» να έχουν αμφιβολίες ως προς την αποτελεσματικότητά του και έτσι άρχισαν να του επιφυλάσσουν δευτερεύοντες ρόλους από ένα σημείο και έπειτα. Και έτσι από εκεί που ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές στα Ιουλιανά του 1965, κατέληξε να προσπαθεί να κάνει ένα δικό του πραξικόπημα με τους στρατηγούς αλλά τον πρόλαβαν τον Απρίλιο του 1967 οι συνταγματάρχες και να κινηθεί για να «ανατρέψει» τη Χούντα τον Δεκέμβριο του 1967 με κάπως γελοίες μεθόδους.

Τέως βασιλιάς: Πώς ο Ανδρέας Παπανδρέου πήρε πίσω την περιουσία και το ελληνικό διαβατήριο

Ο Ανδρέας Παπανδρέου έθετε 3 προϋποθέσεις για την αναγνώριση ελληνικής ιθαγένειας στον τέως βασιλιά Κωνσταντίνο, ακυρώνοντας του το ελληνικό διαβατήριο. Τι συνέβη εκείνη την εποχή και πως ο Ανδρέας κατήργησε προηγούμενη νομοθετική ρύθμιση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που αναγνώριζε στον Κωνσταντίνο ιδιοκτησιακά δικαιώματα στη βασιλική περιουσία.

Ο θάνατος του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου και η ταφή του στο Τατόι ως ιδιώτης σφραγίζει το τέλος του ιστορικού κύκλου της μοναρχίας στη χώρα μας, που είχε κλείσει οριστικά και αμετάκλητα με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 8ης Δεκεμβρίου 1974 όταν το 69,2% του εκλογικού σώματος τάχτηκε υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας. Η χρονιά εκείνη αποτελεί ουσιαστικά και την έναρξη μιας μακράς δικαστικής διαμάχης με το ελληνικό δημόσιο για την περιουσία της έκπτωτης βασιλικής οικογένειας της Ελλάδας, που ολοκληρώθηκε το 2002 με την καταβολή στον Κωνσταντίνο ποσού ύψους 13,7 εκατ. ευρώ ως αποζημίωση.

Κορυφαία πολιτική πράξη σε αυτή τη διαδρομή των 28 χρόνων αποτελεί αναμφίβολα ο νόμος 2215/1994 της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, βάσει του οποίου απαλλοτριωνόταν η βασιλική περιουσία και αφαιρούνταν η ελληνική ιθαγένεια από τον Κωνσταντίνο Γλύξμπουργκ, όπως αποκαλούνταν, και τα μέλη της οικογένειας του. Επιπρόσθετα, με τον ίδιο νόμο καταργούνταν προηγούμενη νομοθετική ρύθμιση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που αναγνώριζε στον Κωνσταντίνο ιδιοκτησιακά δικαιώματα στη βασιλική περιουσία.

Φαγούρα

Χθες το βράδυ...

Του Βασίλη Λάμπογλου

Χθέs το απόγευμα πέθανε ο ''τέωs βασιλιάs'' Κωνσταντίνος Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.

Χθέs το απόγευμα πέθανε ο ''τέωs βασιλιάs'' που το 1991 φυγάδευσε στο εξωτερικό-επι κυβερνήσεως Κων. Μητσοτακη πατρός του σημερινού "υπεροχοτέρου και καλυτερότερου" πρωθυπουργού που "θαυμάζουν όλοι"-, θησαυρούς ανεκτίμητους , ιδιοκτησία του ελληνικού κράτους, απο τα θερινά ανάκτορα του Τατοΐου.

Θησαυρούς που φόρτωσε σε 6 νταλίκες με 9 κοντέινερς βάρους 32 τόνων που περιείχαν 1904 δέματα.

Μεταξύ αυτών ήταν και 271 πίνακες ανεκτίμητου αξίας τους οποίους πούλησε στο εξωτερικό σε επενδυτές τέχνης.

Χθέs το βράδυ πέθανε ο ''τέωs βασιλιάs'', που σε αγωγή του απέναντι στο ελληνικό δημόσιο ,αιτείτο αποζημίωσηs ύψουs 161,5 εκατομμυρίων ευρώ - για τη περιουσία του-και συμβιβάστηκε με μόλιs 13,5 εκατομμύρια κατόπιν δικαστικήs απόφασηs τα οποία και εισέπραξε το 2003 από τη ΔΟΥ Αχαρνών(εκεί που ανήκει και το Τατόι).

