Ο πεμτοφαλαγγιτισμός ως αποτέλεσμα διαστρέβλωσης της πολιτικής ιστορίας της Κύπρου

Δεύτερο ανοικτό γράμμα στο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ

Του Κυριάκου Μελέτη

Στις 20 Μαρτίου, στο Δήμο Καλλιθέας, έγινε μια εκδήλωση με θέμα οι τελευταίες εξελίξεις του κυπριακού. Ένας από τους εισηγητές υποστήριξε, μεταξύ των άλλων, ότι στο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ υπάρχει μια πεμπτοφαλαγγίτικη τάση. Τα παρόντα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ αντέδρασαν έντονα απορρίπτοντας χωρίς επιχειρήματα την κριτική. Η θέση της πεμπτοφαλαγγίτικης τάσης υποστηρίχθηκε στο πρώτο ανοικτό γράμμα στο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, στις 2 Δεκεμβρίου, που δημοσιεύτηκε στο www.istrilatis.blogspot.gr. Δεν δόθηκε καμία απάντηση. Το παιχνίδι της εξουσίας είναι γνωστό: θεωρεί πως αν δεν λάβει υπόψη της τον αντίπαλο, τον αποπέμπει από την πολιτική σκηνή και καταστέλλει τη διαφωνία. Έτσι, παραμένει μόνη της με το μονόλογό της, ο οποίος αποτελεί και τη μοναδική «αλήθεια».

Στο παρόν γράμμα, θα προσπαθήσω να θεμελιώσω τη θέση ότι στο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ υπάρχει πράγματι μια πεμπτοφαλαγγίτικη τάση, επικεντρώνοντας τη συζήτηση στο κυπριακό ζήτημα.

1. Βέβαια, ο πεμπτοφαλαγγιτισμός είναι ένα γενικότερο φαινόμενο. Εδώ, όμως, δεν θα μπούμε σε μια τέτοια συζήτηση. Δεν θα αναφερθούμε στον πεμπτοφαλαγγιτισμό της Δεξιάς, ο οποίος εντοπίζεται από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη δράση των δωσίλογων, και φτάνει μέχρι τις μέρες μας, μέσα από τη δράση των κομμάτων της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, που με φανατισμό συνεργάζονται με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να μετατρέψουν την Ελλάδα σε αποικία. Θα περιοριστούμε να δείξουμε ότι αυτός ο πεμπτοφαλαγγιτισμός εντοπίζεται και στο ΣΥΡΙΖΑ- ΕΚΜ, σ’ ένα Κόμμα υποτίθεται «αριστερό», το οποίο ετοιμάζεται να διαδεχτεί στην εξουσία τούς εφαρμοστές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

Ανοικτό γράμμα στο ΣΥΡΙΖΑ - ΕΚΜ

ΜΙΑ ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ  ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ  ΠΡΟΤΑΣΗΣ

Του Κυριάκου Μελέτη

Εισαγωγή

Κατά τη δεκαετία του 1970 και του 1980 αποδείχτηκε, κατά τρόπο οριστικό, ότι τα μαρξιστικά κόμματα ξόφλησαν ως εναλλακτική πρόταση στη συνείδηση των μαζών, διότι δεν μπόρεσαν να δώσουν σοσιαλιστική προοπτική στα αιτήματα των εργαζομένων, των φοιτητικών, φεμινιστικών και οικολογικών κινημάτων. Τη θέση τους πήραν τα σοσιαλιστικά κόμματα, τα οποία υποσχέθηκαν στις κυριαρχούμενες τάξεις, σε μια πρώτη φάση, ότι θα επιλύσουν τα οικονομικά τους προβλήματα με ένα σύνολο σοσιαλδημοκρατικών μέτρων και, σε μια δεύτερη, ότι τα τελευταία ξόφλησαν ιστορικά και ότι θα πρέπει να αντικατασταθούν από την απελευθέρωση των αγορών. Και οι αγορές απελευθερώθηκαν. Όμως, οι επαγγελίες των φορέων τους δεν ήταν παρά μια απάτη. Η ευμάρεια δεν ήλθε και το πρόβλημα της φτώχειας επιδεινώθηκε. Όπως λέγεται εδώ και είκοσι χρόνια, στερεοτυπικά, οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Πράγματι, στην Ελβετία π.χ. η διαφορά μεταξύ των πιο πλουσίων και των πιο φτωχών μετατράπηκε, μέσα σε είκοσι χρόνια, από ένα προς έξι σε ένα προς πενήντα έξι. Το ίδιο έγινε και στις Η.Π.Α., στη Γερμανία κλπ. Και ο πλούτος συνεχίζει να συσσωρεύεται οξύνοντας το πρόβλημα της φτώχειας. Σύμφωνα με μία μελέτη, 91.000 άνθρωποι κατάφεραν να συγκεντρώσουν ένα πλούτο που αγγίζει περίπου τα 21 τρισεκατομμύρια δολάρια και σύμφωνα με μιαν άλλη οι 100 πιο πλούσιοι άνθρωποι στον κόσμο διαθέτουν 1,9 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ταυτόχρονα διαβάζουμε για ανθρώπους που δεν διαθέτουν ούτε τα ελάχιστα για να επιβιώσουν ή ότι 1.000.000.000  άνθρωποι στον πλανήτη, οι πιο φτωχοί, διαθέτουν για κατανάλωση ένα δολάριο την ημέρα ο καθένας τους, δηλαδή συνολικά 365 δις το χρόνο. Και όμως όπως ισχυρίζονται οι σε συμμαχία κυρίαρχες τάξεις της Δυτικής Ευρώπης τα όσα συμβαίνουν δεν είναι αρκετά και επιμένουν να προτείνουν και να εφαρμόζουν την απελευθέρωση των αγορών και την πολιτική λιτότητας, δηλαδή την αύξηση της φτώχειας, με σκοπό το κεφάλαιο να είναι ανταγωνίσιμο, ιδιαίτερα, με αυτό της Κίνας.