Το δημοψήφισμα του 1974

Δημοψήφισμα 1/9/1946: Οταν βασίλευε η ανοιχτή τρομοκρατία και απουσίαζε η εκλεπτυσμένη τύπου Πρετεντέρη και Πορτοσάλτε

Του Γ.Γ.

Με το σκίτσο που παραθέτουμε, συνόδευε ο "Ριζοσπάστης" το ρεπορτάζ του σχετικά με το δημοψήφισμα βίας και νοθείας, το οποίο έγινε σαν σήμερα 1/09/1946, για στην επάνοδο της μοναρχίας στην χώρα μας.

Ηταν η εποχή της ωμής τρομοκρατίας προς το εκλογικό σώμα. Καμιά σχέση με την εκλεπτυσμένη τρομοκρατική προπαγάνδα που ασκείτε σήμερα στις εκλογικές διαδικασίες, από καθεστωτικά φερέφωνα τύπου Πρετεντέρη και  Πορτοσάλτε.

"Αφάνταστη βία και νοθεία" σημειώνεται στην ύπαιθρο, μας γράφει ο "Ρ" με συμμορίες ενόπλων να εισβάλλουν σε εκλογικά τμήματα και τους "δικαστικούς αντιπροσώπους να υποκύπτουν στους εκβιασμούς μοναρχικών οπλοφόρων". 

Παρ' όλα αυτά "Ο δημοκρατικός όγκος υπερκάλυψε τη νοθεία και τη βία στις μεγάλες πόλεις. Τα αποτελέσματα για τη Δημοκρατία είναι Αθήνα: Προσεγγίζουν το 50%, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη, Βόλος Λάρισα και Έδεσα οι ψήφοι των δημοκρατών ξεπερνούν το 50% ", σημειώνει το έντυπο της Κ.Ε του ΚΚΕ, στις 2 Σεπτέμβρη..

Μολύβια με σπασμένες μύτες (1) και οι προφητείες του Γέροντα Ανδριανόπουλου

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Α) Προφητείες και οράματα

Πριν από λίγες βδομάδες, κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο μια παλιά, από το 2012, συνέντευξη του Ανδρέα Ανδριανόπουλου. Τρία χρόνια πριν από τις δραματικές εξελίξεις του έτους που φεύγει, ο πρώην βουλευτής, υπουργός και Δήμαρχος Πειραιά, προέβλεπε την επικράτηση ΣΥΡΙΖΑ και την πρωθυπουργία Τσίπρα, αλλά και την επικράτηση των «πραγματιστών» στον ΣΥΡΙΖΑ, με τον ταυτόχρονο εξοβελισμό όλων των διαφωνούντων αριστερών στοιχείων.

 Η ανάσυρση αυτής της ξεχασμένης συνέντευξης, στην οποία κανείς σχολιαστής δεν είχε αναφερθεί, δεν αποβλέπει φυσικά στην αγιοποίηση του πρώην υπουργού. Μάλλον είναι μια ακόμη κίνηση στο ανακάτωμα της τράπουλας του πολιτικού συστήματος.

 Μετά το «Ποτάμι», τους Λεβεντοκεντρώους και τους Γλύξμπουργκ, ένας ακόμη παίκτης μπαίνει στην πολιτική αρένα, κουβαλώντας και την προίκα του, την πολιτική του πείρα και οξυδέρκεια.

Βασιλιά μουυυυ!!!

Ανάρτηση από: Χρήστος Κάτσικας

Και ξαφνικά μας προέκυψε και παρέμβαση...Παύλου Γλύξμπουργκ για το δημοψήφισμα

Ο γιος του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ, του ανθρώπου που ο Ελληνικός λαός έστειλε μια και καλή στην άκρη της ιστορίας, με ένα δημοψήφισμα, αποφάσισε, από τα ανάκτορα της συζύγου του Μαρί- Σαντάλ, να πάρει θέση για το δημοψήφισμα.
Ο Παύλος Γλύξμπουργκ, με την «τεράστια εμπειρία» του στα πολιτικά δρώμενα, σε συνέντευξη που έδωσε στο δίκτυο CNBC, τάχθηκε υπέρ ενός ΝΑΙ και δήλωσε: ««φοβάμαι ότι το ΟΧΙ δεν θα μας επιτρέψει να διαπραγματευτούμε»
Ο εγγονός της Φρειδερίκης, πρίγκιπας στο επάγγελμα, με το απόσταγμα της πολυετούς πολιτικής του σοφίας, γνωρίζει από διχασμούς και για τον λόγο αυτό είπε ότι: «πρέπει να διαφυλαχθεί η ενότητα του έθνους, καθώς το δημοψήφισμα μπορεί να διαιρέσει τους πολίτες.»