Η οικονομική κρίση ως έννοια συγκάλυψης της μέταβασης προς την καταστροφή

Του Κυριάκου Μελέτη

Στο άρθρο υποστηρίζεται ότι η έννοια της οικονομικής κρίσης παραμένει στην επιφάνεια των κοινωνικών λειτουργιών και ότι συγκαλύπτει βαθύτερες και πιο επικίνδυνες κρίσεις, διότι, και στην περίπτωση ακόμη που αποκαθίσταται η λειτουργία του οικονομικού συστήματος, αυτές θα συνεχίσουν να οδηγούν την κοινωνία προς την καταστροφή. Βέβαια, αυτό που τρομάζει τους ανθρώπους, που δε διαθέτουν μέσα παραγωγής, είναι η ανεργία, η οποία τους βάζει αντιμέτωπους με τον ξεριζωμό, δηλαδή τη μετανάστευση, αλλά και με το θάνατο. Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε την υπόθεση ότι αυτό που τρομάζει στη λειτουργία του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής είναι ο σχετικά βραχυχρόνιος κίνδυνος, ο άμεσα αντιληπτός. Όμως, ο κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής δεν παράγει μόνο βραχυχρόνιους κινδύνους, παράγει και μακροχρόνιους. Αυτούς που δημιουργούνται σε κρίσεις βαθύτερων αιτιών. Θα υποστηρίζαμε ότι οι μακροχρόνιοι κίνδυνοι, που επιδεινώνονται με την παρούσα κρίση, είναι πιο καταστροφικοί. Εξάλλου, οι βραχυχρόνιοι είναι κάτι που παρέρχονται, ενώ οι μακροχρόνιοι είναι μόνιμοι. Ένα παράδειγμα, είναι η εξάντληση των φυσικών πόρων, η καταστροφή της βιοποικιλότητας και η υπερθέρμανση του πλανήτη. Ένα άλλο παράδειγμα, είναι η καταστροφή του οικογενειακού τρόπου παραγωγής του ανθρώπου ως βιολογικού οργανισμού και η μη αντικατάστασή του από κάποιον άλλον που να εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους. Μια τρίτη καταστροφή που παρατηρείται στις μέρες μας αφορά τη γνώση και την Παιδεία, η οποία λαμβάνει χώρα με το διωγμό της επιστημονικής σκέψης και δράσης από τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και την αντικατάστασή της από την «έρευνα», που επιβλήθηκε από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και έχει ως σκοπό να ικανοποιήσει ανάγκες ιδιωτικών επιχειρήσεων και κρατικών μηχανισμών και όχι να επιλύσει επιστημονικά προβλήματα. Η «έρευνα» διώκει την επιστημονική δραστηριότητα μέσω μιας υπέρμετρης εξειδίκευσης ή, ακόμη, της κονιορτοποίησης του κοινωνικού αντικειμένου, πράγμα που έχει ως συνέπεια τόσο τη δημιουργία γνώσης εφήμερης, επιφανειακής και άκυρης όταν συνδέεται με την ολότητα, όσο και την καταστροφή της προοπτικής δημιουργίας πολιτών, αφού μέσα από αυτήν ακυρώνεται η κριτική σκέψη και δημιουργούνται άνθρωποι τεχνοκράτες όργανα του κεφαλαίου.